0
Lieve Lodewijk

Lieve Lodewijk,

Voordat ik allemaal nare dingen ga zeggen over jou, Lodewijk, wil ik even zeggen dat ik echt van je hou. Want, mensen, echt, Lodewijk is de aardigste politicus die ik ken. En de beste. En dat meen ik.

Daar zit ook direct het probleem, jouw probleem.

Lodewijk is krom gaan lopen van de complimenten. Door al die schouderklopjes loopt hij nog steeds een beetje gebogen. Je ziet het ook aan zijn kruin. Er zijn zoveel mensen geweest die Lodewijk over zijn bolletje aaiden, dat het wat uitgesleten is.

Die complimenten komen over het algemeen van buiten de partij. Dat heeft er mee te maken dat een gemiddeld partijlid het woord ‘compliment’ helemaal niet kent. Maar ook omdat je tot een hoofdstedelijke kongsi behoort, waar een provinciale PvdA’er niks mee heeft. Felix Rottenberg. Robbie Oudkerk. Pieter Hilhorst. Dat zijn de mannen met wie Lodewijk in het geheim praat. Samen drinken ze Campari tot diep in de nacht. Samen praten ze over u, vervloekt volk. En samen stappen ze dan in de groene Opel Astra van Robbie om ‘meer van het leven te zien’, zoals Robbie dat dan noemt.

Dan haakt Lodewijk overigens af. En daar zit ook direct zijn makke. Er zit geen rafelrandje aan hem. Geen Han ten Broeke-achtige taferelen op de voorzittersstoel. Geen seks, drugs en rock ’n roll. Nee, Lodewijk is een brave huisvader. Hij is zo’n wonderboy die alles mee heeft. Hij vertelde me eens over zijn jongere broer, het zwarte schaap van de familie, het zorgenkind. Van de vier Asschers was hij namelijk de enige die nog niet gepromoveerd was. (…) Zo’n familie dus.

Zijn hele politieke carrière verliep voorspoedig. Raadslid, fractievoorzitter, lijsttrekker, wethouder, minister… En nu is hij de grote leider van een partij die Nelson Mandela ooit ‘Partijtje van de Arbeid’ noemde. Negen zetels. Schipper op een klein schip, dat nu gestrand is in de Rode Werf – een muf zaaltje in oost, met allemaal linkse zuurzeurderige types, die straks bij het doodgeslagen bier je van alles gaan verwijten. Ze prikken in je borst en spetteren hun gal op je revers. Diederik Samsom genoot van die zelfkwelling. Dat was een sadomasochist, die van Appelscha tot Schin op Geul de rode zaaltjes langsging om zich te laten geselen, door schuimbekkende PvdA’ers.

Jij denkt dat dat iets links is, dat zeuren en zeiken. Maar het komt ook van de andere kant. Kijk maar naar Leo Lucassen. Leo’s vrienden op internet maken hem dagelijks af. De man is een wegkijker. Een allochtonenknuffelaar. Een verrader. Een gek. Een hufter. Een linkse lul. Een man die persoonlijk de grens opent om terroristen te omhelzen.

Duizenden rechtsgekkies zitten dagelijks naar Leo’s tweets te kijken om vervolgens als een schreeuwende meeuw alles onder te schijten. Leo is de rode lap van iedere PVV meeuw.

Dan komen we direct op het thema van de avond. Migratie. Integratie en vluchtelingen. Leo is daar de koning. De man die de cijfers poneert. Die wijst met dat linkse vingertje en dan zegt dat het allemaal wel meevalt. Dat is althans in het kort waarop veel commentaren neerkomen.

Lodewijk is geen koning op dit onderwerp. Vraag hem iets over de dividendbelasting en hij gaat los, met allitererende woordgrappen en mooie frames. Zeg iets over de schoonmakers die in vaste dienst kwamen en hij gaat glimlachen. Maar gaat het over de islam, integratie, isolatie, importbruiden, imams, insjallahs en andere geïmporteerde achterlijkheid, dan schuift hij wat heen en weer op zijn paarse stoel.

