God heeft niks met mij. Tevergeefs heb ik contact gezocht, maar God nam nooit op, beantwoordde nooit mijn mailtjes, zag me zelfs niet staan. Jammer. Maar ik heb er vrede mee.

 

Als het aan Job Cohen ligt, moet ik echter blijven zoeken. Hij wil religie meer en meer inzetten in Amsterdam. Het kan volgens onze burgervader leiden tot meer integratie, meer samenhang, meer liefde, meer vrede. Wanneer Job het lichaam van God voor het eerst in zich voelde, weet ik niet, maar dat die goddelijke stem steeds luider spreekt, is duidelijk. Cohen wil nu ook de muren tussen kerk en staat slechten. Hij schreef een notitie waarin hij religieuze groepen wil steunen.

 

Ik was een fan. Vroeger. Echt. Maar die gelovige uitspattingen maken het steeds moeilijker. Hetzelfde heb ik met Ahmed Marcouch. Ook dat is een bevlogen man, een man met een missie. Zie je Ahmed op straat, dan weet je dat hij jongeren aan hun oren trekt, dat hij pubers letterlijk het rechte pad op schopt. Fantastisch. Maar ook Ahmed blijft doordrammen over zijn religieuze gevoelens. De Koran op openbare scholen. Agenten met een hoofddoek. Je krijgt het er benauwd van.

 

Door al die devotie, heb je het gevoel dat je iets gemist hebt. Dan twijfel je aan de seculiere samenleving waarin je denkt te leven. Ik zou graag zien dat deze twee PvdA’ers ons vertellen dat geloven iets voor thuis is. De heren zelf moeten terug naar hun kernactiviteit: orde en vrede brengen. Geen religie.

Bouwe Olij wordt burgemeester. Prachtig toch? Hij wordt het opperhoofd van stadsdeel Oud-West. Bouwe Olij is een onruststoker, een drammer en een kommaneuker. En toch is hij niet alleen een aardig mens. Hij is ook een ideale politicus.

Daar heb je drie soorten van. De eerste is 'graver'. Die zoekt, die graaft en die vindt oplossingen. Zo iemand is Karina Schaapman (nu Content). Die rustte niet voordat ze haar onderwerpen had uitgebeend. Karina was een strijdster buiten het stadhuis. Een vechter. Vooral voor de verschoppelingen.

De tweede ideale politicus is de 'populist'. Dat klinkt erger dan het is. Maar die politicus spreekt de Amsterdammer aan. Die spreekt geen poep, maar duidelijke taal. Hij bindt, maar hij provoceert ook als dat nodig is. Zo iemand is Ahmed Marcouch, een begaafd spreker, maar ook een drammer.

Bouwe Olij behoort tot de derde categorie: de ambtenaren. Bouwe doet wat een politicus moet doen: burgemeester en wethouders controleren. Dan moet je diep in de boeken duiken. Dan moet je honderden vragen stellen. Bouwe is een neuzelaar die elke komma tot punt verheft. Dat doet hij namens ons, als volkvertegenwoordiger.

Karina Content stapte eerder dit jaar op. Nu ook Bouwe Olij vertrekt, verliest de PvdA weer een ideaal politicus. Het maakt u niet veel uit. U weet toch niet wie er voor u de besluiten neemt. De meeste hoeft u niet te kennen. Dat is klapvee. Maar deze drie mensen moet u in de gaten houden.

Maarten van Poelgeest sprak diverse journalisten deze week. Het ging over het ‘trotse’ verleden van kraken, ‘aksievoeren’ en demonstreren. Wijnand Duyvendak was afgetreden en dus belde het journaille alles wat maar een beetje naar GroenLinks riekt om eventueel die hele beerput open te trekken.

 

Dus liet ook Maarten zijn licht schijnen over het radicale verleden van GroenLinks. Maarten was verontwaardigd. Hij vond het maar overdreven, die media-hetze tegen Wijnand. Iedereen had toch wel eens gekraakt. Wijnand had gewoon kunnen blijven zitten, ook al was hij medeverantwoordelijk voor het aanzetten tot haat richting ambtenaren.

