Hij stond voor me. Beetje zenuwachtig. Bellend: ‘Ja, ik sta in het stembureau.’ Hij keek mij even aan. En riep toen hard in zijn telefoon: ‘Op Wilders natuurlijk.’ Nu keken meer mensen naar hem. ‘Zo ken het toch niet langer?’ (Uit de Echo van deze week)
Het gevecht is over. De bühne is leeg. Alleen de microfoon zingt nog rond. Achter de coulissen horen we de verliezers en winnaars elkaar innig knuffelen. Dat is de democratie in Nederland. In de campagne elkaar kop eraf trekken om – uit het zicht van de kiezer – diezelfde kop weer op de romp te plakken en na een paar weken een gezamenlijk programma in elkaar te knutselen. Mag dat over zijn?
Hij genoot ervan. Sietse Fritsma: ‘Wij gaan de gevestigde politiek helemaal gek maken.’ Als een soort Louis van Gaal blèrde hij in de microfoon na zijn verkiezingsoverwinning in Den Haag. Dat is kennelijk zijn doel: gek maken. Ideeën, veranderingen. Nee. Den Haag stemde op iemand die gek wil maken.
Moslims roepen op niet op Ahmed Marcouch te stemmen. "Oh gelovige”(…) ‘Laat jullie niet misleiden door wolven in schaapskleding.' Dat laatste is natuurlijk wel weer interessant, omdat Marcouch door seculiere scherpslijpers ook weer als wolf in schaapskleren wordt neergezet. Dan moet je wel een wolf zijn.
Een oude man stond voor het verkiezingsbord. Hij leunde op zijn rollator. Hij zag vijf lagen posters over elkaar geplakt. Maurice Limmen (CDA) was waarschijnlijk de laatste, want hij was de enige die nog niet overgeplakt was. (Uit De Echo van deze week)
Homo’s en hosties. Dat gaat niet samen. Lilianne Ploumen, opperhoofd van de PvdA, pikt en slikt het niet meer. Henk Krol zonder Snor zei melodramatisch: ‘De kerk mag niemand uitsluiten. Dat doet ze nu wel.’ Twee gedachten: Moet je achterlijkheid wel willen verheffen? Zo’n hostie eten is toch een vorm van kannibalisme - immers het lichaam van de Heer. De wijn is dan zijn bloed. Tweede gedachte: waarom nu wel massaal in de kerk herrie trappen, maar waarom nooit tegen dezelfde achterlijkheid van de moskee aanschoppen?
Ze stond voor me. ‘Mag ik u een D66-flyer aanbieden?’ Ja natuurlijk. Graag. Ik dacht dat ze nog ging vertellen waarom ik op haar partij moest stemmen. Maar dat deed ze niet. Dus vroeg ik het zelf. Maar ook toen kwam het antwoord niet. Het was de zoveelste keer dat ik tevergeefs met een flyerende Democraat wilde praten. PvdA’ers hadden je allang doodgegooid met structuurplannen, investeringsbudgetten en met de vinger op mijn borst geprikt: ‘Iedereen telt mee.’
Ik tikte dit stukje in 12,54. Toen Sven Kramer van start ging op de 10 kilometer, begon ik te tikken. Mijn doel was om in dezelfde tijd over de finisch te glijden. Hij was de absolute favoriet op de 10 kilometer. Ik moest mijn zinnen dus net zo snel tikken als hij rondjes kon rijden. Het gaat minder om de goede opening. Het gaat om de slotzinnen. Die moeten klasse zijn. (Eerder geschreven voor www.fispr.nl en www.amsterdamcentraal.nl)
Binnen bocht. Buitenbocht. Ik was een kwartier verdoofd. Wist niet meer hoe de afstandsbediening werkte. Begon tegen Mart Smeets te schreeuwen. En kreeg een droge tong, omdat ik mijn mond niet dicht kon houden. Ik hoorde de stilte van een stadionvol zwijgen. Sven Kramer. Gerard Kemkers. Het suist nog steeds.
Wie krijgt de schuld van de breuk? Wouter Bos of Maxime Verhagen? PvdA of CDA? Als ik mijn geld ergens op in mag zetten, zeg ik: CDA. Die partij is namelijk gedisciplineerd. Zakelijk. Professioneel. Bij de PvdA zitten te veel roeptoeters. En die willen allemaal ‘iets neutraals’ zeggen.
