0
Vrij met elkaar (voor de laatste keer)

Dit is mijn laatste column voor De Echo. Terwijl ze op de redactie een grote afscheidsenvelop vullen met gouden horloges, geld en diamanten, voel ik me eenzaam, verlaten.

Deze column schrijf ik altijd op maandagmorgen. Maar nu is het Pinksteren. Volgens het Bijbelse verhaal komt Christus nog een keer terug op aarde om de heilige geest over zijn volgelingen uit te strooien. Daarna verdwijnt hij, voorgoed, naar de hemel.

Dat moet een raar gevoel zijn, voor Christus. Hij heeft vriendschappen gesloten. Zijn arme, wenende moeder moet hij achter laten. Nog een keer zwaaien, en dan weg. Het is een vergelijking die aan alle kanten mank gaat, maar zo voel ik me nu ook. Zestien jaar lang heb ik tegen u gekletst, in dit hoekje van de krant en nu zal ik zwijgen, de echo is uitgegalmd.

Amsterdam veranderde in die jaren. Toen ik mijn eerste stukje tikte, was de Noord-Zuidlijn nog theorie. In een paar jaar zou een boor dwars door het centrum sluipen. Dachten we. Het bleek een bodemloze put waar veel geld in verdween. Maar nu is hij af. Sterker nog, ik mocht afgelopen week een testritje maken, van Noord naar Zuid. En snel is dat geld en al dat ongemak vergeten. Zo gaat dat met stenen. Ze zijn zwaar als je ze moet tillen, maar als ze eenmaal liggen, kun je erop zitten, om te rusten.

Anders is dat met mensen. Toen ik begon, was Pim Fortuyn net vermoord. Dat veranderde de stad, de sfeer. Daarna werd Theo van Gogh geslacht. Ineens was de multiculturele samenleving geen vanzelfsprekendheid meer. We gingen ons afvragen wie we zijn. Wat niet veranderde, is dat we nog steeds over elkaar praten en niet met elkaar.

Mijn laatste woorden zijn dan ook: Heb elkaar lief. Graaf diep door elkaars centrum. Stop op elkaars station. En vrij met elkaar dan. Passioneel.

Dit was de allerlaatste column die in De Echo verscheen.

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code