0
12 years a slave

Slavernij_monument_oosterpark

12 years a slave won de Oscar voor beste film. Terecht. Zelden heb ik een beklemmender film gezien dan deze. Zelden heb ik een bioscoopzaal zo stil gezien. Mensen huilden sereen. Mensen zwegen luidruchtig en durfden elkaar niet aan te kijken. Het was een zuchten van zelfbewustzijn. Wij zijn hiertoe in staat. Wij kunnen martelen. Wij kunnen doden. En we kunnen onze geest zo murw slaan dat we het normaal vinden. Zo is de mens.

De film gaat over een zwarte man in het noorden van Amerika, die vrij is, die viool speelt, een gezin heeft. Tot hij ontvoerd wordt en vervolgens verkocht wordt als slaaf. Het is het waargebeurde verhaal van Solomon Northup uit 1853, die er een boek over schreef. Volgens de regisseur, Steve McQueen, is dit het belangrijkste boek over de slavernij. Ook de naam van Anne Frank viel weer. Wat haar dagboek voor de holocaust was, zou 12 years a slave voor de slavernij zijn.

Later liep ik door het Oosterpark om langs het slavernijmonument te lopen. De wind waaide. Amsterdam zoemde op de achtergrond. Voor de rest was het stil. Het regende, maar ik was stil. Ik voelde iets dat nog het meest op schuld leek. Dat verwarde me. Want waar zou ik me schuldig over moeten voelen? En wat had het voor nut om 150 jaar na het afschaffen van de slavernij, in 1863, sorry te zeggen? Maar die gedachte was heel Nederlands. Ook de regering worstelt ermee en komt maar niet tot een officieel excuus.

Toch voelde ik me schuldig. Ik boog mijn hoofd en liet de regen op mijn achterhoofd vallen. Daar stond ik, op een koude woensdag in februari. Verderop tringelde een tram. En in mijn jaszak speelde een vrolijk liedje. Het was mijn telefoon. Ik keek even op het scherm. Mijn afspraak. Waar ik bleef? Het leven ging weer verder.

 

Deze column verscheen eerder in De Echo – Marcel Duyvestijn

 

 

admin
Your Name Email Website

*

code