Comments
Emma Elisabeth Pim

foto

Ineens verscheen ze boven een groen laken. Emma Elisabeth Pim. Ze pakte mijn hand. En de hand van mijn vriendin. We riepen maar wat. Van ‘oh, wat mooi.’ En: ‘Jezus. Dat is Emma.’ Ze snikte een beetje. Ze keek ons beurtelings aan.

Dit wordt zo’n weeïg stukje. Het heeft namelijk niks met Amsterdam te maken. Het heeft met mijn dochter te maken, die woensdag via een snede in de buik ter wereld kwam. Dochter. Alleen dat al. Ik heb twee zoons. En nu een dochter.

Eerst de naam. Emma omdat het zo’n mooie naam is. Elisabeth naar de moeder van Diana, mijn vriendin, die een ongelijke strijd tegen kanker uitvecht. Pim, om de beste vriend van Diana te eren, die omkwam bij de vliegtuigramp in Oekraïne.

Zaterdag zou Pim thuisgekomen zijn uit Maleisië. Diana en hij zouden Sushi eten. Dat stond al in de agenda genoteerd. Met potlood, omdat Diana één dezer dagen uitgerekend was. Het mooie was dat Emma zaterdag wel thuis kwam, uit het ziekenhuis. Die avond aten we dus sushi, met Emma op schoot.

Mooie symboliek. Die ook terugkomt in de datum. 20 augustus. Mijn ene zoon is op 20 november (2005) geboren. De ander op 20 januari (2008). Diana op 2 juni, ik op 18 juli, wat samen ook weer 20 maakt.

Ik schrijf dit met Emma op schoot. Weer kijkt ze me aan. Ze boert wat, zonder van grimas te veranderen. Haar armen gaan soms als molentjes heen en weer, alsof ze iets wil pakken, iets ontastbaars, een droom die in de lucht hangt. Ik kan er uren naar kijken. In een wereld van haat is dit toch een kleine oase van liefde. Mensen gaan dood, maar dit nieuwe leven geeft troost.

Terwijl ik deze grote woorden schrijf, gaat Emma huilen. En niet uit emotie. Maar gewoon omdat ze een poepluier heeft en honger. Hele basale zaken. Ze kijkt me aan alsof ze wil zeggen: kap eens met dat tikken en geef me wat te eten.

 

Deze column verscheen eerder in De Echo – Marcel Duyvestijn – Liefdevollid.nl

Comments
De eerste schooldag

lammetje lente

Hij waait bijna omver. ‘Dat is die rugzak.’ Blaadjes dansen om zijn voeten. Hij kijkt naar zijn broer (8), die verderop met zijn vrienden staat te praten op het schoolplein. Die lijkt er alweer helemaal in te zitten, het nieuwe schooljaar. Mijn jongste (6) moet nog even wennen. Hij heeft ‘kriebels’ in zijn buik. Hij gaat naar groep drie. En dat betekent: eindelijk echt iets leren. ‘Niet meer die kleuters.’ Nee. Lezen, rekenen, schrijven. In zijn enorme rugzak met zijn naam erop zit dan ook een heus etui, met nieuwe potloden, twee pennen en een paar stiften. Vandaag begint het, de eerste dag van de rest zijn leven. Lees Meer

Comments
Er moet juist meer geneukt worden

DIBI-Body

Waarom geven veel Marokkanen hun ziel en zaligheid voor Gaza, maar zijn ze aanmerkelijk stiller bij andere oorlogen, zoals de moordpartijen door extreme moslims in Irak en Syrië? Dat was de vraag. Heeft het met een virulent antisemitisme te maken? Is het slachtofferschap? Het antwoord kwam van Tofik Dibi die op mijn Facebookpagina schreef: Go fuck yourself. Lees Meer

Comments
De stad en de yup

5ddc27f6-fa87-11e2-9d22-d2265faffbe6_web_scale_0.0907853_0.0907853__

‘De yup neemt de stad over.’ Dat schreef Arthur Claassen in Het Parool vorige week. Hij vindt Amsterdam een aangeharkte stad. Hij mist de rafelrandjes, de no-go-area’s, de hoeren, de pooiers, de criminaliteit. Pfff. Lees Meer

Comments
Joden, Marokkanen en Palestina

hakenkruis-611x328

Ik ben opgegroeid met Israël als underdog. Klein, dapper. Links Nederland adoreerde dat landje, te midden van een woestijn van haat. Het was een wonder hoe ze van die dorre woestijn een welvarend land maakten. Niet alleen de holocaust en het schuldbewustzijn van Nederland maakte dat we Israël steunden. We maakten ook een diepe buiging voor hun werkhanden. Waar de andere landen in het Midden Oosten allemaal mislukt zijn, bouwden de joden voort. Als die barbaren weer aan de grenzen stonden, waren wij voor Israël, de staat die zichzelf maakte. Het had ook wel overeenkomsten met Nederland. Wat wij met die zompige grond hebben gedaan, hebben zij met de woestijn gedaan. Lees Meer

Comments
De regen en het nieuwe leven

BABY_2692069b

Het weeïge gevoel van een stortbui, midden in de zomer. Ik weet niet wat het is. Het is afwezig, maar toch ook aanwezig. Het is een niet onprettig gevoel, te vergelijken met poëzie lezen bij het openhaardvuur. Of luisteren naar So What van Miles Davis, waarbij elke toon in je lichaam duikt als een schoonzwemmer in het water. Lees Meer

Comments
Pim de Kuijer

pim

Hij had zijn oordopjes in. Hij luisterde naar muziek. Wolken vlogen als watjes voorbij, het vliegtuig van Malaysia Airlines sneed erdoorheen als een warm mes door de boter. Wat hij dacht, weten we niet. Misschien had hij het denken ook wel uitgezet om even een uiltje te knappen, toen hij uit de lucht werd geschoten. Hier is een Amsterdammer dood gegaan. Lees Meer

Comments
Nu stoppen met pianospelen.

140721170231-pim-de-kuijer-mh17-victim-horizontal-gallery

I’m just the pianoman. Dat zei Thom Karremans in 1995 tegen Ratko Mladic. Hij lachte zenuwachtig. Zijn snor was geel geworden van de sigarettenrook. Daar stond hij, hulpeloos tegenover een man die vervolgens vele honderden moslims in Srebrenica vermoordde. Karrremans is hét symbool van naïviteit geworden. Een vriendelijke man die geen idee had van het kwaad. Hij is een Nederlander. Wat weet hij van het kwaad? Lees Meer

Comments
Brad Pitt in Amsterdam

130414-blog-holland-queens-day-prince-willem-alexander

Willem Alexander zat op een normale vlucht van Londen naar Amsterdam. Dat was nieuws. De man, die achter hem zat, maakte een foto van onze koning, terwijl hij geholpen werd met zijn bagage. Onderweg maakte hij een praatje over het Nederlands Elftal. Hij vond het een ‘aardige man’ vond de passagier. Lees Meer

Comments
Door de grachten

140710 oranje grachten bavariababes 10392568

Heerlijk. Er varen weer ambtenaren door de gracht om te kijken hoe een eventuele inhuldiging van het Nederlands Elftal zal verlopen. Ze zwaaien naar links en naar rechts. Ze kijken naar gammele woonboten, naar bruggen waar dronken supporters vanaf kunnen springen en ze temperaturen het water. Ook worden diverse boten getest op hossende voetbalbenen. Lees Meer

1 2 3 4 >