0
Het cynisme van de beste stuurlui

dyn010_original_500_332_pjpeg_2574466_9f8a21730638e94082a445f644ca4031

Wij zijn de zijlijners, de wijzers, de klok. Manmanman. Wij weten het altijd beter en brengen dat op hoge toon. Columnisten, opiniemakers. Vanaf de tribune lopen we te zeiken. Al die politici kleddernat. Zij zijn vogelvrij. Wij zijn de haantjes. Laat ik de hand in eigen broek stoppen. Ja, ik word wel eens kotsmisselijk van mezelf.

Dat gevoel had ik ook toen ik de brief van Ewald Engelen las in Het parool –  Bijtend cynisme is het. Waar het op neerkomt, is dat Rutte een sukkel is. Hij begrijpt nooit iets. Dat zit daar maar, in die toren, te glimlachen en oraal de economie aan te moedigen (hup hup economie), terwijl hij iets moet doen. Hij moet natuurlijk naar hem luisteren, naar Ewald Engelen. Want, jezus, alle andere landen doen het goed en wij modderen maar door. Aan het einde van zijn brief bedankt hij de premier nog even, omdat hij, dankzij hem, goed kan leven van zijn opinies, van zijn cynisme.

Ik heb Ewald Engelen één keer meegemaakt op een bijeenkomst van allerlei denkers in De Balie in het kader van de Dag van 100, waarin we honderd denkers samenbrachten om de toekomst van Nederland kleur te geven. Allemaal betweters. Allemaal zuchtende intellectuelen. Van Nausicaa Marbe tot Jort Kelder. En van Eddy Terstall tot Petra Stienen. Het was een brainstorm. Links en rechts moesten botsen en tot nieuwe inzichten komen. De lat lag niet hoog, we hadden niet de illusie dat we alles gingen oplossen. Sowieso moet je al die stuurlui die normaalgesproken aan de wal staan niet op één schip laten varen. Aan het einde werd Ewald Engelen om een reactie gevraagd. Sorry hoor, zei hij. ‘Maar dit slaat nergens op. Dit wordt niks. Wat een kutbijeenkomst.’ Hoewel hij gelijk had, was zoveel cynisme ook weer overdreven. Maar dat is Ewald Engelen, altijd de vlag van de verontwaardigde wapperen.

Het helpt ook niet. Hoe meer gezeur vanaf de zijlijn hoe verder het vertrouwen in onze politici daalt. Ik denk aan Martin Sommer, die ooit in De Volkskrant schreef: zijn wij wel zuinig genoeg op onze politici. Die was raak. Ik sta immers ook aan de zijlijn te zuchten, te schreeuwen en te schrijven dat ze het allemaal niet begrijpen.

Het bijtende cynisme is vooral voedsel voor de flanken van de politiek, de PVV en de SP. Zij vreten zich er vol mee. Hoe meer wij met z’n allen zeiken, hoe groter zij worden. Dat is niet wenselijk. Laat ik de metafoor van de haring er eens bij nemen. De gevestigde partijen zijn de haring, in mootje. De PVV en SP zijn het zuur en de uitjes. Roemer en Wilders geven smaak aan de haring, maar ze moeten niet overheersend worden. Ik hoop dat Ewald Engelen dat ook beseft.

Deze column verscheen eerder in Elsevier

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code