Ahmed Marcouch – modderfokker der modderfokkers

Ahmed Marcouch wordt eindbaas in Arnhem. Ik vind dat leuk. Niet eens omdat het goed is voor Arnhem. Nee, vooral voor het plaatje. Ahmed met een ketting. Ahmed met een schaar. Met lintjes. Met een bloemetje voor een honderdjarige. En dan die lieve hondenoogjes die je vertellen dat je alles kunt worden, als je maar wilt. Dus ook de modderfokker der modderfokkers.

Dat zijn burgemeesterschap stof zou doen opwaaien, wisten we. Koddig vond ik vooral de ‘massademonstratie’ van Gerrit Wilders. Daar stond hij weer, met zijn spandoek. Geen Arnhemmistan had hij erop geschreven. Het was zo knullig, dat ik het lief vond. Gerrit is de man die blijft hangen in de tijd. Ahmed gaat door, ontwikkelt zich.

Hij doet het ongetwijfeld goed. Dat heeft hij bewezen in Slotervaart, waar ze hem de sheriff noemden, omdat hij de veiligheid en leefbaarheid terugbracht. Ik sprak hem in die tijd regelmatig. Dan vertelde hij over de pleintjes waar hij kwam, om met bontkraagjes te praten. Hij zocht de bankjes op, waar ze hem uitscholden. Het enige wat hij deed, was zwijgen en een laatdunkende blik op een scooter werpen. Ahmed schonk klare wijn. Altijd. In een zee van pappen en nathoudende jongerenwerkers was Ahmed het eiland waar duizend bloemen bloeiden. In plaats van de schuld van je mislukking bij anderen te leggen, zoals veel van die welzijnswerkers deden, vond Ahmed dat je de ‘regisseur van je eigen leven’ moet zijn.

Ik vroeg hem vaak nog een keer te vertellen hoe hij in Amsterdam aankwam. Een jochie, in een korte broek. Hij was een tiener. Zijn leven bestond uit een ezel, een os en wat lemen hutjes in Marokko. In Amsterdam zag hij een trap staan die hij beklom. Hij zag de lift. En regisseerde zijn leven naar het burgemeesterschap toe. Een lichtend voorbeeld. Een modderfokker, in de goede zin des woords.

Deze column verscheen eerder in De Echo

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *