U weet hoe het met Bokito ging?

 

House of Cards is weer begonnen. Maar wat is een dramaserie waard als de werkelijkheid vele malen idioter is? Met Donald Trump is het Witte Huis een dierentuin geworden en is de president zelf Bokito.

Op zijn tour door het Midden-Oosten en Europa schoffeerde, beledigde en intimideerde hij alles en iedereen. Toen de Macedonische premier voor hem liep, duwde hij hem hardhandig opzij en ging zelf vooraan staan, de borst fier vooruit. Zijn blik verried irritatie: wat denkt die Oostblokknuppel wel?

Een mannetje. Een echt mannetje. In alles. Neem nou het handen schudden. Iedere leider probeert op de een of andere manier indruk te maken. Bill Clinton pakte altijd slijmerig met zijn andere hand de ellenboog vast en keek diegene recht in de ogen. Ook dat is intimiderend. De volle lach en de hand op de schouder van Obama had ook als doel om indruk te maken. Maar de manier waarop Trump het doet, is zoals een narcist het doet. Soms weigert hij iemand een hand te schudden, zoals Angela Merkel ervoer. En soms probeert hij iemands arm er simpelweg af te trekken, zoals Macron mocht beleven. Het komt allemaal voort uit onverdund machisme.

Ik dacht altijd dat we de tijd van de sterke leider achter de rug hadden. Nu zou het feminiene tijdperk aanbreken. Empathie en charme zouden de norm worden. Maar nee. We zijn weer terug bij de echte man, die niet praat, maar met zijn lichaam laat zien dat hij niet met zich laat sollen.

In de Amerikaanse staat Montana sloeg een Republikeinse kandidaat voor het Huis van Afgevaardigden een journalist van een Britse krant vlak voor de verkiezingsdag in het gezicht. Je zou denken dat het einde oefening was. Maar nee, Gianforte, een ‘vriend’ van Trump, won de verkiezing. We willen kennelijk mensen die hun spierballen tonen.

Ook de manier waarop Trump zo’n wapendeal met het boevennest Saoedi-Arabië tekent, is tekenend. Geen geklets meer. Niks zachte krachten en diplomatie. Oorlog voeren is bij Trump verworden tot het gooien van enorme bommen, zonder dat er een idee achter zit.

Als hij bij de NAVO rondkijkt, ziet hij alleen maar mietjes. Van die kletsmajoors als Trudeau. Of zo’n manwijf als Merkel. Ik wil niet weten wat hij over haar zegt, als hij in dat grote gouden bed in de Trumptower ligt.

Hij heeft nieuwe vrienden. Mensen als Poetin en Erdogan. Hij ziet het ongetwijfeld goedkeurend aan dat Erdogan in zijn eigen land journalisten, schrijvers en leraren in de gevangenis zet. Dat de Turkse president–op bezoek in Washington- toekijkt hoe zijn eigen lijfwachten een groep demonstranten in elkaar mept, zal hem doen flipperen van genot.

Diens grootste voorbeeld is echter Poetin. De man der mannen. In alles wil de Russische president kracht uitstralen. Hij laat zich fotograferen, met ontbloot bovenlijf, op een paard, met een enorme vis in zijn handen of met een Kalasjnikov. Zijn helderblauwe ogen zijn van ijs. Lachen beschouwt hij waarschijnlijk als een teken van zwakte.

De macho der machos is echter de Filipijnse president Duterte, die er prat op gaat dat hij eigenhandig mensen doodschiet. Ook Duterte is gewoon gekozen door zijn eigen volk. Net als Trump.

Nederland kent weinig echte Bokito’s. Dat zit niet in onze cultuur. Misschien dat Wilders in de buurt komt. Maar dan alleen qua taal. Het continu weghonen van je tegenstanders is de verbale versie van het wegduwen van Trump. Wat hij met de Amerikaanse president gemeen heeft, is dat ook Geert nooit lacht.

De Trump-trofee voor Nederland gaat echter naar Thierry Baudet. Al is hij een atypische. Aan de ene kant is Thierry de intellectueel, de pianist, die met zijn fluwelen handen de toetsen beroert en bij het schrijven van zijn voluptueuze zinnen aan een zakje lavendel ruikt. Dat zie ik Trump niet doen. Ook lacht hij regelmatig een brede lach, die je het best kunt vergelijken met de sardonische lach van Pim Fortuyn. Zijn denkbeelden over vrouwen maken hem echter een Trumpist van het zuiverste water. Als een vrouw nee zegt, bedoelt ze ja. Dat idee. Vrouwen zouden helemaal niet vlijend en zacht benaderd willen worden. Thierry trekt ze liever hard in zijn hol. Dat willen ze nu eenmaal. Denkt hij. Als Trump een intellectueel zou zijn, zou hij het ook eloquent brengen. Maar dat is hij niet. Daarom komt ‘grab’m by the pussy’ op hetzelfde neer.

We lachen erom. Maar tegelijk weet je hoe dit afloopt. U weet hoe het met Bokito, de zilverruggorilla in Blijdorp, ging? Die werd continu aangegaapt, vooral door vrouwen, die bijna dagelijks voor zijn hok stonden. Tot het moment dat hij het niet meer trok en over de omheining klom. Dat zie ik Trump ook doen. Hoe meer wij lachen, hoe driester hij wordt, vrees ik.

Deze column verscheen zaterdag in Het Parool

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *