0
Straks is Volkert dood

volkert van der g teeven_0

Volkert van der Graaf eet een boterhammetje pindakaas. Hij likt zijn mes af en valt zuchtend tegen de rugleuning. Hij is vrij. Op een zolderwoning ergens in Nederland kijkt hij uit over een weiland. Drie koeien kijken hem herkauwend aan. De man van de reklassering is net vertrokken en het is stiller dan stil.

Daar zou ik bij willen zijn. Aan tafel bij Volkert. Ik zou niet eens met hem hoeven praten. Als ik maar kan zien wat zijn ogen zien. Hoe hij zijn kind voor het eerst in twaalf jaar weer ontmoet. Hoe hij de verwijtende blik van zijn voormalige vrouw ontwijkt. Ik zou het liefst in zijn hoofd kruipen en zien hoe zijn hersens kraken. Er zijn nog zoveel dingen die wij nooit zullen weten.

Volkert zal zelf nog regelmatig terugdenken aan de veilige omgeving die de gevangenis was. Daar was hij vrij. Daar hoefde hij geen pruik van zwarte krullen op te zetten als hij een halfje wit haalde bij de gevangenisbakker. Nu schrikt hij van elke mus die in de bosjes scharrelt. De supermarkt komt claustrofobisch over. Bij het afrekenen, weet hij het zeker: de afgelopen jaren waren heerlijke jaren.

Hij werkte aan zijn boek. Hij genoot van het zonnetje dat af en toe lieflijk op zijn kale voorhoofd schitterde als hij buiten op de luchtplaats rondjes liep. Een paar keer had hij iets tegen de mensen buiten de muren gezegd. Maar veel was het niet. Hij kon superieur zwijgen. Dat was zijn wraak. Nu is hij ‘vrij’, maar niet veilig. De hel, die begint vandaag. Het jachtseizoen is immers geopend, las hij op internet.

Volgende week is hij dood. Dat denk ik. Niet omdat een Fortuynist de ultieme eerwraak pleegt, maar omdat hij zichzelf zal doden. Dat weet Fred Teeven ook, al zal hij dat nooit toegeven. Dat er echter direct na zijn vrijlating een document uit Volkerts dossier verspreid werd doet dat wel vermoeden. Daar stond in dat Volkert niet vluchtgevaarlijk zou zijn. Hij is zelfs sociaal. Dat was de geruststelling. Maar hij is wel suïcidaal. Goh. Dat is wel heel toevallig. Teeven zal gedacht hebben: dat komt dan mooi uit. Een dode Volkert lost alle problemen op.

Ook Fred Teeven eet zijn boterham met pindakaas. Ook hij likt zijn mes af. Hij kijkt zijn vrouw aan, wil iets zeggen, maar zwijgt. Sommige geheimen kunnen beter besloten blijven in het eigen lichaam. Mevrouw Teeven weet dat. Dat vond ze destijds ook zo woest aantrekkelijk aan haar Fred. Een man die boeven vangt. Een man die mooi kan zwijgen. Heerlijk.

Het waren moeilijke onderhandelingen, vermoed ik. Teeven wilde Volkert gewoon loslaten, in de samenleving. De reklassering wilde Volkert echter een nieuwe identiteit geven en hem op een duikcursus sturen op Bonaire, omdat hij in Nederland niet veilig zou zijn. Uiteindelijk gaf Volkert zelf uitsluitsel: Ik ga de hemel in.

Met een vermoeide beweging draait Volkert de deksel op de pindakaas. Hij heeft de drukproeven van zijn boek naast zich leggen en bladert er doorheen. Hij kijkt naar de laatste bladzijde. ‘En toen doofde langzaam mijn leven.’

 

Deze column verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code