Vader en moeder van Amsterdam

img916672976Maandag mocht ik in het politiek café van de VVD burgemeester Van der Laan toespreken. Een eer. Hij luisterde, zoals hij vaak luistert: met één hand aan zijn kin en de andere om zijn eigen middel, alsof hij zichzelf moet vasthouden. Hij grijnsde.

Tien jaar geleden kwam ik Eberhard voor het eerst tegen. Hij stond in de Haarlemmerstraat, samen met zijn jonge femme fatale, Femke. Zij is zeker twintig jaar jonger dan hij. En het toeval wilde, dat ik op dat moment met een hoogwaardigheidsbekleedster verkeerde, die weer bijna twintig jaar ouder was dan ik. Zij begroetten elkaar, want ze kenden elkaar uit de Amsterdamse politiek.

Femke en ik gaven elkaar een hand. We wisselden blikken van verstandhouding uit. We waren ongeveer even oud en allebei de partner van. Wij wisten hoe dat is, de partner van te zijn. Hoe je er altijd aan hangt, altijd tientallen mensen de hand schudt, die je totaal niet kent. Altijd moeten lachen en zwaaien.

Misschien dat we iets te vrolijk elkaars gelijke herkenden, want Eberhard sloeg prompt een bezitterige arm om zijn Femke en drukte haar even tegen zich aan. Ook mijn toenmalige geliefde, trok mij naar zich toe. Ze gaf me zelfs een zoen op mijn wang, wat ze maar zelden deed in het openbaar.

Eberhard zag er toen afgetrokken uit. Bleek. Zijn pak was te flodderig en op zijn vale regenjas zat een koffievlek. Mijn toenmalige vriendin zag het ook. ‘Mannen en hun tweede leg’, zuchtte ze hoofdschuddend, toen het echtpaar Van der Laan bij ons weg fietste. We keken naar de krom getrokken rug van Eberhard. Achterop had hij een kinderzitje. Femke fietste voorop, fris en fruitig, de wind in haar haren.

Mijn verhouding met de hoogwaardigheidsbekleedster hield geen stand. Die van Eberhard wel. Bij de kroning liep ze naast hem – de burgervader. Ze was minstens zo mooi als Maxima. In dat gezelschap was Eberhard de vaderfiguur. En die rol ligt hem. Op de rode loper van de Nieuwe Kerk pakte hij de hand van Femke en keek haar even liefdevol aan. Mooi moment. De vader en de moeder van Amsterdam.

Deze column verscheen eerder in De Echo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *