0
Omgaan met de oorlog

De oorlog ligt steeds verder achter ons. Je ziet soms wat brokstukken van een ver verleden. Maar mensen weten niet meer wat het betekent. Glazen platen in het Wertheimpark. Dit nooit weer? Op de Dam zien ze vooral een grote dildo, met wat krioelende mensen eromheen. Maar staat het ook ergens voor? In Berlijn heb je een niet te vermijden monument, omdat zeventig jaar geleden zes miljoen joden zijn afgeslacht. Iets om stil van te worden, maar jonge mensen maken vrolijke selfies, geen idee van wat er is gebeurd.

In Amsterdam kun je er niet omheen. De oorlog heeft enorme gaten in de geschiedenis geschoten. De dokwerker, die met gebalde vuisten naar de hemel kijkt, lijkt heldhaftig. Maar in werkelijkheid waren er weinig helden en is er in Amsterdam weinig om trots op te zijn. Hier zijn meer joden weggevoerd dan in welke vergelijkbaar grote stad dan ook.

Dat besef ebt weg. En dus legden ze in Oud Zuid tegeltje neer, om mensen eraan te herinneren dat in dat huis joden woonden die na de oorlog niet meer terugkwamen. Mooi. Op die manier leeft het, ben je ervan bewust dat ze naast je woonden, dat de geschiedenis in je zit.

Maar nu zijn er mensen die dit te confronterend vinden. Nu beseffen ze wat er in hun huis gebeurd is. En dat vinden ze niet fijn. Ook vinden ze het onprettig dat iedereen nu naar hun wijst, alsof zij zelf ook schuldig zijn. Daarom gingen ze naar de rechter. Het zou hun woonplezier aantasten.

Daar word ik dan weer stil van. Dat mensen zo weinig empathie tonen. Dat ze werkelijk alleen aan hun eigen welzijn denken, is te ziek voor woorden. Voor deze mensen is maar een advies: vertrek! Ga naar Almere, daar weet je zeker dat je huis in de oorlog niks gezien heeft. Slaap daar lekker verder.

Deze column verscheen eerder in De Echo en werd geschreven voordat het stel dat naar de rechter stapte spijt zegt te hebben van alle commotie en dat ze hun zaak terugtrekken.

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website