Dat de multiculturele stad mislukt is

Denk. Bij de verkiezingen scoorden ze in Amsterdam heel goed. In Nieuw-West wisten ze zelfs twintig procent van de stemmen te veroveren. Ik moest altijd lachen om die Denk-boys, met hun trophywife Sylvana, die de partij als een dief in de nacht verliet.

Denk zag ik vooral als het spiegelbeeld van de PVV. Ze kijken goed naar Geert Wilders en doen hem uitstekend na. Zo verachten ze allebei de (mainstream)media, wentelen ze zich heerlijk in hun slachtofferrol en kijken ze vooral de hele tijd boos. Zelfs de kapsels van Wilders en Kuzu komen overeen. Alleen de kleur is anders.

Toen Tunahan Kuzu doodleuk vertelde dat artsen sneller de stekker uit allochtone, zieke patiënten trekken dan bij autochtonen, dacht ik nog: ach, het is een schreeuw om aandacht. Het gaat er namelijk niet om hoe ze over je praten, áls ze maar over je praten.

Nu ze in delen van Amsterdam de grootste partij zijn, begint het lachen je wel te vergaan. Waar is het mis gegaan? Ook hier kunnen we kijken naar extreemrechts. Want toen de Britten zich uit de EU stemden en de Amerikanen een volslagen idioot tot hun leidsman kozen, buitelden de media over elkaar heen om te knielen voor die boze burger. Dat zou je nu ook moeten doen.

De migranten zijn boos. En gedeeltelijk terecht. Denk ik. Veel Marokkanen en Turken voelen zich tweederangsburgers. Dat is al een tijdje zo, maar we doen er eigenlijk weinig mee. We zien het ook niet, omdat we ieder in ons eigen bubbeltje leven. De integratie is mislukt, moet je dan triest vaststellen. Van een multiculturele stad, waar iedereen met elkaar praat, met elkaar zoent, met elkaar lacht, met elkaar vrijt, dat is allemaal een utopie gebleken.

Ik snap nu wel waarom die partij DENK heet. Omdat het gevoel weg is. Aan beide kanten.

Deze column verscheen eerder in De Echo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *