Pervers

Als de wereld ontploft, zoek je naar liefde. Naar kleine dingen. Naar Dafne Schippers, die als een blonde wervelwind goud wint op de 200 meter. Naar Sifan Hassan, die brons pakt op de 5000 meter. Of naar de frivoliteit van Ajax.

Het laatste halve jaar van vorig seizoen was Ajax als pure poëzie. Heerlijk team. Dartele durfals. Er zitten ook allemaal van die mooie verhalen in. Donny van der Beek die scoort en daarmee zijn vriend Abdelhak Nouri eert. Kluivert, als twee druppels water met zijn vader, alsof Patrick nooit gestopt is. De koelte van Dolberg, met zijn witte wapperende manen. De woede van Ziyech, die volgens mij een voortreffelijk innerlijk heeft, maar uiterlijk lijkt op een bontkraagje uit de Diamantbuurt.

Ik heb al zoveel mensen gesproken die hopen dat dit elftal bij elkaar blijft. Maar dat is ijdele hoop. Het valt uit elkaar voor je ervan kunt genieten. Op het moment dat ik deze column schrijf, wordt er onderhandeld over Davinson Sanchez. Fantastische speler. Vijftig, zestig miljoen moet hij opleveren. Hij wil zelf ook graag. Maar waarom eigenlijk? Als hij naar Chelsea of Real Madrid gaat, zit hij daar op de bank. Terwijl hij een geweldig seizoen met dit jonge Ajax kan hebben. Vertrekken kan altijd nog, volgend jaar ofzo. Traoré ging hem al voor. Hij was door Chelsea eerst bij Vitesse en later bij Ajax gestald. En is na een seizoen al weer vertrokken.

Vroeger vertrok je als je het verdiend had. Cruijff. Van Basten. Rijkaard. Ze vertrokken toen ze al dik in de twintig waren. Ze waren toe aan een nieuwe uitdaging, nadat ze Ajax prachtige jaren hadden gegeven. Nu lijken perverse Chinezen, Arabieren en Russen al spelers op te kopen als ze een halve wedstrijd aardig spelen. Geld is wat de klok slaat. Eer en loyaliteit maken weinig uit. Ben ik nou zo’n ouwe lul geworden die dat jammer vindt?

Deze column verscheen eerder in De Echo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *