Archive for the Uncategorized Category
0
Maandagmorgen blues

cohen4.jpg

Van die dagen. Dat je door de wolken fietst. De mist, die je het zicht beneemt. De kou, die diep in je botten kruipt. De bruggen op de gracht, ze lijken in het weekend verhoogd te zijn. Maandagmorgen in november. Het zou goed zijn als ze afgeschaft worden.

Op straat liggen nog de pepernoten, door zwart gehandschoende vrienden van Sinterklaas gegooid. Een rood vlaggetje, met een gouden kruis, verdrinkt in een bruine plas. Een veegwagen schraapt hem van het asfalt en slikt hem in. Op maandagmorgen voelen we ons een vlag in een plas. VerzopenZo voelt het. Het weekend legde je op straat neer, de maandag veegt je op.

Bij het stoplicht staat een man voor me. Hij heeft zijn tas op zijn bagagedrager gebonden. Als ik hem passeer, kijk ik hem in het gezicht. Het is Job Cohen. Zijn gezicht is nat. Zijn grijze haar is nat. Van een glimlach kan geen sprake zijn. Het is een grimas. Duidelijk een maandagmorgengrimas.

De mist. De kou. En Job Cohen. Mijn maandagmorgenblues is compleet.


Deze column verscheen eerder in De Echo

0
De leegte van Mark Rutte

marc_rutte1.jpg
Ik was bijna VVD’er. De gezelligheid. De bitterbal. Het bier. Ik was namelijk fan van Mark Rutte. Maar dat was toen. Mijn column voor De Jaap.


0
Lieve Pieter. En zijn kerk.

estelle.jpg

Pieter Hilhorst wordt de nieuwe wethouder voor Amsterdam. Als heilige wordt hij de Stopera binnengedragen. Het stadhuis zal omgedoopt worden tot Sint Pieterskerk.

Hilhorst heeft geen enkele politieke – of bestuurlijke ervaring. Maar dat maakt niet uit. Dat had Lodewijk Asscher ook niet. De PvdA koos Hilhorst vanwege diens ‘gedrevenheid, passie, durf en de bereidheid om te kiezen voor een onorthodoxe aanpak’.

Dat is mooi samengevat. Pieter overstroomt namelijk van de ideeën. Met veel armgebaren gooit ie ze de lucht in, soms jongleert hij er wat mee. Dan laat-ie ze weer vallen. Volkskrantcolumnist Nausicaa Marbe zei ooit over hem: Pieter is lief. In één woord raak. Hij is er voor de verworpene der aarde, voor de blinde en de dove, voor de verdrukte. Hij schrijft daar tranen trekkend over en kan het ook mooi uitspreken.

De inhoud is er voor de ambtenaren. Pieter gaat dat beleid smoel geven. Hij gaat de hele stad aan elkaar praten en dagelijks mensen omhelzen. Het wordt een fijne tijd in de Sint Pieters kerk. En in de stad.


Deze column verscheen eerder in De Echo

0
Het café voor oud-politici

sap2.jpg
Politici die ineens thuiszitten, vallen in een zwart gat. Sap, Hillen, Dibi, Verhagen. Allemaal zitten ze in het café te drinken. Mijn column voor De Jaap van deze week.


0
Café voor oud-politici

Politici vallen in een zwart gat, na hun politieke carriere. Mijn column voor De Jaap gaat hierover.sap2.jpg

0
Stedelijke Carolien

carolien_steen.jpg
Eindelijk. Samen met mijn grote liefde stapten we in het ruime warme bad, dat het Stedelijk Museum is. Heerlijk. Picasso. Baselitz. Matisse. Ze hingen er weer. Een muurschildering van Appel. De ‘Beanery’ van Kienholz. Een heerlijk weerzien. En toch. Ook als je niks van de inhoud moet hebben, is het gerenoveerde Stedelijk een beleving.