 

Maarten. Twee jaar geleden werd hij wethouder in Amsterdam. Er veranderde iets. Van de betweter die menig debat naar zijn hand zette, werd hij een bestuurder die zich met zijn kind naar de kinderopvang liet rijden in een grote donkerblauwe Volvo met chauffeur. ‘Dat was even wennen’, zei hij ooit. Hij was toch de man met de zwarte streepjes onder zijn ogen. De oud-studentenleider die in afgescheurde T-shirts met vrijheidstekenen erop liep. Dat was toen. Toen GroenLinks in 2006 samen met de PvdA het college vormde, trok hij keurige overhemden aan. Nieuwe schoenen en een nieuwe bril. De man die overal tegen was, was ineens overal voor.

 

Klinkt cynisch. Maar dat is het niet. Maarten is weliswaar een drammer, wiens morele gelijk superieur is, maar hij is tegelijkertijd een aardig mens. En dat mag ook wel eens gezegd worden.

 

De VVD in Amsterdam eist van het Amsterdamse college dat ze afstandnemen van Van Poelgeest, omdat hij acties die over de grens gaan onder voorwaarden niet afkeurt. Dat ging het verkeerde liberale keelgat in. Zit natuurlijk ook wel wat in> Een wethouder die burgerlijke ongehoorzaamheid goedkeurt, is een beetje een gekke vogel in een college naast een burgemeester die krakersrellen hard aanpakt.

Burgemeester Cohen stond vorige week onze homo’s toe te zwaaien en direct daarna vloog hij naar China om naar dansende draken te kijken. Hij is daar om de Olympische Spelen van 2028 naar Amsterdam te halen. En de mensenrechten. Die ging hij ook op de agenda zetten. “You, eh, mensenrechten, you know. That must better hè? Anders zwaait er wat.’ Nederlanders die de mensenrechten aankaarten, het heeft iets treurigs. ‘We waarschuwen nog één keer.’

 

Terug naar die Amsterdamse Spelen in 2028. Charles van Commenee, Chef de Mission in Peking liet in Het Parool cryptisch optekenen: ‘Dan moeten veel mensen in Nederland dat leuk vinden.’ Hij zei het niet, maar daar had hij twijfels over. En als ik naar de openingsceremonie kijk, denk ik ook: dat gaan wij niet nadoen. Amsterdam is daar te nuchter voor. Te doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Een EK, alla, maar een miljardenverslindend evenement waar de hele wereld naar kijkt, dat is een maatje te groot. Cohen is een uitstekend ambassadeur. Die lult lekker. Daar twijfel ik niet aan. Het gaat echter om de complete overgave die neigt naar het religieuze. Je moet bereid zijn je diep in de schulden te steken en met talloze vrijwilligers het gras groen te verven. Dat zie ik Amsterdam niet doen.

 

En toch. Het gevoel dat wij dat proberen. Dat is wel weer mooi. Ik zag Willem en Maxima vrolijk juichen in Peking. Aan hen zal het niet liggen.

Oleguer Presas Renom (28) is een speler waar ik nu al van hou. Niet eens van zijn voeten, maar meer van zijn woorden. Onze nieuwe Ajacied is namelijk niet alleen voetballer. Hij is ook filosoof. En activist. En bijna gevangene. Geweldig.

 

Je verheugt je nu al op zijn interviews. Jarenlang moesten we het doen met ‘hun waren beter’ of ‘de bal is rond’. Maar nu krijgen we echte woorden. Mooie woorden. Johan Cruijff kon het, voetballen én praten. Jan Mulder heeft het in zich. Maar met Oleguer heeft Ajax een echte redenaar en politicus in dienst.

 

Oleguer is een Catalaans nationalist. En een kraker. In die kringen voelt hij zich thuis. Sterker nog, hij staat nog steeds onder arrest en kan zo de gevangenis in draaien. Dus als Job Cohen kraakbolwerk Vrankrijk ontruimt, moet hij niet raar opkijken als er ineens olé, olé, olé wordt gescandeerd.

 

Hij vervangt Johnny Heitinga. En nog iets verder: Jaap Stam. Provincialen uit Alphen aan de Rijn en Kampen. Ze hadden iets boers over zich. Dat had natuurlijk ook z’n charme, maar een beetje intelligentie en eloquentie in je elftal is niet gek.

 

Ik heb niks met kraken. Sterker nog, het mag verboden worden. Vooral als je ziet hoe hedendaagse krakers een pand uitwonen om het vervolgens vol boobytraps te leggen. Daar kan ik weinig sympathie voor hebben. Maar als een dure voetballer zich ineens als linkse filosoof opwerpt, zit ik toch aan een seizoenskaart voor Ajax te denken.