0
Corvee voor een Europarlementariër

paul-tang-cc-pvda

‘Het gaat echt ergens om.’ Paul Tang, lijsttrekker voor de PvdA, buigt zijn hoofd. Hij probeert een glimlach, die het goed doet bij jonge meisjes. Maar nu hangt hij over een kromgetrokken vrouw die zijn foldertje aanneemt, maar het niet leest. Ze kijkt naar de boodschappen in het mandje van haar rollator. Paul spuugt wat woorden in haar nek. Eerlijk. Gelijk. Werk. Als sluitstuk zegt hij: ‘Ik ben ook Amsterdammer.’ De vrouw rijdt echter door. Ze probeert te groeten met het foldertje in haar hand. Paul zwaait. Zijn ogen staan moedeloos. ‘Stemt u op de PvdA?’ roept hij nog, maar hij wacht het antwoord niet af. Onbedoeld maakt hij een handgebaar: Flikker toch op. Dan herpakt hij zich en loopt naar een volgend slachtoffer, een studente met een grote rugzak. ‘Wil jij een roos van mij?’

Binnenkort zien we ze overal, de kandidaten voor het Europees Parlement. Ze trekken aan uw bel en kijken u vrolijk aan. Als je echter in hun ogen kijkt, weet je dat ze zich een hoer rond lunchtijd voelen. Nutteloos. Verlaten. Dit zijn namelijk de vreselijkste verkiezingen die je een politicus, toch ook een mens, aan kunt doen.

Nederland levert slechts 26 parlementariërs aan Brussel. In totaal zitten er 751 mannen en vrouwen uit 28 landen in het Europees Parlement. Je invloed is dus nihil. Je bent eerder een medewerker van ‘Europa’ dan dat je volksvertegenwoordiger bent. Laat staan dat je iets kunt veranderen voor je land.

Het is ‘corvee’, zoals Hans van Baalen het uitdrukte. De VVD’er zit vooral in Brussel, omdat hij toch iets moet doen in het leven. Hij is het minst aanwezig bij stemmingen in het parlement. Liever zit hij in Den Haag. Daar gebeurt het. Of hij staat op een podium in Kiew om tegen de Oekraïners te roepen dat hij achter hen staat. Voor Hans is het van belang dat hij in de picture blijft. ‘Brussel’ is voor hem vooral een baan. Je krijgt er geld voor. En het is een podium waardoor de spotlights af en toe op hem schijnen.

De VVD zit in een moeilijke positie. Aan de ene kant moeten ze euro sceptisch opereren om de PVV de wind uit de zeilen te houden. Aan de andere kant staat de baas van de liberalen, de eurofiele Guy Verhofstadt. Deze Belg wil liever vandaag dan morgen opgaan in één grote verenigde staten van Europa. Van Baalen zit dan ook in een pijnlijke spagaat. Ook Paul Tang zit in zo’n onmogelijke houding. Hij strijdt een oneerlijk strijd met de tomatengooiers van de SP. Zijn kruis voelt koud op de straatstenen.

Daaromheen dartelen de andere partijen. D66 en GroenLinks zijn de vrolijk Ja-zeggers. PVV en SP zijn de boe-roepers. Aangezien ‘Europa’ niet uit te leggen is, stemmen de meeste mensen de ene of de andere kant. Voor of tegen. Ja of nee. Ze zullen de mannen met de pijnlijke spagaten links en rechts leggen.

Paul Tang weet dat. Hij rookt een sigaret met een stagiair in een portiek. De eerste keer dat hij rook uitblaast, sluit hij zijn ogen. Hij heeft een hekel aan campagne voeren. Die fokking rozen. Die fokking folders. Fokking burgers. Net als hij in een depressie lijkt weg te zakken, rijdt Job Cohen voorbij. Job zwaait. Job lacht. Job is namelijk zo vrij als een vogeltje. Hij roept nog iets naar Tang: ‘Succes hè!’ Dan recht hij zijn rug en fietst glimlachend door.

 

Dit is de eerste van twee gastcolumns die verschijnen in Het Parool – Marcel Duyvestijn

admin
Your Name Email Website

*

code