0
Michael van der Vlis

Vorige week overleed Michael van der Vlis, wethouder toen Amsterdam nog maakbaar leek. De PvdA was de mastodont die bepaalde wat er gebeurde en met wie en gedroeg zich als ‘Breznjew aan de Amstel’. Misschien is Jan Schaefer het icoon geworden. Hij was de man in het spijkerpak, uit de Pijp. De arbeider. Maar Van der Vlis was minstens zo belangrijk voor de stad.

Michael was altijd op partijbijeenkomsten. Samen met zijn vrouw Anne zat hij op de eerste rij, rokend en drinkend. Een niet alledaags koppel. Anne, eeuwig jong, mooi gekapt, glimlachend. Michael, wat morsig, nukkig misschien. Hij droeg weliswaar altijd een licht pak, maar ook witte sokken in leren sandalen. Dat hij rookte, was te zien aan zijn snor, die geel was uitgeslagen. Diens wat paarse neus verried dat hij van een borrel hield. Dat zijn de dingen die ik onthoud. En het mooie is dat dat ook afgebeeld staat op de rouwkaart: zijn slippers, zijn sokken en een fles jenever, met een glaasje ernaast.

Hij was van de oude rode stempel. Zeker. Michael hield van de PvdA die alleen sociale huurwoningen neerzette. Dat is het beeld. Conservatief links. Woorden als vernieuwing kotste hij uit. Van Felix Rottenberg, die met zijn neefjes van Niet Nix, de partij wilde omgooien, moest hij niks hebben.

Ook heeft hij lang gestreden tegen de Noord-Zuidlijn. Het is jammer dat hij niet een ritje heeft mogen maken. Ik had ze graag gezien, op de kraakheldere bankjes, Anne en Michael. Powerkoppel. Hij zou zijn -door nicotine aangetaste tanden- ontbloten en mompelen dat het toch wel mooi was.

Met Michael is er een stuk geschiedenis overleden. Een stuk Amsterdam. Hij heeft de stad vormgegeven, zoals die nu is. Dat de stad er nu zo goed bij ligt, is mede op zijn conto te schrijven.

Deze column verscheen eerder in De echo

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code