Archive for the The Post Online Category
0
Ik word de persoonlijk woordvoerder van Bram van Ojik

tcm17282340_Medium

Eerst belde Femke Halsema. Aanvankelijk zei ik nee. Waarom zou ik in vredesnaam de persoonlijk woordvoerder van Bram van Ojik willen worden? Daarop gaf Femke een duidelijk antwoord: ‘Weet je, jij bent net zo’n hulporganisatie in oorlogsgebied: je denkt alleen aan jezelf!’

Daarna belde de Grote Leider zelf. Hij wist wel dat ik lid was van de PvdA, maar dat maakte niet uit. Sowieso vond hij dat zijn partij met de grote broer moest fuseren, ‘maar dat mag je natuurlijk niet zeggen.’ Het gaat ook niet om GroenLinks. ‘Het gaat om mij!’ Daarna liet hij een stilte vallen. Dat was hij niet gewend, dat hij zichzelf op de voorgrond duwde.

Ik moet dus ‘het merk’ Bram van Ojik ‘op de kaart zetten’. Vermarkten. Hatseflats. Die naam moet rondzingen als een gillende keukenmeid. ‘En jij kan dat.’ Bram gooide er nog een oneliner tegenaan: GroenLinks? O? Ik?’

‘Dat is Bram’, zei Femke zuchtend. Ze herhaalde kreunend de grap. Ojik. Oh? Ik! ‘Daarom moet je hem pimpen. Je moet hem omhoog duwen. Over een jaar zeggen al die ministers: we gaan eerst bij Bram langs.’

Denkend aan Bram, zie ik lieflijke krullen door oneindig laagland stromen. Bram is het hondje dat je vraagt of ie je een poot wil geven. En dan zeg je: ‘goed zo. Braaf.’ Het wordt nog een hele tour om van Bram van Ojik een sexy modderfokker te maken. Maar dat hoeft ook niet. Daar hebben ze Jesse Klaver voor, de Jim Morrison van het milieu. ‘Die is voor de meisjes.

Ik belde Femke nog een keer. Moet ik dat wel willen? Ik had ooit Robbie O. gepimpt. Die had ook een saai imago. Dat is slecht afgelopen. Ik was ook een tijdje de persoonlijk stylist van Marriette Hamer. Dat werd ook niks. Femke wilde echter geen nee horen. Toen noemde ze mijn salaris. Daar werd ik stil van. Daar kun je een vluchtelingenkamp vol kiezers drie jaar van te eten geven. Zeker die van GroenLinks.

Marcel Duyvestijn hoopt dat hij desondanks ook zijn lucratieve baantje bij The Post Online mag houden. www.liefdevollid.nl

 

0
Al die politici die seks hebben

10426583-cubaanse-sigaar-en-een-glas-drank-op-hout-achtergrond

Het verhaal van de burgemeester van Vlieland is in al zijn eenvoud briljant. Burgemeester gaat vreemd. Haar echtgenoot komt erachter en gaat verhaal halen met een stuk hout in zijn handen. Meer hoef je niet te weten. Prachtverhaal.

Politiek en seks. Daar zijn we gek op. Als ik Bill Clinton zeg, dan heeft u geen idee welke fantastische beleidsmaatregelen hij genomen heeft. U weet alleen dat hij Monica Lewinksky genomen heeft. U ziet een dikke Cubaanse sigaar voor zich. En een vrouw in een blauwe jurk met vlekken. Ja toch? Zo is het ook met Dominique Strauss Kahn. Briljant Frans politicus. Directeur Generaal van het IMF. En toch kunt u niet naar hem kijken zonder aan die dertig centimeter in zijn broek te denken (‘Monsieur 30 centimètre’). Zo werkt onze geest. Wij denken vooral aan seks.

Zeg ik Ruud Lubbers, dan zegt u: billenknijper. Die man is verdomme twaalf jaar premier geweest. Heel stabiel. Nooit een verkeerd woord. Hij heeft na Joseph Luns en Jan Pronk het langst in het landsbestuur gezeten. Het enige wat u zich echter herinnert, is dat hij allerlei secretaresses in de billen kneep.

