Femke van der Laan

Diederik_samsom_tineke

Het was het weekend van Femke van der Laan. Ze zong door de gangen van de ambtswoning. Dat stijve. Dat lijvige. Ze had die burgemeesterswoning altijd vervloekt. Moest ze hier werkelijk nog zes jaar leven, vroeg ze aan Eberhard. Ze zei het met een traan, met een ‘denk ook eens aan mij’- in haar stem.

En Eberhard wist het. Zijn Femke. Een jonge mooie vrouw. Maar vooral ook een moderne vrouw. Ze had zich altijd goed gehouden. Maar nu was haar tijd aangebroken.

Zo modern als Femke is, zo ouderwets is haar man eigenlijk. Consciëntieus vooral. Hij nam zijn ambt serieus. Hij las elke letter in elk dossier. Hij wist ook alles. Maar dat had zijn tol geëist. Ze hadden het er vaak over gehad, aan de keukentafel: willen we dit huwelijk redden, dan moet er iets gebeuren. Femke dronk wijn. Eberhard dronk een jonge jenever en leunde op een stapel dossiers.

Na een stilte noemde Femke twee namen: Tineke Samsom of Barbara Bos. Ze vielen met een harde klap op de antieke tafel. Eberhard wilde eigenlijk op het balkon gaan staan, om te roken, om weg te zijn. Maar hij bleef. Ook wist hij direct dat hij voor Barbara moest kiezen.

Als hij geen kanker had gehad, had hij opgestaan en gezegd: ik ben burgemeester, verdomme. Ik heb verantwoordelijkheden. Ik moet werken voor de stad. Voor de menschen. Maar die ziekte had hem week gemaakt. Hij wist ineens wat belangrijker is.

Barbara Bos had destijds hetzelfde tegen haar man gezegd: het is je gezin of de politiek. Wouter koos voor hen. Diederik koos echter anders. Die kon het niet. Die wilde knokken, voor volk en vaderland. En dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat Tineke bij de PvdA leider vertrok. ‘En nu eet Diederik pizza’s uit een doos’, wreef Femke het Eberhard nog eens onder de neus.

En zo gebeurde het dat Eberhard een brief naar de Gemeenteraad stuurde waarin hij weliswaar aangaf te willen blijven als burgemeester. Maar hij ging ook kiezen voor zijn gezin. Toen de burgemeester die brief aan zijn Femke liet lezen, gaf ze hem een warme zoen. Eberhard mocht zelfs, bij hoge uitzondering, een keer in de keuken roken.

Deze column verscheen eerder in De Echo – Marcel Duyvestijn

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *