0
Stil zijn

Stil zijn of niet. Ik merk zelf dat ik met het klimmen der jaren stiller word. Waar ik vroeger direct in de pen geklommen zou zijn als iemand het in zijn botte harses haalt om te schreeuwen als we onze doden herdenken, zo zwijg ik nu. Sterker nog, ik erger me aan andermans ergernis.

#Ophef. In Nederland rennen we van de ene verontwaardiging naar de andere. Er hoeft maar iemand te dreigen met ordeverstoringen rond 4 mei en we hebben het er de hele week over. We volgen de rechtszaak. We geven de idioot in kwestie alle ruimte om zijn verhaal te doen. Het journaal opende er zelfs mee. En ook rond de twee minuten stilte waren we ermee bezig. De commentator constateerde dat er opluchting in de menigte was dat het stil bleef. We keken dus de hele tijd om ons heen en vergaten aan de doden te denken.

We laten ons gijzelen door een eenling. Door de enorme hoeveelheid aandacht die we hem geven, heeft hij zijn doel ruimschoots bereikt. En meer. Want er zijn honderden eenlingen die zaten te kijken en dachten: die aandacht wil ik ook. En zo blijven we achter onze eigen staart aan rennen.

Als er geen ophef is, creëren we het zelf wel. Zoals bijvoorbeeld bij Prinses Amalia, op Koningsdag. Op Twitter was er verontwaardiging over dat sommige mensen opmerkingen hadden over haar gewicht. Iemand van de Volkskrant zocht het uit. Het aantal tweets dat negatief was, was super klein. Alleen een paar anonieme trollen hadden opmerkingen.

We willen graag verontwaardigd zijn. Misschien is dat een teken van voorspoed. Er is geen reden om ons zorgen te maken. Maar het zit in de mens om verontwaardigd te zijn, om angstig te zijn. Ik denk weleens: hoe leg je aan een Syriër uit dat wij met z’n allen bang zijn dat er iemand zich zal misdragen op een dodenherdenking?

Deze column verscheen eerder in De Echo

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code