Zeg ik fietsenhok, dan zegt u Paul Depla. De toenmalige wethouder van Nijmegen zat op de bagagedrager, een raadslid van de VVD zat er op haar knieën voor. De beveiligingscamera’s vingen het op en iemand in het stadhuis vond het nodig dat ook naar buiten te brengen. Daar ging de carrière van Paul, hatseflats, zo door het doucheputje. Hij is nu burgemeester in Heerlen. Een ergere straf kun je iemand niet geven.

En dan hebben we het niet eens over Mei Li Vos en Paul Tang op de fractiekamer van het CDA gehad. Of Ad Melkert en de sm-kelders. En laten we al helemaal niet over de hordes Marokkaanse prinsjes van Pim Fortuyn beginnen. Wat waar is en wat niet, verwatert. De waarheid is in dit soort zaken altijd ondergeschikt. Dat John Leerdam ooit een isoleercel met Rita Verdonk gedeeld heeft, hoeft dus niet waar te zijn. Dat het nu zwart op wit staat, maakt het echter een stuk geloofwaardiger.

 

Marcel Duyvestijn is sowieso onschuldig. www.liefdevollid.nl

0
Robbie Oudkerk naakt!

 

Zat ik gezellig te chatten met Halbe Zijlstra over pornosites die specifiek voor politici waren bedoeld, kwam Barack Obama zich ermee bemoeien. En niet van: stoor ik, heren? Nee, gewoon met z’n dikke hatseflats ertussen. Maar toch. Barack was een chille gast, die op dikkere vrouwen met kolossale borsten bleek te vallen. Aangezien Halbe die voorkeur deelde, hadden we een gezellig gesprek.

Sinds Edward Snowden die privacy schending van NSA op de kaart zette, is het over met dat gebabbel. Wel hebben we afgesproken om in het najaar, als de storm is geluwd, verder te gaan.

Eerlijk gezegd kan het me geen donder schelen wat Obama van mij weet, zolang hij het maar niet aan de grote klok hangt. Sowieso ben ik wat onvoorzichtig in cyberspace. Ik twitter. Ik facebook. Daarmee geef ik veel identiteit weg. Google weet wie ik ben. Soit. Natuurlijk is het af en toe lastig als je schoonmoeder ineens een tweet leest over ‘Vijftig Tinten Grijs’ en naar de context vraagt, maar goed, daar draaien we dan weer een mooi verhaal omheen.

Tien jaar geleden zat er ook zo’n Edward Snowden op het stadhuis van Amsterdam. Hij zag dat Robbie Oudkerk naar porno zat te surfen in zijn werkkamer. De ambtenaar meldde dit bij de burgemeester, die vervolgens de kamer van Robbie binnenging zonder te kloppen. Cohen legde een machtige klauw op de schouder van Robbie en zei: ‘Dat je dat doet, is prima, Robbie, maar doe het op je eigen computer.’ Met een aai over Robbies bol verliet Job diens kamer. Robbie rukte lustig verder, maar wist ook dat dit het begin van het einde was. En inderdaad, in januari 2004 trad hij af.

Robbie was verbolgen, verbitterd. Hij ging eens flink om zich heen slaan. Elke keer als ik hem tegenkwam, vertelde hij een verhaal over wat Cohen allemaal uitspookte. En John Leerdam. En Geert Dales. ‘Zal ik die ook eens vertellen?’ Ik heb alle kleuren en geuren gehoord. Nog steeds kan ik niet normaal naar Ad Melkert kijken zonder aan de verhalen van Robbie te denken. ‘Maar wie wordt er gepakt?’ Inderdaad, de eenzame rukker, die kromgebogen over zijn toetsenbord, zichzelf een weg baant.