’s Avonds mocht ik mijn euforie delen met Carolien Gehrels, de verantwoordelijk wethouder. ‘Het heeft even geduurd en het is iets duurder geworden, maar dan heb je ook wat’, reageerde ze.

Hoewel ik niet begrijp waarom het zo lang duurde, wilde ik geen zout in de wonden strooien. Precies zes jaar geleden gooide Gehrels een steen door de ruiten van de Sandbergvleugel. Het museum was toen al twee jaar dicht. De kunstwereld sprak daar toen schande van.

Een commissie bekijkt nog waarom het zo lang duurde. Maar dat zal een kiezelsteentje in de museumvijver worden. Nu het museum weer open is, zal de discussie eindelijk weer om de vorm gaan. Een mooie vorm. Een badkuip vol kunst.


Deze column verscheen eerder in De Echo

0
Ik word uw leider

pieter_hilhorst.jpg
Lodewijk Asscher gaat naar Den Haag. Leuk. En dik verdiend. Maar wie wordt zijn opvolger? Pieter Hilhorst heeft zich al aangediend. Maar wat Pieter kan, kan ik beter. Hier mijn sollicitatiebrief.


0
Een mensch

asscher_ring.jpg

Hij gaat dan toch. Onze wonderboy. De man die niks fout doet. Lodewijk Asscher. Ik heb hem ooit geadviseerd iets raars te doen. Dronken worden en naakt tegen het monument op de Dam wakker worden. Lodewijk keek me strak aan, maar zweeg betekenisvol.

Nu hij vicepremier wordt, stonden de kranten weer vol van hem. Geen onvertogen woord. Hij is simpelweg perfect. De terugkerende vraag in al die artikelen was: hoe kan Samsom zo’n ideale schoonzoon  als vicepremier naast zich dulden?

Ik wil best een tijdje meezingen met die loftrompetten. Hij heeft een mooie vrouw. Drie kinderen. En – in de politiek vrij zeldzaam- gevoel voor humor. En toch. Dit moet je niet willen. Niet dat hij direct moet gaan stappen met Robbie Oudkerk, maar een vlek op z’n witte overhemd is wel het minste.

Een keer –lang geleden- stond hij te spreken met z’n gulp open. Toen ik dat na afloop opmerkte, schrok hij. Ik was echter tevreden: ‘Je bent een mensch.’ En een mensch is niet altijd volmaakt.


Deze column verscheen eerder in De Echo

0
Er gaat teveel mis bij de VVD

vvd_vandalen.jpg
Bij de VVD borrelt het in de lokale afdelingen. Met Hooijmaijers en Van Rey lijkt veel mis. Is dit het gevolg van een typische VVD-cultuur? Feit is dat er veel misgaat. Mijn column voor De Jaap.


0
Liefde op de brug

schaefer.jpg

Het was avond. Ik stond op de Jan Schaeferbrug. Sinds mijn grote liefde op de Oostelijke eilanden woont, sta ik daar vaak. Zomers liggen daar de grote cruiseschepen. ’s Winters waait de ijzige kou over het wegdek. Het is een punt van rust. Je laat de stad achter je, als je dwars door Pakhuis de Zwijger loopt, richting Javakade.

Bovenop sta ik altijd even stil. Als we samen zijn, kijken we zwijgend naar het water dat onder ons door glijdt. Als ik alleen ben, doe ik net of we samen zijn.

Vorige week liepen er twee toeristen achter me. Ze liepen zoals toeristen lopen. Kaart in hun handen. Camera op de borst. Toen ze voorbij liepen, zei de man: ‘Here they live’, wijzend op de gebouwen aan de Javakade.

Toen was het stil. Zeker tien seconden. Als ik zou roken, zou ik roken. ‘Hier wonen ze, de Amsterdammers,’ zei ik tegen de brugleuning. Het klopte. Ik en de liefde. Inderdaad. Daar wonen we.


Deze column verscheen eerder in De Echo

< 2 3 4 5 6 7 8 >