0
Sharon en Eric (voorgedragen column)

Even een stukje voorlezen uit de Wikipedia van mevrouw Dijksma.

In 1848 kwam Sharon Dijksma in de Tweede Kamer. Le deuxieme chambre. Ze heette toen nog Sharon. Lees Meer

0
Met lieve woordjes word je geen burgemeester, Robbie (Het Parool)

Je kunt niet zeggen dat hij geen lef heeft. Robbie Oudkerk wil burgemeester worden. Hij kondigde dat in een mooie openbare brief aan. Het was een brief die je schrijft aan je geliefde als je een keer naast de pot hebt gepist. Glibberige woorden als schaamte slepen je mee in zijn overwegingen. Angst. Afwijzing. Amsterdam. Hij schrijft het deemoedig en toch daadkrachtig op, zoals een man dat doet. Hij wil dan ook erg graag. Amsterdam is zijn geliefde en voor haar wil hij er zijn, ook al moet hij nu eerst diep door het stof. Lees Meer

0
Je moedertje

Dit is raar. Ze zitten op de kop van het Java-eiland, Ahmed en zijn moeder. Het waait. Ahmeds moeder moet haar hoofddoek onder haar kin vasthouden, om te voorkomen dat hij afwaait. Ook haar papieren, in een verfrommelde blauwe envelop en de ‘brief van de koning’ wapperen in de wind. Ze zwijgen. Een jaar lang hebben ze elkaar niet gezien. Woorden kunnen echter niets lijmen. Ze zitten vast in gedachten. Lees Meer

0
Vrij met elkaar (voor de laatste keer)

Dit is mijn laatste column voor De Echo. Terwijl ze op de redactie een grote afscheidsenvelop vullen met gouden horloges, geld en diamanten, voel ik me eenzaam, verlaten. Lees Meer

1
De weggesnauwde toerist

Daar staat hij, midden op het fietspad, met de kaart van Amsterdam in zijn hand. Hij kijkt links en rechts. Zijn ogen stralen hulpeloosheid uit. En die verspringen naar angst als er een fietser vlak langs hem rijdt die hem ‘mongool’ noemt. Hij maakt een verontschuldigend handgebaar, maar dan krijgt hij een duw vanachter, gepaard met het woord ‘idioot’. Lees Meer

2
De brief van de koning

Hij kijkt vaak naar de foto van zijn moeder. Als hij niet kan slapen, praat hij met haar, zonder woorden, zonder geluid, soms alleen een snik van een verdwaalde traan. Maar die slikt hij snel weg. Lees Meer

0
Stil zijn

Stil zijn of niet. Ik merk zelf dat ik met het klimmen der jaren stiller word. Waar ik vroeger direct in de pen geklommen zou zijn als iemand het in zijn botte harses haalt om te schreeuwen als we onze doden herdenken, zo zwijg ik nu. Sterker nog, ik erger me aan andermans ergernis. Lees Meer

0
Waarom Fatima Elatik zich niks kan veroorloven en Mark Rutte alles

Rappers en criminelen. Dat is dikke mik. Dat stond in een lang stuk in Het Parool. ‘Beiden zien de band als statusverhogend.’ Ze eren elkaar op social media en hangen rond in dure restaurants, waar ze met veel kabaal dure champagneflessen open ploppen, om hun rijkdom te tonen. Lees Meer

0
Femkenisme in Amsterdam

Femke Halsema wordt de nieuwe burgemeester. Dat zeg ik, omdat ik haar hoog heb zitten. Maar ook omdat ik kan rekenen. De Gemeenteraad is links en GroenLinks is er de grootste partij. Lees Meer

0
Mijn oma trouwde uiteindelijk wel met een christen

Bijna honderd jaar geleden verhuisde mijn oma van de Haarlemmerhouttuinen naar de Spaarndammerbuurt, waar ze een huis van Eigen Haard huurden. Ze was nog jong, maar wist zich dit te herinneren. Want ineens hadden ze een huis met aparte slaapkamers, een keuken en een woonkamer. Het was een luxe waar ze met open mond naar keken. Dit was het arbeidersparadijs. Hier hadden ze voor gevochten. Lees Meer

1 2 3 4 >