0
Didi heeft één probleem. Niemand houdt van hem. Daarom ga ik Didi helpen.

 

Binnen de PvdA is het goed gebruik je eigen leider publiekelijk te schofferen. Er zijn speciale workshops waar je als PvdA’er leert om van rood vlees gehakt te maken. Ik heb daar zelf altijd graag aan mee gedaan. Job Cohen zal dat beamen. Maar op een gegeven moment word je milder. Dan wil je niet meer afserveren, maar uitserveren.

De lijst met namen die Didi Samsom af serveerden is lang. Monasch, Rottenberg en Terphuis gingen vrijdag Job van Amerongen voor. En dat zal het hele jaar zo doorgaan. Tenzij Didi zichzelf vastketent aan een Kamerzetel, zal hij heel 2016 door diverse leden publiekelijk gemangeld worden. En ze zullen allemaal met een alternatief komen. Asscher. Marcouch. Aboutaleb. Ook dat is des PvdA’s. Er is altijd een God, maar die is elders.

Aboutaleb heeft de beste kaarten in handen. Vooral door die sociaaldemocratische geschiedenis. Als hij dat verhaal vertelt over zijn vader die bij de C&A jassen koopt voor zijn zussen en dan tegen de kleine Ahmed zegt: voor jou volgend jaar een jas, Ahmed, dan kun je mij oprapen. Diens toespraken gaan de hele wereld over. En hij geniet ervan. Dat is ook direct zijn valkuil. Hij wordt botergeil van al die aandacht. We zagen aan Job Cohen waar dat toe leidt.

Daarom wil ik Didi oppoetsen. Didi is namelijk de slimste, meest eloquente politicus, met de meeste energie. Lodewijk Asscher vergeleek hem met zo’n trommelend Duracell konijntje. Als Lodewijk uitgeteld onder de tafel ligt, is Didi’s batterij nog niet halverwege. De ideeënstroom die nu uit zijn koker komt, zegt genoeg. Altijd bezig. Altijd denkend. Het kost hem zijn huwelijk, maar dat doet hij voor ons, voor volk en vaderland. Toen Tineke nog naast hem lag, lag hij tot diep in de nacht te twitteren met Trudie uit Appelscha. Om het nog één keer uit te leggen. Nu ligt hij alleen en is zijn telefoon het enige dat hem warm houdt.

Didi heeft één groot probleem. Niemand houdt van hem. Daarom ga ik Didi helpen. Niet met ideeën. Die zijn er genoeg. Nee. We gaan werken aan een menselijke Didi. Het lachje van Lodewijk. Het gogme van Robbie Oudkerk. De dictie van Eberhard. De theezakjes van Job.

Ik heb Didi al een paar keer voorgesteld bier te drinken en pizza te eten. Maar hij slaat mijn aanbod telkens af. Nu is het geen kwestie van willen. We gaan het gewoon doen.

Deze column verscheen eerder in Het Parool

 

admin
Your Name Email Website

*

code