Deze column verscheen eerder op The Post Online. Marcel Duyvestijn ziet dat artikelen als ‘Doutzen Kroes naakt’ nog steeds in de top tien van meest gelezen artikelen staat. Dat wil hij ook een keer meemaken. www.liefdevollid.nl

0
Nederland is Bert Brussen én Rutger Bregman

slider-bert-brussen

Soms wil je Rutger Bregman zijn. Dan wil je bloemen ruiken. De lente vieren. Rutger is de feelgood-boy van de Volkskrant. 24 jaar, mooi, jong, intelligent en al twee boeken op zijn naam, mag hij regelmatig vertellen hoe mooi Nederland is. Dan grafiekt ie d’r een stijgende lijn uit, gooit er wat top 10-lijstjes in en legt hij onze tevredenheid op ons bord. Waar wij oorlog zien, ziet hij vrede. Heerlijk leven. Voor Rutger schijnt altijd de zon.

Maar als ik dan weer teveel ge-Bregmand heb, voel ik me weer een Bert Brussen worden. Brussen is het tegenovergestelde van Bregman. Oud, lelijk, zuur, zo’n blaffende hond die alleen maar zeikt dat het klote is. Als wij een cirkel van liefde om iemand leggen, pist hij over ons heen. Van Hans Spekman begreep ik dat Bert Brussen al drie keer het PvdA-lidmaatschap heeft geweigerd. Raar! Hij zou zich er zo thuis zijn, zich zo onder gelijken voelen. Maar nee.

Ikzelf jengel er een beetje tussen in. Soms breek ik iemand af en soms toon ik mijn liefde. Heerlijk. Het leven is een weg en die moet je ten volle benutten. En daarom zwalk ik van links naar rechts.

En nu worstel ik dus. Moet ik niet kiezen? Als iedereen over Diederik Samsom heen plast, heb ik behoefte hem een paraplu aan te reiken. Maar als ik het ontzettend GROTE GELIJK van Jan Pronk zie, jeukt het aan alle kanten en wil ik hem illegaal uitzetten.

Het helpt niet dat dit het beste kabinet is sinds de Tweede Wereldoorlog. Ik ben de grootste fan. Didi en Mark zijn mijn vrienden. Kiezen tussen die twee wil ik niet. Het is een heerlijk duo dat ons door de storm loodst.

Ineens zie ik het. Rutte is Rutger, altijd lachen, altijd zwaaien, altijd optimistisch. Samsom is Bert. Alles uitleggen, te veel twitteren, altijd het gelijk aan je zijde.

Marcel Duyvestijn zet zijn column hiermee op het spel. Deze column verscheen eerder op The Post Online

0
Geef Jan Pronk een hengel

pronk

Denkend aan Jan Pronk, zie ik het grote gelijk door oneindig laagland stromen. In zijn pathetische brief aan Hans Spekman bokt hij er lekker op los. Je ziet een man aan een notenhouten tafel zitten. Zijn ganzenveer gedoopt in azijn. Naast hem staat zijn slangenleren aktetas. Onder tafel liggen de arme kindjes uit de Sahel. Af en toe gooit hij ze een stuk uitgekauwd brood toe.

Pronk was van het geven. Zonder voorwaarde. Dat ontwikkelingshulp niet heeft gebracht wat het zou moeten brengen, ontgaat hem. Vele decennia Pronkistische hulp hebben de Afrikanen niet rijker gemaakt. Sterker nog: ze zijn lui geworden, zegt bijvoorbeeld Dambiso Moyo, die er een prachtig boek over schreef. Haar stelling: hulpgelden maken de Afrikanen alleen maar luier. Of dat zo is, kan ik niet beoordelen. Dat je de Derde Wereld op een andere manier moet helpen, lijkt me echter evident.

Het is de discussie over hengels en vissen. Jan Pronk was iemand die vissen uitdeelde, terwijl hij hengels had moeten sturen, zodat de mensen zelf vis kunnen vangen. Maar wat belangrijker is: waarom heeft jan Pronk nooit luidkeels geopperd voor het afbreken van allerlei tolmuren die Europa optrekt om haar eigen landbouw te beschermen? Daar heeft Afrika namelijk veel meer last van.