Het was saai, eigenlijk. De campagnes voor de verkiezingen kabbelden voort. Dappere politici trokken aan uw jas: ‘U vindt toch ook dat het beter moet?’ U kunt dan het beste ‘nee’ zeggen, dan schrikken ze tenminste. Als u ja zegt, krijgt u een heel verhaal over een ‘beter, veiliger, mooier en geiler Amsterdam’.Dat willen ze namelijk allemaal. (Uit DE Echo van deze week)
Mark Tuitert. Victorie. Kraaiend. Heerlijk. Dat geeft de middelmaat moed. Als hij de 1500 meter kan winnen, dan kan ik ooit nog eens Harry Mulisch worden. Keihard werken. Dat moet je. En dan win je. Ooit. Wouter Bos doet straks een stap opzij. Mark Tuitert wordt straks onze nieuwe minister-president van Paars-plus.
U heeft toch wel een mening? ‘Ja. Natuurlijk. Maar die ga ik u niet geven’, zei de grote leider van Nederland. Wat een eloquentie. Wat een prachtige pose. Hij had het ook over ‘prematuur’. ‘Zorgvuldig’. ‘Weging’. Fantastisch. De meel kwam uit zijn mondhoeken, maar de grote leider bleef doorpraten alsof er niks aan de hand was.
De start van de PvdA-campagne was in Amsterdam. Wouter Bos, Diederik Samsom en Frank Heemskerk voetbalden als straatjongens. Lekker dollen. Lekker lachen. Lekker vrolijk. Ze drukten de lokale politici een beetje weg. Alleen Fatima Elatik liet zich - als roodkapje – niet wegzetten. (Geschreven voor www.fispr.nl en www.amsterdamcentraal.nl)
Over Wouter Bos schreef Martin Bril ooit: misschien is-ie wel te goed. Daar denk ik vaak aan. Dat was in de hoogtijdagen van de PvdA. De partij stond op zestig zetels. Haar leider was een soort Sven Kramer. Alles wat hij deed, werd goud. Behalve dat hij een hart voor Feyenoord heeft, had hij een goddelijke aantrekkingskracht. (Geschreven voor De Echo van deze week)
De pijn, van een langzaam draaiende startmotor. Het huilen. Het haperen. Ik wil wel, maar ik kan niet. Mijn lieflijke zwembadblauwe nep-Panda kon niet starten vanochtend. De lichtjes op het dashboard waren zwak. En ik maar bemoedigende woorden spreken. Het hielp niet.
Daar sta je dan. Bloemen in je handen. Een glimlach die gebeiteld is op je wangen. Het applaus laat je door je lichaam stromen. Heerlijk. Ageeth Telleman werd in september tot grote leider van D66 gekozen. Van Amsterdam, de bakermat van D66. Geen klein partijtje meer. Nee. D66 kan zomaar ineens de grootste worden. Totdat je een foutje maakt. En nog één.
‘Mijn drijfveren om de politiek in te gaan, zijn voor een deel terug te leiden tot waar ik vandaan kom.’ Dat schrijft Lodewijk Asscher in zijn jongste boekje ‘De ontsluierde stad’. Dat zijn mooie openingen. Vol van pathos. Vol offers. In de Volkskrant zei hij al dat hij niet Ischa Meijers jongentje wilde zijn ‘die alles goed moest maken’. Dat klopt. Zijn drijfveren komen namelijk ook ergens anders vandaan. Die zitten diep in hem. Ergens tussen de navel en het strottenhoofd. Een recensie
Allochtonen stemmen op allochtonen. Mohammed Benzakour schreef samen met onder andere René Danen en Mohamed Rabae een stuk in NRC Next waarin hij allochtonen oproept niet op de PvdA te stemmen. Allochtone PvdA'ers schreven weer een brief terug.
De zon brak door en iemand in de tram zei: het wordt lente. Prachtig inzicht. Iedereen in de tram keek naar buiten. We reden net door het gras bij het Leidseplein. We knepen onze ogen tot spleetjes. Heerlijk. De bloemen schoten uit de grond. De zwaluwen vlogen over en klapwiekten een vrolijk deuntje. (Uit De Echo van deze week)
Hij stond voor me. Beetje zenuwachtig. Bellend: ‘Ja, ik sta in het stembureau.’ Hij keek mij even aan. En riep toen hard in zijn telefoon: ‘Op Wilders natuurlijk.’ Nu keken meer mensen naar hem. ‘Zo ken het toch niet langer?’ (Uit de Echo van deze week)
Het gevecht is over. De bühne is leeg. Alleen de microfoon zingt nog rond. Achter de coulissen horen we de verliezers en winnaars elkaar innig knuffelen. Dat is de democratie in Nederland. In de campagne elkaar kop eraf trekken om – uit het zicht van de kiezer – diezelfde kop weer op de romp te plakken en na een paar weken een gezamenlijk programma in elkaar te knutselen. Mag dat over zijn?
