0
‘Één pot nat, die polletiek’ (Parool)

lammetje lente

In een café vlakbij Sloterdijk zaten twee buschauffeurs over hun koffie gebogen. De oudere sprak, de jongere knikte. Het ging over Marokkanen. Die rijden zwart, verkrachten hun dochters en verwoesten hun stad. ‘De ratten’ hebben een rattenvanger nodig: Geert Wilders. Toen keek de jongere man op. ‘Die gaat het ook niet maken.’ Hij had erover nagedacht en wilde nu uitweiden. Maar dat was verspilde moeite. Zijn oudere gesprekspartner gaf hem direct gelijk: één pot nat. ‘Die hele polletiek.’ En niet alleen daar. Ook bij de bank, op de school van zijn kinderen, bij de politie. ‘Ze zitten overal en ze brengen dit land naar de afgrond.’ Die ‘ze’ is de ‘elite’. ‘Ze doen maar wat.’ Aan het einde van zijn betoog sloeg hij met zijn vlakke hand op tafel. ‘Kom, we gaan werken. Anders krijg ik er met de deegroller van langs als ik thuiskom.’ [Mijn column in Het Parool]

Ik dronk mijn koffie op en keek de mannen na die naar hun bussen liepen. Aanvankelijk had ik de twee bij de schouders willen pakken om ze wat zonnestralen te laten zien. Kijk om je heen. Nederland is mooi. Amsterdam is mooi. Wees eens blij.

Maar toen dacht ik aan een gesprek dat ik met René Cuperus, de PvdA ideoloog, had. Dit zijn de verliezers van de moderniteit, zei hij. Ze klagen, omdat ze niet gehoord worden. Waar veel mensen voordeel hebben van globalisering, de uitbreiding van Europa en immigratie, plukken zij er de zure vruchten van. Zij wonen in de de oude wijken of in Almere, zij zagen, door de toestroom van Poolse arbeiders, hun baan verdwijnen en zij zien de hangende bontkraagjes hun vrouwen lastigvallen. ‘De verliezers’ wonen in de krotten die door de woningcorporaties verwaarloosd worden, omdat de directeur graag in een Maserati rijdt. En de PvdA, zei Cuperus, ziet dat niet. Als je bij een gemiddelde PvdA’er naar binnen kijkt, zie je dat ze neerkijken op die mensen waar ze –eenmaal buiten- voor op zeggen te komen.

Groeiende ongelijkheid is slecht voor iedereen. Zo luidde de boodschap van een rapport van de WRR dat onlangs verscheen. De hoger- en lager opgeleiden zien elkaar steeds minder, waardoor het wantrouwen over en weer toeneemt. En als je je niet begrepen voelt, zoek je je heil bij iemand die iets aan jouw probleem doet: minder Marokkanen, minder Europa en meer Zwarte Piet. En als je bij de winnaars hoort, duik je onder Pechtolds optimistische vleugels, om daar de eigen successen te vieren. Zie daar de kloof.

Dat hele rapport lijkt over de PvdA te gaan. Dat is immers de partij die de ongelijkheid aan wil pakken, die van oudsher én de linkse intellectueel én de arbeider vertegenwoordigt. Het eerlijke verhaal is dat ze dat op tal van terreinen ook doet. De PvdA schaaft de scherpe kantjes van het kapitalisme af. Maar wat ze vaak vergeet, is de negatieve kanten van globalisering, migratie en een oprukkende islam te zien. Daardoor verliest ze de steun van onze buschauffeurs, de eigenlijke achterban.

Maar niet alleen de PvdA heeft een taak in het verkleinen van de kloof. Wat nog slechter voor het vertrouwen in de democratie is, is het gekibbel dat dagelijks in Den Haag plaatsvindt. Niet alleen de PvdA is met zichzelf bezig. Iedereen valt over iedereen. Alle partijen lijken het populisme te omhelzen en katten elkaar af. Dat levert zetels op. Als ook Pechtold en Buma het over dit ‘nikserige’ kabinet hebben, wat moeten mijn buschauffeurs dan wel niet denken? Die denken: ‘ze doen maar wat.’ Die elite is alleen met zichzelf bezig. Het gevolg is dat het cynisme hoogtij viert en het vertrouwen in de democratie tanende is. En nogmaals: dat is slecht voor ons allemaal.

Wie die kloof dus wil dichten, moet het hele politieke landschap willen veranderen. Niet meer alleen op elkaar gericht, maar de mensen in het land het gevoel geven dat het over hen gaat. Anders is de volgende halte: een gesegregeerd Nederland, met alle nadelen van dien.

 

Dit stuk verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn

admin
Your Name Email Website

*

code