De witte man in de verdrukking

De witte man heeft het moeilijk. Vroeger was hij het mannetje. Het baasje. De Bokito. Maar dat is niet meer zo. Zijn kleur is een probleem. En zijn piemel, waar hij zo graag achteraan loopt.

Het succes van Thierry Baudet zou liggen in het feit dat hij het opneemt voor die witte machoman. Thierry is zelf een Bokito. Hij zou de ‘vrouwtjes’ het liefst aan hun haren naar zijn grot slepen, om daar zijn dominantie te tonen. Volgens hem willen vrouwen dat. Die willen bruut genomen worden. Zeggen ze nee, dan bedoelen ze: doe het, neem me.

Ook de grote jongens van Voetbal Inside zijn rolmodellen voor de witte man. Homo’s moeten niet voetballen, maar lekker kapper worden. Mannen die vrouwen willen worden, moeten een keer normaal doen. ‘Iedere gek heeft zijn gebrek’, zei Johan Derksen over de Vlaamse journalist die vrouw werd en dat breeduit op televisie toelichtte.

De man drinkt verdomme bier. Vecht. Neukt. En voetbalt op echt gras. Maar dat staat nu dus allemaal ter discussie. Moet ik me aangesproken voelen? Ik ben een witte man van middelbare leeftijd. Maar ik voel het niet.

In mijn psychologie van de koude grond snap ik de mannen die zich weggedrukt voelen wel. Ze doen er steeds minder toe. Op school vinden de juffen ze druk en vervelend. Ze mogen niet meer jongen zijn. Maar ook worden ze voorbijgestreefd door de meisjes, die sneller en slimmer zijn. Bij sollicitaties delft hij het onderspit, omdat vrouwen, invaliden en allochtonen voorrang krijgen. Nu hij zijn wc ook al moet delen, voorzie ik een opstand. Kun je de man nog verder kleineren?

Het is ook gevaarlijk. In de geschiedenis zijn hele oorlogen uitgevochten omdat mannetjes met kleine pikkies zich vernederd voelden. Dat de blanke man moet opschuiven, lijkt me uitstekend, maar doe het wel met respect.

Deze column verscheen eerder in De Echo

One thought on “De witte man in de verdrukking

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *