0
Leider Lodewijk

 

Maandag stelde hij zich kandidaat om de PvdA te leiden, Lodewijk Asscher. Hij deed dat op het Calvijncollege in Amsterdam-West. Hoewel hij zich ook had kunnen presenteren in de voormalige Asscher-diamantslijperij, in de Pijp, is dit een locatie die bij hem past. Iets met onderwijs en de toekomst.

Hij heeft zitten dubben. Als hij thuis zijn rode das losknoopt en met zijn drie zonen voetbalt, weet hij zeker dat hij het niet doet. Maar als hij de volgende dag een Turks jongetje ziet dat met een klein duwtje een leven kan winnen, wil hij door. Dan balt hij zijn vuisten. Als hij dan echter diep in de nacht lepeltje lepeltje gaat liggen achter mevrouw Asscher en hij zich warmt aan haar billen, denkt hij: ik wil niet. Ik wil burgemeester van Amsterdam worden. Dicht bij huis en haard.

Voor Lodewijk is dit de eerste keer dat hij zijn nek uitsteekt, dat hij een risico loopt van zijn voetstuk te vallen. Want laten we wel wezen, zijn politieke loopbaan verliep buitengewoon smooth. Hij kan nu verliezen en dat is hij niet gewend.

Zijn voornaamste tegenstander is Diederik Samsom. Een straatvechter. Iemand die doorknokt tot alles en iedereen al drie keer dood is. Elke dag bezoekt hij vijf PvdA-afdelingen in het land. Als Lodewijk het reisschema van Didi ziet, zal hij diep zuchten. Dat is ook het grootste verschil. Didi offert zijn hele leven op aan die partij, Lodewijk heeft niet zoveel met die partij vol wijzende vingers.

En toch gaat hij die partij leiden. En daar ben ik blij om, want als ik iemand die voorzittershamer toevertrouw, is het Lodewijk Asscher. Hij is slim, snel en een begaafd spreker. Allemaal waar. Maar wat minstens zo belangrijk is, is dat hij buitengewoon aardig is. En dat gun ik die partij. En ook het land, een beetje aardig zijn.

Marcel Duyvestijn – Deze column verscheen eerder in Stadsblad De Echo

 

admin
Your Name Email Website

*

code