Ik werk tegenwoordig op het partijbureau. Het politburo. Het epicentrum van de sociaaldemocratie. Aanvankelijk dacht ik met mijn liefdevolle geluid op een muur van onbegrip zou stuiten. En ik dacht dat ik – analoog aan Gordon – gillend naar huis zou gaan als ik al die verzuurde partijtijgers bij elkaar zou treffen. Wouter Bos gebruikte de grap vorige week – bij de heropening van het pand aan de Herengracht nog een keer: Als je drie PvdA’ers bij elkaar zet, heb je een milieuvergunning nodig, vanwege de zuurtegraad..
Maar nee. Niks van dat alles. Ten eerste de sfeer. Die is uitstekend. Jonge mensen. Frisse meningen. Ook onze grote leider – voorzitter Ploumen – is vriendelijk, vrolijk en inspirerend.
Dan de staat van de partij. Want op de Herengracht kun je het voelen. Je voelt de vibraties van de leden. Je voelt de nukkigheden van de afdelingen. Stop hier een thermometer in en je weet hoe de partij er voor staat.
Niet goed. Er heerst tobberigheid. De PvdA zit niet lekker in haar vel. Dat merk je aan alles. Hoewel we een prachtige positie hebben in het debat – bijvoorbeeld over Europa – voelen we ons niet prettig dat offensief te brengen.
Ook op straat merken PvdA’ers weer die wrok van 2002, toen alles wat rood was gekleurd een flinke tegenwind te verduren kreeg. Ook nu worden we niet vertrouwd als het gaat om het aanpakken van de bonussen. Hoewel Wouter Bos alles uit de kast haalt, is het niet genoeg. “Jullie doen maar wat…”
De PvdA is een mooie vrouw, maar worstelt met zichzelf. Een midlifecrisis. Ze loopt gebogen door de straten en schrikt van zichzelf als ze zich in een winkelruit weerspiegeld ziet. Frisse jongens en meisjes lopen haar voorbij alsof ze lucht is.
Wat veel mensen zich afvragen, is ‘waar staat de PvdA eigenlijk voor’. En dan zeggen wij ‘sterk en sociaal’. Maar dat is te vrijblijvend. Alsof je tegen je kind zegt: ik geef je te eten en leer je lezen. Voor een goede opvoeding is meer nodig dan een paar lege woorden.
Het moet dus anders. Bij mij komt de term ‘nieuw’ elke keer boven. De ‘nieuwe PvdA’, een ijzersterk merk dat met trots gedragen wordt. Dat weer met gebalde vuist praat, dat haar rug recht houdt, dat oude termen als emancipatie en volksverheffing weer afstoft. Vrijheid, gelijkheid en broederschap. Ja. Heel simpel eigenlijk.
Vanaf juni ga ik daar aan werken. De nieuwe PvdA. Met frisse mensen. Frisse ideeën. En met trots en passie. Hatseflats.
Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA en publicist en columnist
Columns 
Aangezien ik diep in mijn hart graag een devoot gelovige wil zijn, maar geen geloof kan vinden, heb ik me in de sociaaldemocratie gensesteld. Over het sterven en de wederopstanding. 'Terug naar Jezus. Als hij straks opstaat, zullen zijn volgelingen boeken schrijven. In die zin zijn René Cuperus en Paul Scheffer de Paulus en Petrus van de partij.' Een column geschreven voor 
Marijke Vos fietst altijd rechtop. Alsof ze over iedereen heen wil kijken. Door haar wat hangende oogleden, lijkt ze arrogant. Maar waarschijnlijk is ze gewoon onzeker. Het zit haar namelijk niet mee de laatste tijd. Ze wilde oude auto’s uit de stad weren en dat werd een fiasco. Vervolgens hield ze dat ook nog eens eindeloos onder de pet.
Amsterdam is van Wilders. En de PvdA is niet meer de grootste. Wie dat een paar weken terug beweerde, zou voor gek zijn uitgemaakt. Ook dat het rommelige D66 – dat nog geen 'deuk in een pakje boter slaat' met twee apathische raadsleden– de grootste is geworden, is van de gekke. Dat het dromerige GroenLinks even groot is als de PvdA. Ja, dat er een coalitie mogelijk is zónder de PvdA. Je zou het niet in je hoofd halen. 
‘En als Jezus dan terugkeert…’ Zijn vinger wees naar de hemel. Zijn ogen doorboorden mij. Heerlijk. Ik dompelde me onder in zijn woorden. ‘Jezus zal ook u opnemen.’ Ik voelde warmte. Een trilling. Achter hem zag ik het Centraal Station. Haastige mensen krioelden om me heen. Taxichauffeurs schreeuwden. Een vrouw met een rood jurkje rende naar haar perron. Haar borsten knalden vervaarlijk heen en weer.
PVV wordt steeds groter. Nu ook in Amsterdam! Het Parool wordt er helemaal lyrisch van. Wilders in Amsterdam. Dat betekent tweespalt. Dat betekent dat de PvdA zich in alle bochten wurmt om maar geen antwoorden te geven op Wilders vragen. Maar bovenal willen journalisten vooral mooie verkiezingen. Ze willen strijd. Met de PVV krijgen ze dat. En dus interpreteren ze allerlei cijfertjes, tellen op, trekken af, vermenigvuldigen en komen dan op 9%. Hatseflats.
Ik hapte. Van mijn banaan. God, wat een heerlijkheid. Bananen hebben dat. Hard en toch zacht en ze vullen direct je maag. Maar dit keer voelde ik me schuldig. Ik keek namelijk recht in de ogen van een zwerver die zijn slaapzak oprolde. Hij stond gebogen over het bankje bij de Brouwersgracht, op de hoek van de Herengracht. Hij keek begerig naar mij. Of beter: naar mijn banaan.
Marco is weg. Hij deed dat mooi. ‘Ik ben niet goed genoeg.’ Jezus. Dat is nog eens een mooie buiging maken. Wat mij betreft, had hij er nog aan toe kunnen voegen: een goede voetballer maakt zelden een goede trainer. Behalve Cruijff – de Here God zelve – heeft geen enkele topvoetballer het waargemaakt om ook langs de zijlijn indruk te maken. Koeman. Gullit. Wouters. Rijkaard. Natuurlijk hadden ze hun succesjes. Maar toch. Indrukwekkend was het niet. Stel daar trainers tegenover die echt weten hoe je spelers beter kan laten ‘voebellu’. Hiddink. Van Gaal. Jol. Michels. Geen grootse voetballers. Wel visionairs. En sociologen. En antropologen. Ze wisten compleet verschillende mensen zo samen te laten werken, dat de som der delen meer was.
Feest is het. Dat dacht de jongen. Ja, maar. Dacht het meisje. Ze lagen in de Prinsengracht met een bootje dat niet meer mensen kon dragen. Toch hadden ze er nog een ton met ijs en wijn in staan en wat versnaperingen. Een stereo braakte Nederlandstalige liedjes uit. 
