0
De toch niet zo eenzame kerst van Ahmed

Hij moest eigenlijk werken. Juist rond deze tijd van het jaar was er een grote vraag naar pizza’s. En eerlijk gezegd vond Ahmed het lekker om die feestdagen te werken, dagen waar hij niet veel mee had. Daarnaast zaten er altijd dikke fooien in. Eenzame mannen die een pizza bestellen en de hele avond porno zouden kijken. Dat laatste wist hij niet, maar stelde hij zich zo voor. Wat kon je anders in je eentje doen?

Maar Kees had Ahmed overgehaald thuis te blijven, bij hem, aan de KNSM-laan, met uitzicht op het IJ. Kees zou een fantastische kalkoen op tafel zetten. Hij was er al de hele dag mee bezig. Toen de grote vogel de oven in ging, kleedde Kees zich om.

Ahmed keek naar AT5 en zag een Palestijn een Israëlisch restaurant in elkaar timmeren. Hij herkende diens woede. En nu Kees er toch even niet was, liet hij de gedachten de vrije loop. Het was goed dat die joden de pijn een keer voelen. Op de achtergrond hoorde hij Kees meezingen met ABBA.

Hij zat midden in die gedachte toen de bel ging. Wat? Wie? Ahmeds hartslag ging omhoog. Hier had hij totaal geen zin. Kees zal wel weer allemaal van die D66-vriendjes uitgenodigd hebben. Ahmed ergerde zich dood aan die giechelende nichten. Het stemgeluid gaat altijd omhoog naarmate er meer alcohol in zat.

Ahmed maakte aanstalten om op te staan, maar hoorde dat Kees al bij de deur stond. ‘Komt u binnen’, zei hij zachtjes en beleefd. Kees nam een bloemetje aan. Dat hoorde Ahmed aan het knisperende cellofaantje. Ondertussen riep hij Ahmed: ‘Kom eens hier.’

Kees had al tranen in zijn ogen toen hij naar Ahmeds blik keek. Die kon alleen maar met zijn hoofd schudden. Tot zijn moeder haar armen spreidde en haar zoon wenkte en Ahmed in een langgerekte ‘máááám’ bleef hangen.

Deze column verscheen eerder in De Echo

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code