Maar dan zegt u: Hij heeft toch eigenhandig de DENK-boys eruit gesodeflikkerd door een onderzoek van Motivaction verkeerd te interpreteren?

Dat is waar. Dat was een huzarenstukje. Eindelijk waren de conservatieve, diepreligieuze geitenneukers van Erdogan uit de partij. Het werd verdomme een keer tijd. Wat moest een progressieve partij met mensen die de progressieve waarden van de partij helemaal niet delen. Keer op keer stonden ze weer op de kandidatenlijsten, moslims die moeite hadden met homoseksualiteit, die een buitenlandse dictator hoger hebben zitten dan Joop den Uyl. Zou de partij ook een orthodoxe christen accepteren? Ik denk het niet.

Lodewijk kijkt nu naar mij en wil met mij ruilen. Dat zie je aan zijn gekwelde gelaat. Dat je gewoon zegt wat je denkt. Dat je niet meer over eieren hoeft te lopen, maar die eierschalen verpulverd, waardoor het eigeel golvend en geil over je zwarte laarzen loopt.

En inderdaad. Soms denk ik wel eens, je zal maar politicus zijn. Altijd maar wikken en wegen. Woorden verbuigen, zuigen, likken, loven, liefhebben, lebberen en Han ten Broeke een hand geven. Het is de kool en de geit. Nooit eens ongenuanceerd, ongefundeerd iets roepen, zoals ik. Dat je gewoon tegen KüzTürk zegt: flikker even op met je racistische gelul en haal je lange arm eens uit die geitenneuker uit Ankara?

Dat kan ik zonder consequenties zeggen. Maar jij niet.

Vanmiddag kreeg ik een briefje van Lodewijk. Daar spreekt niet de politicus, maar de mens. De mens Lodewijk Asscher. Ik zal het even voorlezen.

Beste Marcel,

Leuk dat je een column voordraagt vanavond.

Over het thema van vanavond. Migratie. Ik heb het even in dichtvorm voor je gezet. Wellicht dat jij dat kunt voorlezen vanavond. Dan hoef ik het niet te doen.

Vroeger was de gastarbeider onze gast, vrijgevig,

We aaiden, we paaiden, we waaiden met hem mee,

Maar eigenlijk hadden we geen interesse, hij zou toch weer gaan,

Na het zingen, in de kerk, dus kon hij rustig met snor en al, in zijn sop gaar koken.

Waar we lang zwegen, is het nu een lege kakofonie van stemmen,

Die als lemmingen, zonder stremmingen, door de ziel van alle culturen snijdt.

En aan de andere kant de rubberen boten, die als stippen aan de horizon volstromen, niet doorstromen, instromen en maar naar wegstromen. Help degene die bij ons wil horen.

En weiger de weigerachtigen, die onze lieve stad met haat doorboren.

En kom dan bij elkaar. Minder praten, minder laten, meer doen.

Een gelijk speelveld. Leefveld. Een veelvuldig viriele samenleving. Alles door elkaar, gemengd als suiker door de koffie.

Nu is het nog nog een ongelijkwaardige relatie. Een beetje teveel alsof wij Han ten Broeke zijn en zij de jonge stagiaire.

Integratie is ritsen. Zonder maar. En zonder mitsen. Geven en nemen. Botsen en dansen, zoenen, vrijen, harde seks, alles met elkaar, iedereen met iedereen, als een grote pompende orgie van frivole vrolijkheid. Dat, lieve mensen, dat is integratie.

Enfin, Marcel, als jij dat even wilt voorlezen, dan kunnen we direct aan het bier


Deze column droeg ik 3 september voor in Het Badhuis in Oost, bij het politiek café van de PvdA Amsterdam

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code