Bernard Welten, ons opperhoofd der politie. Hij is boos. En dus rent hij naar een journalist om zijn beklag te doen. Hij heeft last van Cohen. En van Guusje. De één houdt hem tegen. De ander praat nooit met hem. Hier zie je een ego dat diep gekrenkt is.


Dat is de tragiek van een politieagent. Je wilt van alles zeggen. Je wilt elke dag op televisie om te vertellen hoe goed je bent. Een beetje apengedrag. Je schiet, je vecht, je arresteert en dan mag je daar niet je trofee voor ophalen? Kijk, daar gaat het mis.


Politieagenten zijn mannetjes. Bokito’s die zich ’s ochtends op de borst kloppen. Bernard is de Bokito der Bokito’s. Hij rijdt bij voorkeur te paard naar het hoofdbureau. Zo’n glanzend wit paard, de manen wapperend in de Amsterdamse wind. Geen pistool of peperspray. Nee. Bernard heeft nog een sabel. En daar zwaait hij mee. ‘Je kunt niet van ons verlangen dat we sullige uitvoerders zijn’, zegt hij in het interview in NRC Handelsblad.


Z’n kin gaat omhoog, z’n oogleden glijden omlaag. Hoe durven ze? Hij. De man der mannen. Hij wil niet alleen diender zijn. Hij wil ook roepen. Hij heeft verdikkie toch een mening. Over hiphop bijvoorbeeld. Hiphoppers vindt hij allemaal criminelen. Hij vindt dat. En dus roept hij dat.


Bokito Bernard. Hij heeft het moeilijk. Als je zo groot bent als hij. Tja. Zie dan maar bescheiden te blijven

Het Parool kopte groot dat de ‘roep om Cohen' groot was. Joppie, als de nieuwe leider van de PvdA. Nieuwe leider van Nederland. Eigenlijk moest hij nu al de Nobelprijs krijgen. Als aanmoediging. Mooi is dat, hoe een krant kandidaten naar voren schuift.

Je gaat er toch over nadenken. Cohen in Den Haag. In 2003 was hij al kandidaat-premier. Maar toen verloor de PvdA nipt en ging Job weer rustig op z'n fiets naar de Stopera. En nu is hij weer de Messias. De leider der leiders. Probleem is echter: de PvdA staat op dertien zetels in de peiling. Natuurlijk, Jezus kon ook Lazerus uit de dood wekken. Maar of hij ook de PvdA weer naar de vijftig zetels kan loodsen is een tweede.

Cohen is geen Jezus. Daar is-ie te lief voor. Te knuffelig. Een echte Jezus is eigenwijs. Is vervelend, soms. Irritant zelfs. Hij is ook hard voor zijn mensen. Wil je mensen echt bij elkaar brengen, dan moet de zweep erover. Wil je dat iedereen meedoet, dan moet je roepen, duwen en trekken.

Jezus en de PvdA. Gekke combinatie. En toch. De partij lijdt. Dat is duidelijk. Ze zijn de weg kwijt. Ze dolen door de bergen en lopen vooral door de regen. Zeiknat zijn ze. Dan ineens. Een grot. En daar staat hij: de verlosser. De man die de PvdA weer groot maakt. Het is Robbie. Robbie Oudkerk.

Twee bouviers op nog geen veertig vierkante meter. In De Pijp - vlakbij waar ik tien jaar geleden woonde. Dagelijks frommelde de vrouw - die aan het lijntje zat - ze het trapgat door, de straat op. Daar draaiden ze standaard hun eerste drol. Half zittend, half lopend, want de vrouw wilde door en blafte de honden af met een Duits accent. ‘Komm, schnell.' Vaak trok ze die bouviers richting Sarphatipark - daar snuffelden ze als varkens door de bosjes, op zoek naar eten.

Het klinkt lullig. Maar inderdaad, ze leek op die honden. Ook zij had dat onbestemde grijs, bruine haar dat met knopen aan elkaar zat. Ze was een kraker. Ze had schijt aan de wereld. Dat zei ze ook regelmatig. Als iemand haar op de uitwerpselen van haar honden wees, gilde ze iets over fascisme.

Men liet haar. Men liep om haar poep heen. Die poep kon je ook herkennen, omdat ze nooit echt hard waren. Niet zo'n mooi gedraaide drol - met de punt omhoog. Nee. Meer een flodderig hoopje, dat snel in elkaar zakte.

Ze is dood. Hoorde ik. Ze overleed op dierendag. Ze lag een week op de bank. De bouviers blaften. Het stonk. Maar dat was iedereen gewend. En dus kon ze daar een week liggen, terwijl die honden over haar heen wandelden. Het lege leven was ineens voorbij. Anoniem. Niemand wist hoe ze heette. Ze was die vrouw van die honden. 

Deze column verscheen eerder in De Echo

Één van de leukste wethouders van Amsterdam is Carolien Gehrels. Olympische Spelen. De Giro. Ze haalt alle grote evenementen naar Amsterdam met flair en passie. Ze is een wapperende windvlaag die door de gangen van het stadhuis dendert. Als je zo iemand de kar laat trekken, weet je dat je goed overkomt in het buitenland. Daar houden ze niet van zeurderige mensen. Daar houden ze van wervelwindjes. En dat is Carolien.

Dat in tegenstelling tot veel van haar collega-politici. Een zuipende en intimiderende Hero Brinkman. Een Geert Wilders met zijn steeds idioter wordende plannen. De leegte van Pechtold. De stilte van Wouter Bos. Het gestuntel van Jan Peter Balkenende. Het spijt me. De huidige lichting politici stemt niet tot vrolijkheid.

Dan de issues. Uruzgan. Weg, blijven, of toch weg? De Noordzuidlijn die ontploft. Amsterdam gaat er failliet aan. De drama's rond de inburgering. De idiotie rond de jeugdhulpverlening. Ik moet er een beetje om huilen.

Maar dan is er Carolien. Een PvdA'er met groteske ambities. Niet iemand die de wereld op haar schouders draagt - die alleen in zielige, kansloze mensen denkt, zoals het een oude sociaaldemocraat betaamt. Nee. Ze is fris, vrolijk en gretig. Veel politici opereren vanuit een negatieve drive. Het is niet goed. Of het deugt niet. Van dat soort. Carolien Gehrels ziet alleen optimisme. Ze bouwt een Stedelijk Museum. Sloopt heilige huisjes in de kunstsector en haalt dus grote sportevenementen naar de hoofdstad. Heerlijk wervend windje.

Kinderen worden groter. Ze lopen. Ze fietsen. Ze spelen in de zandbak. En ineens - als in een floeps bij heldere hemel - gaan ze naar school. Alleen dat woord al. School. Zo groot. Honderden gillende kinderen. Ineens zit hij helemaal alleen en moet hij zelf zijn boterham opeten. Geen knuffels, geen speen. Geen leidsters. Maar meesteressen. Geen aai over zijn hoofd van Ouafa. Geen liefdevolle licht-Duitse troostwoorden als ‘Komm mal hier' van Hiltrud.

Nee. Schoolboeken, van die hele zware. Huiswerk. Nablijven. Lijfstraffen. Misschien heeft Lucas (bijna 4) er nog geen last van, maar ik wel. Dat opgroeien gaat me veel te snel. Het zal niet lang meer duren of hij vraagt of hij per zeilboot de wereld rond mag varen.

Wij kiezen voor een school in de buurt van de crèche. Als hij het dan moeilijk heeft, kan hij tenminste roepen, zodat zijn angels hem kunnen redden. Op die school hadden we vorige week een rondleiding. Het mooie is dat je vanaf de bovenste etage op de terrassen van Pepijn kunt kijken. Daar zat Lucas. In de zandbak. En Laurens (anderhalf) liet zich als een Pasja rondrijden door een hard peddelende Mauro. Vanaf daar ziet het er nog lieflijker uit. Inge met een baby in haar armen. Fatma die iemand uit de zandbak haalt. De geborgenheid straalde er van af. Heerlijk.

Maar niet voor lang. Lucas heeft nog twee maanden om in die oase van rust te zitten. Dan begint het echte leven. ‘De tijd van onbezorgdheid is voorbij'. Eigenlijk begint dan ‘de lange weg naar morgen'.

Natuurlijk. Hij is inmiddels de oudste. Op vrijdag ziet hij alleen dreumesjes over de grond krioelen. Ook Hiltrud zegt dat hij er aan toe is. Dat zal best. Maar wie zorgt er voor de vader, die het maar verdomde ingewikkeld vindt om afscheid van Pepijn te nemen?

Deze column verscheen eerder in de Pepijnkrant

Hu Chin was boos. Eerst mailde hij me. Toen belde hij. Zo zat ik op een zondagochtend - terwijl de kinderen in de zandbak taartjes bakten - met een Chinees probleem. Hu Chin voelde zich namelijk ernstig tekort gedaan. Niet zozeer door mij. Maar door ‘al die columnisten'. Het ging namelijk altijd over Marokkanen. Turken. Islamieten. Allochtonen. ‘Maar nooit over Chinezen.'

Had-ie hartstikke gelijk in. Chinezen. Zo'n groep die je niet ziet of hoort. Ze schuifelen over de Nieuwmarkt. ‘Dat is ons eigen Chinatown', zei Hu Chin trots. Allemaal ondernemers, rond de Zeedijk en de Gelderse Kade. ‘Alleen met het Chinese Nieuwjaar zenden jullie beelden uit van dansende draken.'

Ik gooide het restaurant erin. ‘Nederlanders gaan massaal naar ‘de Chinees'. Babi Pangang. Foe Yong Hai. Dat is op en top Nederlands. Met witte bakjes - altijd teveel. Met dat grijze papier eroverheen. Met die eeuwige vraag als je je plastic zakje aanpakt: ‘Sambal bij?' Kortom: ‘wij' hebben ons niet afzijdig gehouden.

Daar zat wat in. Vond Hu Chin ook. ‘Maar', ging hij verder. ‘Wij zorgen nooit voor problemen.' Dat mag ook wel eens gezegd worden. ‘Marokkanen. Turken. Het is altijd wat.' Maar wij...

Nee. Inderdaad. Ze hangen niet. Ze zitten niet in het gevang. Ze staan vooral in de keuken. Chinezen. Hardwerkende Amsterdammers. Niemand heeft er last van. Of ik dat niet een keer in een column kon opschrijven. Natuurlijk. In ruil voor een Foe Yong Hai doe ik alles.

Fout op fout is er gestapeld. En het ergste: het is nog lang niet voorbij. Verzakkingen. Overstromingen. Ontsporingen. De grootste ontberingen moeten we nog doorstaan. Vanaf deze week is er een ‘tribunaal' in het leven geroepen om de schuldigen ‘op te hangen'.  Geert Dales. Frank Köhler. Mark van der Horst. Ze staan in het beklaagdenbankje en mogen uitleggen wat er mis ging. Daarna worden ze op de Dam aan het monument genageld met een bord om de nek: ik ben schuldig. Sorry.

Zo doen we dat. Afranselen, die gasten. Koppen moeten rollen. Maar wat ik het gekste vind, is dat het de volgende keer weer gebeurt. Dan maken andere mensen dezelfde fouten. Veel is onzeker. Maar dat weten we wel.

Als je leest wat er mis ging bij die metrolijn, vind ik het niet gek dat mensen een proteststem op Geert Wilders uitbrengen. Niet dat Geert de oplossing heeft. Dat weten die mensen ook wel. Maar ze zien wel graag iemand die met zijn vinger wijst naar ‘die politiek correcte linkse hobby's'.

De neger liep daar neger te zijn. Mooie zwierige bewegingen. Vrolijke neger met veel blingbling. Hij liep over de Herengracht. Ook als hij blank zou zijn, zou hij neger zijn. Dan zou het een blanke neger zijn. Hij droeg een enorm dollarteken om zijn nek. Prachtig. Omdat hij zo zwierig liep, stuiterde die gouden ketting op en neer.

De neger in kwestie ging zitten op een bankje en bouwde zichzelf een toeter van een joint. Zwaar glimlachend vloog het vuur erin. Hij blies rondjes rook. Het hele beeld was er één van: diepe tevredenheid. Zijn liefde voor het leven gaf mij energie. Gratis energie. Of is zoiets ook door te berekenen?

 

 

Vijftien zetels. Het verbaast niet eens meer. Wouter Bos wordt niet aan zijn staart naar buiten getrokken om een ‘ach en wee’ te laten horen. We zijn het gewend. Wij van de PvdA. Als wij straks (omgerekend) twintig zetels halen, zijn we dik tevreden.