Hij genoot ervan. Sietse Fritsma: ‘
Een oude man stond voor het verkiezingsbord. Hij leunde op zijn rollator. Hij zag vijf lagen posters over elkaar geplakt. Maurice Limmen (CDA) was waarschijnlijk de laatste, want hij was de enige die nog niet overgeplakt was. (Uit De Echo van deze week)
Homo’s en hosties. Dat gaat niet samen. Lilianne Ploumen, opperhoofd van de PvdA, pikt en slikt het niet meer. Henk Krol zonder Snor zei melodramatisch: ‘De kerk mag niemand uitsluiten. Dat doet ze nu wel.’ Twee gedachten: Moet je achterlijkheid wel willen verheffen? Zo’n hostie eten is toch een vorm van kannibalisme - immers het lichaam van de Heer. De wijn is dan zijn bloed. Tweede gedachte: waarom nu wel massaal in de kerk herrie trappen, maar waarom nooit tegen dezelfde achterlijkheid van de moskee aanschoppen?
Ze stond voor me. ‘Mag ik u een D66-flyer aanbieden?’ Ja natuurlijk. Graag. Ik dacht dat ze nog ging vertellen waarom ik op haar partij moest stemmen. Maar dat deed ze niet. Dus vroeg ik het zelf. Maar ook toen kwam het antwoord niet. Het was de zoveelste keer dat ik tevergeefs met een flyerende Democraat wilde praten. PvdA’ers hadden je allang doodgegooid met structuurplannen, investeringsbudgetten en met de vinger op mijn borst geprikt: ‘Iedereen telt mee.’
Binnen bocht. Buitenbocht. Ik was een kwartier verdoofd. Wist niet meer hoe de afstandsbediening werkte. Begon tegen Mart Smeets te schreeuwen. En kreeg een droge tong, omdat ik mijn mond niet dicht kon houden. Ik hoorde de stilte van een stadionvol zwijgen. Sven Kramer. Gerard Kemkers. Het suist nog steeds.
Wie krijgt de schuld van de breuk? Wouter Bos of Maxime Verhagen? PvdA of CDA? Als ik mijn geld ergens op in mag zetten, zeg ik: CDA. Die partij is namelijk gedisciplineerd. Zakelijk. Professioneel. Bij de PvdA zitten te veel roeptoeters. En die willen allemaal ‘iets neutraals’ zeggen.
Het was saai, eigenlijk. De campagnes voor de verkiezingen kabbelden voort. Dappere politici trokken aan uw jas: ‘U vindt toch ook dat het beter moet?’ U kunt dan het beste ‘nee’ zeggen, dan schrikken ze tenminste. Als u ja zegt, krijgt u een heel verhaal over een ‘beter, veiliger, mooier en geiler Amsterdam’.
Mark Tuitert. Victorie. Kraaiend. Heerlijk. Dat geeft de middelmaat moed. Als hij de 1500 meter kan winnen, dan kan ik ooit nog eens Harry Mulisch worden. Keihard werken. Dat moet je. En dan win je. Ooit. Wouter Bos doet straks een stap opzij. Mark Tuitert wordt straks onze nieuwe minister-president van Paars-plus.
U heeft toch wel een mening? ‘Ja. Natuurlijk. Maar die ga ik u niet geven’, zei de grote leider van Nederland. Wat een eloquentie. Wat een prachtige pose. Hij had het ook over ‘prematuur’. ‘Zorgvuldig’. ‘Weging’. Fantastisch. De meel kwam uit zijn mondhoeken, maar de grote leider bleef doorpraten alsof er niks aan de hand was.
Over Wouter Bos schreef Martin Bril ooit: misschien is-ie wel te goed. Daar denk ik vaak aan. Dat was in de hoogtijdagen van de PvdA. De partij stond op zestig zetels. Haar leider was een soort Sven Kramer. Alles wat hij deed, werd goud. Behalve dat hij een hart voor Feyenoord heeft, had hij een goddelijke aantrekkingskracht. (Geschreven voor De Echo van deze week)
Daar sta je dan. Bloemen in je handen. Een glimlach die gebeiteld is op je wangen. Het applaus laat je door je lichaam stromen. Heerlijk. Ageeth Telleman werd in 
Allochtonen stemmen op allochtonen. Mohammed Benzakour 
De zon brak door en iemand in de tram zei: het wordt lente. Prachtig inzicht. Iedereen in de tram keek naar buiten. We reden net door het gras bij het Leidseplein. We knepen onze ogen tot spleetjes. Heerlijk. De bloemen schoten uit de grond. De zwaluwen vlogen over en klapwiekten een vrolijk deuntje. (Uit 
