0
Journalisten die als rennende rukkers achter die arme politici aanhollen

2159308

‘Alle oppositiepartijen staan klaar om de vinger op de zere plek te leggen binnen deze coalitie.’ Dat stelde Xander van der Wulp gisteren tevreden vast in het Achtuurjournaal. Hij kwijlde er bijna bij. Hij verheugde zich duidelijk op die strijd. De coalitie is het oneens over oplossingen voor de stroom vluchtelingen die Europa overspoelt. En die strijd wordt de komende tijd gevierd in journalistiek Nederland. Dat weet je nu al.

Media en politici houden elkaar in een wurggreep, want ze hebben elkaar nodig. Hoewel ik altijd gek op dat politieke theater was, zelfs voor diverse politici lekker bekkende oneliners schreef, begint het me tegen te staan. Het gaat nu alleen om de show. Om het beeld, niet de inhoud. En dat holt onze democratie uit.

Op deze pagina’s werd afgelopen zomer de democratie door diverse scribenten op de pijnbank gelegd. Wat al direct opvalt, is dat veel stukken door oud-politici geschreven werden. Niesco Dubbelboer, Job Cohen en Hans Wiegel. Zij kunnen met een gerust hart hun onvrede uiten, zonder dat dat consequenties heeft. Interessanter zou het zijn om te horen hoe de huidige politici denken over de verzwakking van de democratie.

Weinig zittende Kamerleden durven het echter aan iets aan die politiek te verbouwen. Ik denk zelf omdat ze het niet zien, hoe ze hun eigen vak uithollen. Een kaasstolp met zwetende kaas beslaat namelijk en dan zie je niet wat er buiten gebeurt. Dat maar een derde van de bevolking vertrouwen in de politiek heeft, maakt kennelijk niemand iets uit.

Het Griekenlanddebat van vorige week was een dieptepunt. Alle politici hadden hun oneliners ingestudeerd. Pechtold noemde het politieke flessentrekkerij. Trots op zijn eigen woorden keek hij in het rond. Hij wist dat hij daarmee het journaal haalde. En daar gaat het om. Ook Jesse Klaver, de jonge God van GroenLinks, maakte diverse wegwuifgebaren. Hij had het over ‘trucjes’ van de premier. Maar zou hij niet in de gaten hebben dat ook dat ‘een trucje’ is om je opponent af te branden? Zo branden ze elkaar op. En de kiezer denkt: ze zijn allebei gek.

Ook hier vatte Xander van der Wulp het treffend samen: ‘Het debat ging meer over de geloofwaardigheid van de premier dan over de steun aan Griekenland.’

Hoewel al die politici zelf door die hoepels springen en zichzelf voor gek zetten, moet de journalist ook nadenken waar hij mee bezig is. Het journaille stormt soms als een stel rennende rukkers op die arme politici af. Zij creëren vaak tegenstellingen die er niet zijn en zijn continu op zoek naar relletjes. Bijna alle kranten spraken over een wankelende premier. Over de deal met Griekenland zelf werd maar weinig gerept.

Als er geen debat is, schuiven ze zelf een onderwerp het circus in. Dat doen ze dan door middel van een opiniepeiling. Laatst peilde De Volkskrant, dat het draagvlak voor het opvangen van vluchtelingen er niet zou zijn. Dat kan waar zijn, maar de ondervraagden bleken totaal niet te weten hoeveel vluchtelingen er wereldwijd zijn. Ook schatten ze het aantal vluchtelingen dat naar Nederland komt veel te hoog in. Dat geeft aan dat zoiets complex als het vluchtelingenprobleem moeilijk te peilen is.

Opiniepeilingen kunnen wel van waarde zijn als je de geënquêteerden eerst alle kanten van het verhaal schetst, zodat ze een gedegen keuze kunnen maken. Dat is een beetje van David van Reybrouck betoogt en waar Job Cohen eerder over schreef. Voor de media zijn dat soort zaken echter weinig interessant. Er komt namelijk een genuanceerd beeld uit en dat scoort niet.

Hans Wiegel sloot zijn stuk zaterdag af met de roep om betere politici. Misschien mag ik daaraan toevoegen dat we ook betere journalisten nodig hebben.

Deze column verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn

 

 

 

 

admin
Your Name Email Website

*

code