De gekkigheid van genderneutralisme

Amsterdam Pride in plaats van Gay Pride. We zijn nu met z’n allen trots. Iedereen inclusief. Allemaal dansen. Heerlijk. ‘Bent u lesbisch?’ vroeg een journalist aan een oudere vrouw met grijs krullend haar. ‘Ik?’ Haar gezicht maakte een moeilijke grimas. ‘Ik heb drie mannen gehad.’ Een schaterlach klonk over de gracht. Haar campingstoeltje viel bijna om.

Eigenlijk is de Pride het carnaval van het noorden geworden. Het gaat niet meer om emancipatie. Het gaat er niet meer om dat je jezelf mag zijn, dat je trots mag zijn, dat je anders bent. Nee, we zijn allemaal inclusief. We vieren allemaal onze vrijheid. Ofzo.

Op Facebook klaagde iemand dat hij vroeger trots was dat hij op een boot mocht staan. Hij voelt zich nu echter niet meer thuis op zijn eigen feest. Vroeger was hij gewoon homo, schreef hij. Nu is hij een lhbtqi’ er.

Lhbtiq. Echt? Iemand anders klaagde dat er geen hokjes meer mogen zijn, maar dat we nu van iedere kleine afwijking wel een eigen hokje maken, met een eigen letter erboven. Zelfs als je twijfelt, krijg je een letter.

Beste Amsterdammers. Ambtenaren wordt verzocht inclusief te communiceren. Dames en heren is taboe. Maar als we alles genderneutraal maken, dan hebben we straks dus geen vrouwenvoetbal meer. Dat is de consequentie.

Datzelfde geldt voor het toilet dat voor iedereen is. Maak je daar mensen blij mee? Willen vrouwen echt hun make-up bijwerken, terwijl een man naast hen staat te pissen. Laat staan dat ze het prettig vinden dat ze tot hun enkels in de urine staan. Ik voorspel ook een klagende man die nu in een lange genderneutrale rij voor de wc staat, terwijl hij vroeger zo klaar was.

Alla. Ik zal eraan moeten wennen. Zo gaat het verder. En eigenlijk is dat hartstikke fijn. Want als dit onze problemen zijn, dan leven we in een verdomd fijn land.

Deze column verscheen eerder in De Echo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *