Toen ik opperde dat Jezus een homo was, keek mijn oude schoonvader me geïnteresseerd aan. ‘Hij was 33 jaar. En hij had geen vrouw. In die tijd bezien was dat vreemd.’
Ik was zeventien. Mijn vriendin zestien. Mijn schoonvader 40. Hij zat voor het CDA in de gemeenteraad. Ze gingen elke week naar de kerk en voor het eten werd er met gesloten ogen gebeden. En toch werd mijn vrijpostige opmerking niet met een messteek omver getrokken. Er werd gewoon gepraat.
Ook dat ik
de bijbel oprookte, dat Jezus een drammer was, dat het een
onuitstaanbaar kereltje was die alleen maar eer en glorie wilde, kon hem niet beroeren. Ik ben één keer te ver gegaan toen ik Jezus met Den Uyl vergelijk.
Zo ging dat.
Over religie kon je gewoon praten.
Nu is dat anders. Een cartoon, een foto, een filmpje. En het gekrakeel barst los. We zijn beledigd. We zijn gekwetst. Mensen hebben verdriet. Waarom? Omdat Mohammed – van wie niemand weet hoe hij eruit ziet – wordt getekend. Misschien ben ik naïef, maar ik weet echt niet waarom mensen zich hier druk over maken.
Toch doen ze dat. Sterker: er zijn er ook die het niet bij tranen laten. Kunstenares Sooreh Hera wordt al sinds haar foto’s werden geweigerd in het Haags Gemeentemuseum met de dood bedreigd. Misschien ben ik naïef. Maar ik zou me erg kwaad maken als één van mijn geloofsgenoten zoiets zou doen.
Ook in de
column van Yman Mahrach en Zouhair is het verdriet groot. Om
een foto waarin Mohamed en Ali zijn afgebeeld. Dat wil zeggen: Sooreh Hera zegt dat dat Mohamed is. Als ze had gezegd dat het Pipo de clown was, had niemand zich er druk over gemaakt. Raar eigenlijk. Want het zou goed zijn om homoseksualiteit binnen de wereld van Pipo de clown bespreekbaar te maken.
Sorry. Serieus onderwerp. Homo’s, Momo’s en Hera’s. Volgens Yman Mahrach ‘kan men binnen de Islam alles bespreken: seks, homoseksualiteit, de rechten van vrouwen, etc etc. Open voor dialoog en debat.’ Dat is mooi. Sterker: ‘In de Islam kent men geen taboes.’ Dat is nog mooier. Maar als er dan geen taboes zijn, waarom maak je je dan wel druk over iemand die het open debat opzoekt en dat doet met een kunstwerk?
Probleem is, de kunstenares doet het ‘niet respectvol’. Met dat woord kun je elke discussie doodslaan. Respect. Je mag het wel ter sprake brengen, maar niet in woord en beeld. Is dat respectvol?
Laten we dat woord taboe verklaren. Dan kunnen we eindelijk zaken doen. Want soms moet je benoemen, zoals Doekle Terpstra dat zo mooi zegt. Soms moet je dingen openbreken. Zo gaat dat met heilige huisjes. Die worden nooit ‘respectvol’ opzij geduwd.
Sooreh Hera is inmiddels heel respectvol weggestopt in een safehouse, omdat ze meerdere malen respectvol met de dood is bedreigd. ‘In de islam kent men geen taboes.’ Het doet me toch denken aan de uitspraken van de president van Iran: ‘In Iran zijn helemaal geen homo’s.’
Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en niet alleen liefdevol lid, maar ook respectvol lid van de PvdA.
Columns 
Jacques Tichelaar vond zeven omleiding rond zijn hart wel genoeg. Hij stopt als fractievoorzitter in de Tweede Kamer. Wie hem opvolgt, is nu het nieuwe 'poppetjesspelletje'. Ik zie vooral die droevige ogen. ' Hij leed. Prachtig. Hij leed aan zijn eigen draaien.' Een column voor de website van de PvdA Amsterdam
Het Parool had de primeur. Zij denken dat Freek Ossel de nieuwe wethouder wordt. 'Ossel is Ghanees/Chinees/Nederlands.’ Een allochtoon. Doet dat er toe? Kennelijk wel.' 
Hij droeg een donker pak en een stropdas. Hij had zijn snor keurig bijgeknipt, maar hier en daar schoot er een langere haar doorheen. Ik keek ernaar vanaf de achterbank. Toen ik zachtjes indommelde, zag ik elke keer die snorharen voor me.
