0
Waarom heeft de politiek zo’n aantrekkingskracht op criminelen en clowns?

Oud-crimineel Steve Brown gaat de politiek in. Hij voorspelt dat hij in Amsterdam vijftig zetels binnensleept. Dat de Gemeenteraad maar 45 zetels telt, maakt niet uit. Aan zijn programma zal het niet liggen. De voormalige drugsdealer wil alle drugs legaliseren. Wie wil dat niet? Hij profileert zich nu als de enige ‘niet-liegende politicus’. Tja.  

Je moet het toejuichen, hoor ik mezelf hardop zeggen. Dit is democratie, dat mensen meedoen, mee beslissen. Maar ik kan het niet. De politiek lijkt een magneet geworden voor clowneske gelukzoekers. Nou hoef je Steve’s Bruine Lijst niet serieus te nemen. Ook de partij Queer, die een transgender als lijsttrekker levert, haalt geen zetel. Waar je je wel zorgen om moet maken, zijn de wannabe-politici die wel zetels gaan scoren.

Sylvana Simons bijvoorbeeld. Antiracisme zal haar speerpunt zijn, maar voor de rest heb ik geen idee waar ze voor staat. Het enige waarmee de voormalige vj in het nieuws komt, is dat ze elke keer een naam voor haar partij kiest die al vergeven is. Toch zal ze, vooral in Zuidoost, veel stemmen scoren.

Daartegenover staat Annabel Nanninga, die namens Forum voor Democratie de Stopera wil bestormen. Behalve dat ze bekend is vanwege termen als ‘dobbernegers’, heb ik geen idee wat ze wil. Ze haat Amsterdam, schreef ze op Twitter. Op dat zuur-zeurderige GeenStijl-toontje klaagt ze steen en been. In bijna al haar stukken kotst ze op de volksvertegenwoordiging. Toch raar dat je daar nu zelf onderdeel van wilt zijn. Maar goed, ook dat moeten we horen. Dat is democratie. Forum voor Democratie gaat de racistische kiezer blij maken. En die moeten ook bediend worden.

Ik kijk nu al uit naar het bekvechten met de DENK-boys, die volgend jaar ook meedoen. Hoewel we nog geen idee hebben wie de DENKlijst in Amsterdam trekt, hebben ze een goede kans om een zeteltje te scoren. Dat komt simpelweg omdat de allochtone stem zich wil laten gelden. Dat is toe te juichen. Want in Amsterdam zijn er veel mensen die zich een tweederangsburger voelen. Partijen als de PvdA en GroenLinks hebben voor hen afgedaan. Zij hebben te weinig gedaan om dat gevoel weg te nemen. Als je bijvoorbeeld de afgelopen twintig jaar de kandidatenlijst van de PvdA analyseert, moet je concluderen dat de raadsleden ‘met een migratie-achtergrond’ het minst scoorden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Marcouch en Aboutaleb springen eruit. Maar te vaak zat het allochtone raadslid er vooral als stemmenkanon. Dat zien mensen. Ze trappen er niet meer in, zoals ze bij DENK zeggen.

De PvdA is misschien wel het grootste slachtoffer van de fragmentatie in de politiek. Links en rechts vallen er stukken vanaf, alleen de romp is nog over. Met gevoel voor overdrijving kun je zeggen dat D66, GroenLinks, Denk, Bij1, SP, de Diertjes en de Ouderenpartijen afsplitsingen zijn van de partij die ooit conservatief en progressief onder een dak wist te houden. Die ledematen gaan nu allemaal hun eigen gang.

De boze blanke en de boze zwarte worden dus bediend. Maar ook de zuurzeurderige oudere kan zijn gal volledig kwijt op het stembiljet. Nu al zijn er twee ouderenpartijen die meedoen om de zetels. Aangezien er nog nooit een ouderenpartij geweest is die niet ontplofte, ben ik niet verbaasd als er straks vijf ouderenpartijen meedoen.

Ze halen allemaal een paar zetels en daarna een marginale rol spelen, maar ze zullen wel de sfeer in de Gemeenteraad veranderen. Nou is de Gemeenteraad van Amsterdam ook wel erg bedaagd. Elk debat verloopt ordentelijk. Het is een geoliede machine, zonder wanklank. De grote partijen bepalen alles onderling. Je zou bijna van een partijkartel spreken. Het is evident dat deze Gemeenteraad als afspiegeling van de maatschappij tekortschiet, met een overload aan hoogopgeleide blanke middenpartijen.

De gevestigde politieke partijen hebben het grotendeels aan zichzelf te danken dat het landschap versplintert. Of je nu naar de PvdA, VVD of D66 kijkt, ze kiezen allemaal veilige kandidaten. Dat zag je bijvoorbeeld bij D66, waar kandidaten met een kritisch geluid aanvankelijk laag op de lijst stonden. De jaknikkers, die de Grote Geliefde Leider, Reinier van Dantzig, zonder mokken volgden, stonden hoog op de lijst. Bij de VVD zie je hetzelfde. Eric van der Burg, die al sinds 1848 op de Stopera de links-liberaal uithangt, trekt een risicoloze kandidatenlijst, allemaal keurig in pak of mantelpak, bitterballetje en biertje in de hand.

De grootste schuldige aan die versplintering is de kiezer zelf. Die kiest straks alleen voor zijn eigen kleine belangetje. Sylvana, Annabel en de bedenkelijke vrienden van Erdogan kunnen alleen maar teleurstellen, omdat ze verzuipen in de papierberg die de politiek vooral is. In je eentje kun je niet veel. Het gevolg daarvan is dat de kiezer nog meer teleurgesteld is, waardoor het politieke landschap nog verder versplintert. In die zin zou je bijna willen dat Steve Brown wel vijftig zetels haalt.

Dit opiniestuk verscheen eind 2017 in Het Parool

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code