0
Sharon en Eric (voorgedragen column)

Even een stukje voorlezen uit de Wikipedia van mevrouw Dijksma.

In 1848 kwam Sharon Dijksma in de Tweede Kamer. Le deuxieme chambre. Ze heette toen nog Sharon.

Later, in 1946, werd dat Sjêron. Dat had met haar nieuwe partij te maken. Want de PvdA wil graag delen. Sharen. Eerlijk delen. Er is toen nog gedacht om de naam Fair ervoor te zeggen, maar dat vond Sharon wat al te gek.

In 2018 kwam ze naar Amsterdam. En toen werd het Sherron. Sjerron Dijksma.

Ik zal jullie vertellen: Sharon is een van de aardigste mensen die ik ken in de polletiek. Sharon lacht zich door het leven. Zo lijkt het. Ze is de rubberen Rutte van de PvdA. Altijd een glimlach, altijd een leuke opmerking, altijd die kleine oplettende oogjes die je aankijken, alsof het altijd lente is.

En dat is best knap. Want lange tijd werd Sharon in de binnenlanden van de partij afgebrand. Elke keer weer. Te jong. Te onervaren. Daarna was ze teveel appartsjik. Ze wilde voorzitter van het politburo worden, maar was toen ineens de kandidaat van het establishment. Geparachuteerd door Wouter Bos. En als dat aan je kleeft, kiezen PvdA’ers steevast de andere kant. Dan kiezen ze de frivole, frisse, vrolijk en fruitige Ruud Koole.

Later gebeurde dat weer. Toen Sharon na 180 jaar eindelijk de Tweede Kamer wilde verlaten, wilde ze de keten van Nijmegen omhangen. Maar ook nu was ze de parachutekandidaat. Ze was de Haagse regent. In de meest linkse stad van het land kozen ze vervolgens een conservatief. Zo zijn linkse mensen. Ze nemen nog liever Hubert Bruls, een conservatieve CDA’er als hun opperhoofd dan een frivool meisje uit Enschede.

Er hing iets om Sharon. Het werd haar niet gegund.

Tot voor kort. Als staatssecretaris van onderwijs deed ze het goed. Maar echt stil kreeg Sharon de zaal pas toen ze Wilma Mansveld opvolgde op verkeer en vervoer. Ineens reden de treinen op tijd. Er zat iemand aan tafel die met de vuist op tafel sloeg. En even goed die glimlach vasthield. Waar Melanie Schultz van Nog wat tot Nogwat alleen de bordjes 130 op de snelweg onthulde, zorgde Sharon dat alles weer reed, alles weer vloog, alles weer op rolletjes ging.

Zo kent u haar. Toch zit er nog veel meer in dat kleine lichaampje. Ook op onderwerpen die nu door VrijLinks worden geagendeerd, over vrijheid, seculariteit en emancipatie heeft Sharon een houding van don’t fok with me. Een tijdlang was ze de coach van Keklik Yucel op de grote I- onderwerpen. Islam. Integratie. Immigratie.

Sharon. Sjeron. Sjerin.

Een gedichtje.

Sharon.

De glimlach. De vuisten. De juiste lach.

De vuige wereld. De visie en de daadkracht.

Samen met Sharon. Man. Wat zou ik doen, samen met Sharon?

Op Sharon zou ik stemmen. En ik zou voelen dat het goed was.

Weten dat God met me is. Dat Sharon, koning, keizer sheikh is.

Over vier jaar lijkt ons metronet op dat van London, dankzij Sharon

en vraagt niemand waarom.

Sjeron. Charmant als een mooie brand.

De Robbie Oudkerk uit het vrouwenland.

Jij. Sjeron, wat een zegen dat je in Amsterdam bent beland.

 

Eric

Ik maak de stap naar Eric van der Burg. Misschien lijken ze uiterlijk niet veel op elkaar, maar toch zijn Sharon en Eric uit hetzelfde hout gesneden. Eric is misschien wel de aardigste VVD’er die ik ken. Dat is al een overeenkomst.

Maar daarnaast zit hij ook vast in zijn eigen partij. Eric is namelijk een linkse VVD’er. En dan heb je het tegenwoordig niet makkelijk. Eric is een sociaalliberaal. Het is dat hij ideeën heeft, anders zou hij zich prima bij D66 thuisvoelen. Nu knaagt het als ze in zijn partij mensen met een uitkering uitvreters noemen. In de VVD zijn mensen van buiten sowieso verdacht. Milieu is iets voor gekkies. En belastingen zijn lasten die anderen betalen.

Daarom blijft hij in die lieve stad dobberen. Als Eric in een gammel bootje richting Den Haag zou varen, zouden ze hem zo weer terugsturen. Opvangen in de regio. En dat doen ze gelukkig in Amsterdam. Maar hoe lang nog?

Eric.

Omdat je zo’n lieve liberaal bent, ook voor jou, een gedichtje

Je schreeuwt. De stemverheffing van een lieve liberaal.

Je zorgt. Je zuigt niet. Je ziet. Je wuift niet.

Ik zou op je stemmen, voor je rennen.

Het is dat het Femkenisme de keten krijgt, met veel azijn,

Anders zou jij een fenomenale burgemeester zijn.

Eric. Verschuil je niet. Wees een vader. Kom uit je burgt.

Blijf wie je bent en waak ervoor dat die conservatief je wurgt

Ooit he. Ooit.

Ja. Ooit zullen Eric en Sharon in een partij zitten.

En wat zal ik dan liefdevol lid zijn.

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code