Het is vooral symboliek. Het gaat niet om effectiviteit. Niet om feiten. Maar om gevoel In zijn brief gebruikt hij ook de hele tijd woorden als: ‘Dit ruikt naar’ of ‘dit voelt als’.

Edoch. Pronk zat wel altijd vol energie, vol passie. Dat is ook wat waard. Hij was de man die ons schuldgevoel wegpoetste. Eens in de zoveel tijd zag je hem op televisie in zo’n survival-vestje met van die makkelijke zakken overal. Boven zijn moeilijk kijkende tronie prijkte een helblauwe VN-helm, die altijd iets te groot leek. Een soort Kuifje in Afrika. Hij ging ons geld daar uitdelen. Heerlijk.

Pronk deed alles met 200% toewijding. Altijd gedreven. Altijd serieus. ‘ Kunnen ze ook met u lachen?’ vroeg een journalist ooit. Het was even stil. Lachen? ‘Nee. Daar ben ik niet van.’ Even later: ‘Als iemand een grap maakt, snap ik het vaak ook niet.’

Tja. Ideale PvdA’er zou je zeggen.

En toch. Jan Pronk. Het geweten van Nederland. De PvdA heeft hem nodig, zoals het voetbal een Mark van Bommel nodig heeft. Ze klagen. Ze hakken en zagen. Maar ze hebben wel een passie die aanstekelijk is. En ze corrigeren al die rechtse figuren, zoals ik, een beetje. En dat is ook van waarde.

Marcel Duyvestijn behoort overigens zelf tot de allerarmsten. Een beetje ontwikkelingshulp zou niet gek zijn. Dus als u nog een baan (of een stukkie brood) voor hem heeft Hans Spekman heeft zijn nummer. www.liefdevollid.nl

 

0
Max Westerman: meer islam = meer veiligheid

muslimrage

Toen ik vorig jaar door de Schilderwijk reed, dacht ik precies hetzelfde als Wilders. Hier is de islam groot. Overal schuifelende matroesjkapoppen, slepend met grote tassen van de Dirk, rondwaaiende plastic zakjes van een Dönnerzaak. Bontkraagjes, scooters, broeierig sfeertje. Waar Wilders nog één autochtoon zag, zag ik er geen één. Maar dat kwam omdat ik buiten het seizoen was.

De afgelopen dagen werd de wijk echter overspoeld met hijgerige witte mannen met microfoons. ‘Hoe is het met de sharia?’ En overal stopten ze hun spreekstok in een eenzame, verwarde jongen met een blauw petje. Arnoud van Doorn, oud PVV’er, nu moslim. Tegen iedereen die het wil horen, zegt hij: u weet toch wat islam betekent? Islam is vrede.

Ook drie brave Haagse raadsleden gingen de wijk in. Ze zagen niks. De Schilderswijk was eigenlijk hartstikke leuk. Gezellige drukte. Net een bazaar. Toen ging Lodewijk Asscher er met zijn chauffeur doorheen. Tja. Vrolijk werd hij niet. Maar een ‘sharia-driehoek’ was het ook weer niet. Daarna volgden tientallen politici en allemaal twitterden ze er het hunne ervan.

Allemaal wijzende vingers. Allemaal gekrakeel. Maar in die brei van meningen viel toch nog een mooie klank te vinden. Bij Pauw en Witteman werd ik warm van Sadet Karabulut. In een paar prachtige zinnen beschreef ze de problematiek van de Schilderswijk. Teveel koffiehuizen. Teveel werkloze mannen. Te weinig emanciperende vrouwen. Gettovorming. Wat ze eigenlijk zei: teveel islam.
Daartegenover zat een keurig D66 raadslid, Rachid Guernaoui. Hij zag het probleem niet. Hij was er ook geweest. Hij zag gezelligheid. Hartstikke veilig. En de drie mensen die hij sprak, hadden nergens problemen mee.

