Naakt.

Ahmed stond naakt op het balkon van Kees. Hij wilde de wind voelen. Hij keek uit over het IJ en zag een schip langskomen. Al zouden ze hem zien, ze zouden hem niet herkennen. En juist dat was het fijne. Hij was anoniem.

’s Avonds bezorgde hij pizza’s op zijn scooter. Vooral in West. Bij de Hoofdweg, Surinameplein, Overtoom. Langs studenten, die hem behandelden alsof hij stront was. Langs blonde huisvrouwen die harder gingen praten tegen hem, waardoor Ahmed van de weersomstuit de beleefdheid zelve werd. Het waren figuranten en Ahmed was ze alweer vergeten als hij zijn scooter weer startte.

Twee werelden. Als hij op het balkon van Kees over het IJ keek, met een glas champagne in zijn handen dacht hij weleens aan zijn scooter. Dan zag hij zichzelf rijden, gebogen over het stuur, hete Calzones in zijn achterbak, dwars door de stad.

Om tien uur bezorgde hij zijn laatste pizza. Daarna reed hij naar huis. Althans, naar het huis van Kees, op het KNSM-eiland, aan het IJ. Samen aten ze dan de laatste pizza en dronken ze koud bier. Kees had een apart koelkastje voor het speciaalbier. Een koelkast met een glazen deurtje en een opener aan een touwtje. Die stond midden in de kamer, als was het een kunstwerk. En misschien was dat het ook wel, een kunstwerk.

Het meest bevredigende kunstwerk was echter Ahmed zelf, die naakt op het balkon stond, met zijn beide handen aan de reling. Dit keer was hij vergeten dat de schoonmaakster kwam. Sherida, glanzend zwart, keek naar Ahmed, vanachter de glazen schuifdeur. Tot ze besloot naast hem te gaan staan.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, stonden Ahmed en Sherida, naakt en zwijgend naast elkaar, om tien uur ‘s ochtends. Ze voelden de wind langs hun lichaam glijden en waren een moment zielsgelukkig.

Deze column verscheen eerder in De Echo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *