0
Regeren met Rutte is zelfmoord

Teeven. Zijlstra. Van Haga. Keizer. Het rijtje in opspraak geraakte VVD’ers is veel langer. Er is iets mis met de moraal binnen de VVD. Het zijn geen incidenten meer. Het is epidemisch. En toch lijkt het ze weinig te schelen, ze borrelen vrolijk verder, happen een bitterballetje weg en zwaaien naar de kiezers. En die kiezer zwaait vrolijk terug. Want hoe is het mogelijk dat een partij met zoveel gevallen icarussen telkens weer de grootste wordt?

Dat komt door één man. Mark Rutte. Zonder hem zakt alles in elkaar. Ik mag altijd graag naar hem kijken. In elk moeilijk debat, dat hij nooit kan winnen, wurmt hij zich erdoorheen, als was hij van rubber. Je kunt zeggen wat je wilt, maar onze premier is de Houdini van de politiek. Als de zaal leeg is, is iedereen afgemat, groeven in het gezicht, alleen Rutte niet. Die lacht nog steeds. Niet voor niks dat Lodewijk Asscher hem ooit vergeleek met een Duracell-konijntje. ‘Hij gaat maar door.’

De komende weken mag hij uitleggen waarom Stef Blok geen racist is en waarom we allemaal rijk worden als de dividendbelasting is afgeschaft. Urenlang oreert hij achter een tafeltje van plastic. Maar hoewel diens elastische gezicht een lust voor het oog is, moet je vooral naar de anderen kijken. Bijvoorbeeld naar Alexander Pechtold. Dan zie je de echte verliezer, die er eigenlijk niets aan kan doen. Als Halbe Zijlstra zichzelf opblaast, moet Pechtold daar iets over zeggen. Normaal gesproken zou hij vol walging een debat aanvragen en iets zeggen over het aanzien van Nederland in het buitenland. Maar nu moest hij Zijlstra verdedigen. En zei hij: ‘Ik moet de eerste Rus die zijn fouten zelf rechtzet nog tegenkomen.’

Datzelfde geldt voor de dividendbelasting. Het is geen D66 idee. Maar hij moet het wel uitleggen. Omdat hij geen idee heeft hoe hij dat moet doen, volstaat hij met te zeggen: ‘Het staat nu eenmaal in het regeerakkoord.’ Die woorden zeggen zoveel meer. Pechtold weet namelijk zelf ook niet hoe dat in het regeerakkoord kwam. Ineens stond het er. Shell en Unilever hadden het erin gezet en niemand kon een gum vinden. Je zou een camera moeten hangen in diens Scheveningse appartement. Radeloos kun je hem dan rondjes zien draaien. Hoe is het zover gekomen?

Bij Segers zie je dezelfde kwelling. Maar Segers draagt dat kruis manhaftig. Net als Christus, weet hij dat hij zal sterven. Hij is tegen de afschaffing van de dividendbelasting. Zegt hij. Maar anders valt het kabinet, schreef hij aan zijn leden. Dit ruikt naar Ruttiaanse chantage. En dat is het ook. Eigenlijk vermoordt Rutte iedere kameraad. Je weet niet hoe hij het doet, maar jij bent straks weg en hij zit er nog, vrolijk als altijd.

Als het kabinet wel valt en er komen nieuwe verkiezingen, heeft Rutte een probleem. Niet dat hij verliest, nee, hij wordt weer lachend de winnaar. Wij zijn namelijk allemaal gek op Rutte. Maar niemand wil straks een kabinet met hem vormen. Regeren met Rutte is suïcide. Diederik Samsom krabt zich nog steeds achter zijn oren in zijn koude woning in Leiden. Ook toen vielen de ministers bij bosjes, werd er alom gefraudeerd en gegraaid, maar was hij de gebeten hond en verloor de PvdA bijna al haar zetels.

Het kerkhof van gevallen ministers, verloren bonnetjes, valse beloften en geknakte coalitiegenoten is straks te groot om genegeerd te worden. Omdat Rutte dat zelf ook weet, vertrekt hij straks naar Europa. Daar kunnen ze een man van rubber goed gebruiken. De unie valt dan misschien uiteen, maar Rutte zal lachend overeind blijven.

Dit opiniestuk verscheen eerder in Het Parool – Marcel Duyvestijn is publicist

 

Marcel Duyvestijn
Website
Your Name Email Website

*

code