Maar het kan altijd erger. Max Westerman was ook te gast. Hij begreep niks van de commotie. ‘Ik zie een hartstikke nette wijk.’ Maar het ergste was dat hij suggereerde dat de toegenomen veiligheid in de wijk juist te maken had met fundamentalistische moslims. Die letten een beetje op de jeugd. Ik moest drie keer terugspoelen. Maar hij zei het echt.

Ik denk dat Max zo de gemeenteraad in kan voor D66. Met de slogan: meer islam is meer veiligheid. Of zoals Arnoud van Doorn het al zei: islam is vrede.

Marcel Duyvestijn is in wezen een niet praktiserende moslim. Deze column verscheen eerder bij The Post Online

0
De goedheid van de PvdA premier Johan Fretz

293365_DeGebroedersFretzRevolte1412013_680x383

Denkend aan de PvdA, zie ik Johan Fretz, onze premier over twaalf jaar. Yes he can. Johan is een goed mens. Bij Pauw en Witteman zong hij daarom een lied over een vreemde in de nacht. Het is duidelijk. Johan wordt premier namens de PvdA.

 In het gesprek daarvoor suggereerde hij dat als wij maar meer geld naar Afrika sturen, dat die mensen hier ook niet naar toekomen. Hatseflats. Zo lost onze premier het hele vluchtelingenprobleem op. Lodewijk Asscher zat tegenover hem en lachte vriendelijk.

 In DWDD wilde Johan die hele vreemdelingendiscussie weer overnieuw doen. ‘Waarom mogen die mensen hier sowieso niet blijven?’ Toen Felix Rottenberg daarop reageerde met ‘maar dan zet je helemaal de deur open’, zat Johan heftig te knikken. Inderdaad. Waarom mogen wij hier wel zijn en zij niet?

 Hier zie je de PvdA’er in Johan. Alle PvdA’ers dragen de wereld op hun schouders. We willen de verworpene der aarde helpen. Te eten geven. Huisvesten. Het kan toch niet zo zijn dat ze in Afrika niks te eten hebben en dat wij hier de deur dicht doen?

Al die mensen die op de ledenraad van de PvdA tegenover Diederik Samsom hun verdriet toonden, waren Johans. Mensen die de victorie kraaiden toen Barack Obama gekozen werd. Dat die ‘eerste zwarte president van de VS’ nog steeds Guantanamo Bay niet heeft gesloten, daar hoor je ze niet over. Nee. Het gaat om idealen. Als je die hebt, doet de werkelijkheid er niet zo toe. Als je intentie maar goed is.

 Als je morele superioriteit zo onaantastbaar is, valt elk argument weg. Dan win je altijd. Over de strafbaarstelling illegaliteit zag je die houding in optima forma. Het waren grote woorden die tegen die strafbaarstelling werden ingebracht. ‘Aantasting van de mensenrechten’. ‘Staan voor je principes. Je idealen.’ Het gaat om ‘beschaving’. Met andere woorden: die discussie win je nooit.

 Van mij hoeft die strafbaarstelling ook niet. Het is zuiver symbolisch. Maar de morele superioriteit van veel Johans binnen de PvdA maakt me opstandig. Een soort: wij zijn goed. En iedereen die ook maar iets durft te zeggen over de ‘zwakste groep in de samenleving’ is slecht. Johan behoort duidelijk tot de goede.

 Marcel Duyvestijn was in zijn vorige column hard over Diederik Samsom. Maar toen hij een excellerende PvdA leider bij de ledenraad zag, nam hij zijn woorden terug. Diederik had overtuigend zijn standpunt verdedigd.

