1
Ik geloof sowieso niet meer in het stelsel van politieke partijen. Het is theater geworden.

 

Op een gegeven moment ben je geen liefdevol lid meer, maar ex-lid. Dat is vannacht gebeurd. Ik heb Hans Spekman een brief geschreven dat ik er niet meer bij wil horen. Dag PvdA.

Hoe gaat dat proces van langzaam afdrijven? Ten eerste het gekrakeel. De partij rolt weer over elkaar heen als koeien in een oude sloot. Dat ik me daar niet over mag beklagen, klopt. Ik heb er namelijk zelf vaak aan mee gedaan. In menige krant heb ik vuurtjes gestookt.

Die ruzies horen bij de PvdA zoals Geer bij Goor hoort. Thijs Niemandsverdriet schreef er een boek over, ‘de vechtpartij’. Daarin staan talloze anekdotes over hoe PvdA’ers elkaar een mes in de rug staken. En niet stiekem, maar openlijk. Die debatten, dat scherp attaqueren, schoffelen, schieten. Het was eigenlijk altijd één van de redenen om wel liefdevol lid te blijven. Bij de PvdA kunnen ideeën nog botsen. Beter dan het duffe D66 waar ze schrikken van elke stemverheffing. Het gaat me ook niet om het gekrakeel an sich. Maar over de vruchteloze richtingenstrijd.

Hans Spekman is voor mij het symbool van die richtingenstrijd geworden. Hij voelt zich nog steeds die landarbeider, die zich eigenhandig uit de rode klei omhoog werkte. Daar hoort een eigen kledinglijn bij en een wollige woordenbrij. In zijn visie is het altijd ‘knokken’. Tegen het grootkapitaal. Dat de PvdA zich nu weer lijnrecht tegenover de VVD moet opstellen, stoorde me mateloos. Alsof je de echo van Troelstra hoort.

Ik heb nog met de gedachte gespeeld me als tegenkandidaat op te werpen voor het voorzitterschap. Mijn programmapunten zouden een opsplitsing van de partij behelzen en een oproep aan alle andere partijen om hetzelfde te doen. Maar aangezien de gemiddelde leeftijd van de leden ergens in de zestig is, maak ik geen schijn van kans, los van het feit dat ik er doodongelukkig van zou worden.

Alle partijen kennen een spagaat. Allemaal hebben ze twee stromingen: progressieven en conservatieven. Het is alleen in de PvdA het meest zichtbaar. Wat opvalt, is dat mensen aan de linkerkant meer zien in de het conservatisme van de SP dan met het sociaalliberalisme van Wouter Bos. Ikzelf voelde me ook ideologisch meer verbonden met een Boris van de Ham (D66), Femke Halsema (GroenLinks) en Ayaan Hirsi Ali (VVD) dan met de oudlinkse augurken in mijn eigen partij.

Aan de andere kant van de Noordzee zie je wat de consequentie kan zijn van die spagaat. Labourleden kozen de links conservatieve Jeremy Corbyn – de Hans Spekman van Engeland, terwijl daar nog niet zo lang geleden met Blair, Brown en Milliband een totaal andere wind waaide. Hoe geloofwaardig is dat? Als kiezer weet je feitelijk niet wat je nou kiest als je op Labour stemt. Zo is het met de PvdA ook. Het is niet meer geloofwaardig. Ze is een anachronisme. In die zin is het een beetje Feyenoord: mooi stadion, roemrijk verleden, maar ze doen er niet meer toe.

Maar er is een nog belangrijker punt. Ik geloof sowieso niet meer in het stelsel van politieke partijen. Het is theater geworden. De inhoud is van generlei waarde. Als je kijkt naar de hoeveelheid vragen die Amsterdamse gemeenteraadsleden stellen over lullige onderwerpjes, dan zie je dat het ze alleen gaat om het afgeven van een geurvlag, om een quote in de krant, om het scoren. Kijk mij eens verontwaardigd zijn.

Ook in het groot zie je dat. Of het nu om de opvang van vluchtelingen gaat of de Griekse schuldencrisis. Het zijn allemaal politieke oplossingen, geen werkbare oplossingen. Politici kijken vooral naar elkaar en naar Maurice de Hond. En ze weten dat ze vooral moeten klagen. Een visie bestaat er tegenwoordig vooral uit dat je de misstanden aan de kaak stelt. Ook iemand als Jesse Klaver, die het allemaal anders wil doen, schrijft in zijn boek vooral aanklachten, oplossingen noemt hij nauwelijks. Politici drijven op de angst en wakkeren haar aan. Als je niet op mij stemt, gaan we naar de gallemiezen.

Het zal koud zijn, als ik mijn rode jasje uitdoe. Maar tegelijk zal ik me vrij voelen. Frisse lucht zal me goed doen. Gelukkig ben ik niet alleen. 99% van de Nederlanders is geen lid van een politieke partij. Er zijn veel mensen die de politiek failliet verklaren. Die over alternatieven willen nadenken. Daar ga ik me bij aansluiten. En wie er mee wil denken, mag zich melden.

Dit stuk verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn

admin
1 Comments
  1. Beste Marcel,

    Ik herlees je verhaal nu nadat ik eerst naar aanleiding daarvan wat nare dingen op twitter had gezegd.

    Ik snap je gevoel wel maar ik vraag je af wat je alternatief is voor politieke partijen? Er is al van alles geprobeerd maar ik ken geen beter werkend alternatief voor de partijendemocratie. Alleen referenda en sterk op personengerichte democratieën komen in de buurt. Je bent even oud, dus je kent vast nog wel dat Postbus 51 spotje met Simon Carmiggelt die op het Binnenhof zit terwijl het zachtjes begint te sneeuwen en tot slot de tekst spreekt: “twee hoeraatjes voor de democratie, geen drie”.

    Neemt niet weg dat er wat moet gebeuren. Ik zet zelf in op het vernieuwen van de politieke partijen. Ik ben er van overtuigd je met de mogelijkheden die online communicatie biedt politieke partijen weer tot voertuig van vernieuwing en oplossingen kunt maken.

    Zullen we samen, onder het genot van een kopje koffie, eens nadenken over alternatieven? Beloof ik dat ik Pronk er buiten laat.

Your Name Email Website

*

code