0
Waarom willen al die roeptoeters zo graag iets doen wat ze zelf zo haten?

 

Iedereen lijkt het erover eens: De politiek is een zooitje. Zakkenvullers. Vriendjespolitiek. Baantjesjagers. Over geen enkele beroepsgroep wordt met zoveel dedain gesproken als over politici. Je zou denken dat je in de Tweede Kamer nog niet dood gevonden wil worden. Maar niets is minder waar. De stoet aan b-acteurs die nu de kieslijsten bestormt, wordt alleen maar groter. Je hoort er tegenwoordig niet meer bij als je niet op een kieslijst staat.

Al die wannabe politici hebben iets gemeen: hun afkeer van de politiek, waar ze nu zo graag bij willen horen. Of je het nou over Sylvana Simons hebt of over Jan Dijkgraaf, ze spugen op de politiek. Je ruikt de haat. Thierry Baudet kan zijn weerzin van de politiek amper voor zich houden. Waarom wil hij dan toch zo graag bij diezelfde vervloekte ‘elite’ horen? Hebben ze dan zelf niet in de gaten hoe potsierlijk dat eruitziet?

Neem Jan Dijkgraaf, een man met duizend meningen. Daar leeft hij van, als columnist, als panellid. Zijn vinger was continu geheven. Deze ‘opiniemaker’ wil echter zo graag de politiek in dat hij zich eerst bij de ouderenpartij van Henk Krol aansloot. Daar werd hij te licht bevonden, wat op zich al een prestatie is. Maar vervolgens wordt hij op het schild gehesen van GeenPeil, de jongste politieke partij van Nederland. Maar in die partij mag je helemaal geen meningen hebben. Ziet Dijkgraaf zelf niet in hoe idioot dat klinkt? Het is toch alsof je tegen Gerard Joling zegt dat hij geen homo meer mag zijn.

Dit soort gelukzoekers is van alle tijden. In Amsterdam deed in 1921 de zwerver Cornelis de Gelder mee aan de Gemeenteraadsverkiezingen. Of althans, hij liet zich voor het karretje van een groep anarchisten spannen, die zichzelf –heel toepasselijk ‘de Veelbelovers’ noemden. Hadjememaar, zoals zijn bijnaam luidde, werd gekozen, maar heeft nooit zijn zetel ingenomen, omdat hij vlak voor de verkiezingen opgepakt werd vanwege openbare dronkenschap. In de gevangenis tekende hij een papier waarmee hij afstand deed van zijn zetel. De Veelbelovers wilden met deze actie laten zien dat, door de stemplicht, zelfs een zwerver verkozen kon worden.

Dit was een ludieke actie. Sterker nog, met resultaat, want de stemplicht is afgeschaft, al was dat uiteindelijk pas in 1970. De zwervers die nu de politiek in willen, menen het. Althans, dat zeggen ze. Wat de waarheid is, weet je tegenwoordig niet meer.

De waarheid is meestal het eerste slachtoffer dat sneuvelt bij de Hadjememaars van nu. Henk Krol zegt met droge ogen dat het CBS ‘op verzoek van de regering met cijfers sjoemelt’. Als de cijfers je niet bevallen, maak je ze verdacht. Daar zijn we niet eens meer verbijsterd over. Trump ontkende de opwarming van de aarde door simpelweg te zeggen: kijk naar buiten, het sneeuwt. Hij is er president mee geworden.

Filosoof Seth Lievens zei donderdag in Het Parool dat beroepspolitici, zeg maar de zittende ‘elite’, politiek vooral zien als carrièrestap, niet als roeping. Dat is onzin natuurlijk. De politiek is zelfs heel slecht voor je loopbaan. Kijk maar naar alle Kamerleden die afscheid namen, maar vervolgens geen baan konden vinden. Het betere baantjesjagen geldt eigenlijk alleen voor de toppolitici. Daar heeft Lievens een punt. Dat zijn meestal linkse politici die na hun carrière de zakken vullen bij de grote banken. Mensen als Barosso, Wim Kok, Tony Blair. De gemiddelde politicus heeft helemaal geen voordeel aan zijn politieke carrière. Ook dat hij teveel verdient, is onzin, zeker op lokaal niveau. Maar ach, als je de beroepspoliticus als baantjesjager en veelverdiener wil neerzetten, dan doet de waarheid er niet meer toe.

En toch hoop ik dat al die gelukzoekers straks naast elkaar in de Tweede Kamer zitten, zoals het ook goed is dat Trump tot president gekozen is. Wellicht zien mensen dan in dat je als politicus iets moet kunnen, dat je ideeën moet hebben, dat je die ook moet onderbouwen. Al zullen de Hadjemaars na hun jammerlijke falen zeggen dat ze werden gedwarsboomd door de linkse elite en de mainstream media. Maar wellicht dat mensen zien dat de wereld niet beter wordt als we feitenvrije roeptoeters als onze leiders kiezen.

Deze column verscheen eerder in Het Parool

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code