 

 

 

0
Didi

media_xl_1217902

Hij denkt wel eens aan dat rubberbootje. Diederik Samsom. Zijn haar wapperend in de wind. Hij trekt de rits van zijn groene windjack dicht, een scherpe blik op het schip dat vaten gif op zee loodst. God, wat was het leven eenvoudig. Bij Greenpeace bestonden geen compromissen, geen regels-zijn-regels. Greenpeace was altijd ergens tegen en dat maakte de wereld heel overzichtelijk. Je had zeehondjes en die waren zielig. En je had de vervuiler. En die moest bestreden worden.

Doos wur de dees. Diederik is nu partijleider. Hij is nu zelf de stuurman die het gif in zee stort. Althans, zo zien veel leden hem. Avond aan avond staat hij in zaaltjes tegen dezelfde mensen te roepen over de vluchteling. Als hij een keer thuis is, is hij eigenlijk ook niet aanwezig, want dan twittert hij met iemand uit Appelscha.

’s Avonds kijken Tineke en haar kinderen naar het nieuws.  Dat is de enige manier om hun man en vader nog te zien. Ze zien hem dingen uitleggen. Ze zijn trots, maar hebben geen idee wat hij nu precies zegt.

Tineke slaat een arm om Bente, hun dochter. Ze ziet dat het niet goed gaat met haar Didi. Ze ziet de trouwe kompanen zich van hem afkeren. Dezelfde mensen die deur aan deur het evangelie van Samsom predikten. Didi maakte de PvdA immers groot, met het eerlijke verhaal. Nu staan diezelfde vrienden met bijlen op hem in te hakken, als was hij een zeehondje op een ijsschots.

De coalitie van VVD en PvdA houdt het wel vier jaar vol. Maar Diederik Samsom niet. Tenminste, als Didi niet heel snel verandert, zal hij of opgebrand zijn of weggestuurd door zijn eigen leden.

Marcel Duyvestijn weet dat Diederik Samsom de intelligentste van het stel is. Maar hij weet ook dat hem dat nu juist opbreekt. www.liefdevollid.nl

Deze column was geschreven voordat Diederik op reis ging en voordat hij op indrukwekkende wijze de PvdA ledenraad inpakte. Inmiddels denk ik dat hij sterker staat dan daarvoor.

 

0
Vandaag ben ik Marokkaan geworden

marokkaanse-koning-kondigt-oppervlakkige-hervormingen-aan-id1827036-1000x800-n

 

Ik ben Marokkaan, diep in mijn ziel. Dat is jaren geleden begonnen. Het was de tijd dat ik vruchteloze pogingen deed om Fatima Elatik te versieren. Ik was er dichtbij. Echt. Het scheelde een haartje. Ik ratelde zo die hele Koran op. En in plaats van gel deed ik woestijnzand in mijn haar. Maar het was niet genoeg. Ze wilde me niet.

Dat tekent een mens. Toen ze me de laatste keer afwees, ben ik in de kast gaan zitten. Mijn Marokkaan zijn, was mislukt. Ik gedroeg me als een blanke. Trouwen. Kinderen. Een doorzonwoning. Vrede was met mij.

Toch doofde het niet, dat Marokkaan zijn. Ik sprak er wel eens over met Ahmed Marcouch. Die begreep me. Samen zouden we die hele Koran herschrijven. Hij zou met het rode potlood alle passages over joden en homo’s schrappen en ik zou daar liefdevolle teksten voor in de plaats zetten. Die plannen bespraken we bij de chinees, waar we bier dronken tot de muezzin ons riep voor het ochtendgebed. Dat is nog niet makkelijk, kan ik u vertellen, bidden met een borrelende maag, terwijl iemand met een baard hel en verdoemenis over ons gooide in een taal die ik niet begreep. Maar dat terzijde.

Toen Marcouch naar de Tweede Kamer werd geroepen, liet hij mij zitten. Zo zijn ze, die Marokkanen. Op zich niet erg, want Marcouch is niet bepaald een held in de Marokkaanse gemeenschap. Zoals je Robbie Oudkerk niet moet noemen in de linkse kerk, zo moet je ook in de moskee niet zeggen dat je een vriend van Marcouch bent. ‘Die gast is homo.’

