0
Nu stoppen met pianospelen.

140721170231-pim-de-kuijer-mh17-victim-horizontal-gallery

I’m just the pianoman. Dat zei Thom Karremans in 1995 tegen Ratko Mladic. Hij lachte zenuwachtig. Zijn snor was geel geworden van de sigarettenrook. Daar stond hij, hulpeloos tegenover een man die vervolgens vele honderden moslims in Srebrenica vermoordde. Karrremans is hét symbool van naïviteit geworden. Een vriendelijke man die geen idee had van het kwaad. Hij is een Nederlander. Wat weet hij van het kwaad?

Datzelfde beeld kreeg ik afgelopen week, in een weiland in oost-Oekraïne. Ook daar stond een ongeschoren man met een groot geweer te blaffen tegen een OVSE’er, die keurig vroeg of hij onderzoek mocht doen. Hij keek naar de brokstukken, naar de lijken achter de man en toen naar de grond. ‘Wie niet gehoorzaamt in een oorlog, krijgt de kogel’, zei de ‘rebellenleider’. De keurige OVSE’er wist dat hij het meende.

Een andere barbaar zag ik vervolgens rondlopen tussen de brokstukken. Hij tilde een aapje op en toont het de journalisten, die met dezelfde geïntimideerde blik als Karremans foto’s schieten van de rebellen. Dat hij daarna een kruisje slaat, doet weinig af aan zijn respectloosheid. De Russen hebben de bezittingen van de passagiers gestolen, de lichamen verplaatst en zelfs verminkt, de duty-free flessen Wodka leeggedronken en weer in het veld gegooid. En wij? Wij kijken ernaar.

Ik weet wie er in dat veld lag, Pim de Kuijer, de beste vriend van mijn vrouw. Hij was op weg naar Melbourne, voor een conferentie over Aids. Het is cynisch dat uitgerekend hij uit de lucht is geknald. Iemand die voor mensen opkwam, of het nou prostituees waren of mensen met aids, Pim was altijd ergens op de wereld om te helpen, om goed te doen. De Ipad die hij mee had, zal nu ergens in een Russische keuken staan. De teksten die de Rus vindt, zal hij niet begrijpen. Ze gingen namelijk over democratie en mensenrechten. Daar schreef Pim veel over.

Ook Pim zag de terugkeer van de barbarij. Terwijl wij in het westen pianospelen, worden er in Gaza voetballende jongens afgeslacht door het Israëlisch leger. Hamas aan de andere kant zet vrouwen en kinderen in als menselijk schild. En dan hebben we het niet eens over de islamitische milities, die moordend door Afrika en Irak struinen.

En overal speelt de pianoman door. Het is een verlegen deuntje. Menschen moeten brüder worden, vinden wij. Dat er in die negende symfonie van Beethoven helemaal geen piano voorkomt, weet Mark Rutte ook.

Als er iemand piano kan spelen, is het de premier. Maar wellicht goed om dat niet meer in het Kremlin te doen. Poetin is niet onze broeder, maar een barbaar. Dat Willem Alexander en Maxima in Sochi vrolijk een biertje dronken met de president van Rusland is met terugwerkende kracht een schande. Het zou dan ook goed zijn als we ons nu al afmelden voor het WK voetbal in Rusland, in 2018. Een land dat op een dusdanige wijze de mensenrechten vertrapt, verdient geen feest.

Pim krijgen we niet meer terug. Maar als we zijn IPad hebben, kunnen we het boek uitgeven dat daar op staat. Dan kunnen we Pim levend houden. Maar dan kunnen we ook Pims geschriften over democratie en mensenrechten levend houden. Misschien kan. Mark Rutte een voorwoord schrijven, gericht aan Poetin: Pim is dood, maar zijn woorden zullen nooit zwijgen.

 

Deze column verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn is publicist

admin
Your Name Email Website

*

code