0
Omarm je nieuwe land, leer de taal en koop geen schotelantenne

 

Ebru Umar is terug in Nederland. Hoera. Haar Turkse paspoort zal ze nu verscheuren, net als Fidan Ekiz eerder deed. ‘Te gevaarlijk.’ De lange arm van Erdogan graait namelijk lukraak naar haar onderdanen, waar ze ook zijn.

Onderdanen. Zo ziet Erdogan de Nederlanders die ook maar enigszins ruiken naar Turkije. En zo zien veel ‘NederTurken’, zoals Ebru Umar ze placht te noemen, het ook. Ze hebben meer met de grote oppersnor dan met koning Willy. Erdogans piemel is hun piemel. Alle NederTurken, die maar een klein beetje kritiek hebben op hun grote leider, krijgen te maken met intimidatie. Ook Keklik Yucel, het PvdA Kamerlid, kan daar inmiddels over meepraten.

Mislukte integratie? Ja. Hoe fijn klonk het koor van sussende woorden destijds: ‘Het komt allemaal goed, na een generatie of drie.’ Zo’n vrij land. Zoveel kansen bieden we. Al die mensen ritsen moeiteloos in onze fijne samenleving. Niet dus.

Paul Scheffer verhaalt in zijn boek ‘Het Land Van aankomst’ over zijn ergernis als hij met allochtone jongeren in gesprek gaat over Nederland. Ze klagen steen en been en Scheffer krijgt daar jeuk van. Hij verwacht eigenlijk dankbaarheid voor alle kansen en vrijheden die ‘wij’ de derde generatie gastarbeiders geven.

Die frustratie zie je bij veel autochtonen. Trek jezelf eens uit die slachtofferrol. Ga wat met je leven doen. Hoeveel kansen wil je nog missen? En waarom altijd de schuld van jouw falen bij een ander leggen?

Toch is dat te simpel gedacht. Veel allochtonen voelen zich tweederangsburgers. En ze hebben bewijzen. Discriminatie op school en op de arbeidsmarkt is evident aanwezig. Ze zijn anders. Maar dat is maar een gedeelte van het verhaal. Zij voelen de pijn van de ontworteling van hun ouders, in sommige gevallen van de naweeën van de slavernij, waar in Nederland te weinig oog voor is, de white privilige, die hun blanke klasgenoten wel hebben.

Het gevolg is dat als je je niet gezien en gewaardeerd voelt, die lange arm uit (dit keer uit) Turkije als een aai over je bol voelt. Erdogan geeft de NederTurk eer en trots. Je hoort erbij. Je hoort bij de winnaars.

Zo is de mens. Hij wil bij de winnaar horen. De winnaar geeft een mens een gevoel van waarde, van trots. Voor verliezers is erg weinig ruimte. Daarom moeten we er nu voor zorgen dat mensen erbij horen, dat we mensen de ruimte geven om te ritsen. Geef ‘NederTurken’ een perspectief op een goed leven in Nederland.

Snelle oplossingen voor de groeiende segregatie zijn er echter niet. Wie dat wel denkt, doet gratuite uitspraken. Politieke oplossingen zijn er eigenlijk ook niet. Integendeel. Het zou goed zijn als de politiek zich een tijdje afzijdig houdt.

Wat moet groeien, is een wederzijds vertrouwen. En dat begint met het erkennen van elkaars pijn, elkaars geschiedenis, elkaars belangen. Als er teveel stof tussen de rits zit, gaat de jas niet dicht.

Op Vlieland woont een voormalige vluchteling uit Kroatië met de naam Bojan. In een televisieprogramma gaf hij drie tips aan de nieuwkomers. Omarm je nieuwe land, leer de taal en koop geen schotelantenne. Dat is een uitspraak waar ik warm van word. Dat advies kun je ook geven aan de NederTurken die zich nu meer met Erdogan identificeren dan met Koning Willy.

Ik denk aan Darwin. Hij was het die zei dat alleen de soorten die zich het beste aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid, overleven. Wie Darwins advies niet wil volgen, kan altijd het advies van Ahmed Aboutaleb volgen: pak je koffers en ga daarheen waar je je wel gewaardeerd voelt. Ik denk dat Erdogan je met open armen ontvangt.

Deze column verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn

admin
Your Name Email Website

*

code