Ik ging mokken. Het Marokkanendrama. Het Marokkanendebat. Al dat gelul en die wijzende vingers. Manmanman. Wat is je probleem? Ik was er klaar mee. Ik ging aan de andere kant staan. Ik werd bevriend met erkende haatzaaiers als Eddy Terstall. Ineens was ik weer aan de winnende hand. De blanke vinger wijst toch prettiger dan de licht-getinte.

Lange tijd leefde ik een dubbelleven. Ik hing in cognito rond op de pleintjes, waar we de oorlog in Syrië naspeelden met Mohamed A, B en C. Heerlijk. Ik voelde me één met mezelf en mijn omgeving. Maar als ik dan diep in de nacht terugreed in mijn comfortabele middenklasser, met mijn bontkraagje in de achterbank, voelde ik het verdriet, het gemis.

Dat wil ik niet meer. Ik wil trots zijn op mijn Marokkaan zijn. Ik wil verdomme respect. Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Noem mij maar Badr Hari. Misschien dat Abdelkader Benali dan ook over mij een mooi boek schrijft. Wij Marokkanen moeten immers schouder aan schouder staan, bontkraag aan bontkraag.

 

Marcel Duyvestijn bidt niet meer voor bruine bonen. Hij zit nu op de tribune van de Tweede Kamer om de Marokkanen in het debat aan te moedigen. www.liefdevollid.nl

 

Deze column verscheen eerder op The Post Online

0
Dijsselbloem had katholiek moeten zijn

Dijsselbloem had katholiek moeten zijn

20130111dijsselbloem.jpg.crop_display

Jeroen. Modderfokker. Hij stond vanochtend op en zei tegen zijn vrouw: je ziet er niet uit vandaag. Het is even wennen, maar hij ging de waarheid zeggen. De hele dag. Zo zei hij tegen zijn eigen spiegelbeeld: je ziet er weer supergeil uit, Jeroen. De waarheid en niets dan de waarheid. Wat hij dacht, dat ging hij zeggen.

Allerlei ambtenaren zijn nu boos op onze Jeroen, omdat hij visie toonde. Hij zei een keer hoe het moet. Een vergezicht. Een stukkie template. En dat moet je als politicus niet doen. Anonieme EU-medewerkers noemden die eerlijkheid ‘een gigantische flater’. En dat was nog de liefste.

Hoewel Jeroen zelf de uitstraling van een ambtenaar heeft, bewees hij iedereen een dienst. Eindelijk iemand die niet met meel in de mond praat, maar gewoon zegt wat hij denkt en doet wat hij zegt. Geheel in de geest van Pim.

Dat zouden ze allemaal moeten doen. Ik ben namelijk een beetje klaar met die zakkenvullers die zeggen wat u wilt horen. Neem Jeroens voorganger Jean Claude Juncker. Die zei in 2011 ‘Ik ben een christendemocraat, een katholiek, maar als het belangrijk wordt, lieg ik.’ Hatseflats.

Mijn oma (1915) is een socialist in al haar chromosomen. En een katholiekenkenner. Ooit vroeg ze: weet je waarom Katholieken en socialisten zo slecht samenwerken? Omdat socialisten te gelovig zijn.

Socialisten geloven in maakbaarheid. Zij willen God zelf zijn, in plaats van geloven dat er ‘iets is’, dat hen leidt. Zij willen Adam maken en ze willen hem (en ons) terugbrengen naar het paradijs. De katholiek zal nooit wijzen. Die wil geleid worden. Door een God. Of door Maxim Verhagen. De socialist daarentegen doet niets liever dan wijzen, sturen, visie tonen. Abraham. Mozes. Jezus. Het waren allemaal socialisten. Ze wezen de weg.

Dat is wat Dijsselbloem deed: hij wees een richting aan

Deze column verscheen eerder op The Post Online

Marcel Duyvestijn is diep in zijn hart een katholiek. www.liefdevollid. @liefdevollid

< 1 2