Wie Lodewijk Asscher ziet, wordt gelukkig. Mooie vrouw. Mooie baan. Mooi leven. Hij laat zich voortstuwen door vrolijkheid. Hij rijdt in het zonnetje, met de wind in de rug. Het gróte talent. Zo groot zelfs dat niemand hem bekritiseert. Hij moet niet alleen de PvdA redden, hij moet ook het land redden. Hij!
Hij zat vorige week bij mij op kantoor. Zijn hoofd steunde op zijn handen. Hij wist het even niet meer. Hij wilde iets heel anders. ‘Ik wil tegen een boom pissen. Heb je dat ook wel eens? Ik zei ja. ‘Of dansen op de Dam?’
Hij lachte. We weten allebei dat hij niet kan dansen. Toen begon hij over zijn schuldgevoel. Dat hij het goed wil doen. Dat hij dat voor zijn vader doet. En zijn opa. ‘Ik hou van Amsterdam.’ Hij zei het bijna verontschuldigend. Alsof hij daarmee ook wilde zeggen: sodemieter toch op met die PvdA.
Als hij het zeilmeisje ziet, wil hij zeilen. Als hij in het concertgebouw zit, wil hij viool spelen. ‘Er zit een violist in mij. Echt.’ Ik trok onbedoeld een grimas, waardoor hij direct toegaf: misschien ook niet. Weer liet hij zijn hoofd zakken.
Toen pakte hij mijn visitekaartje. ‘Kan ik niet bij jou werken?’ We hebben elkaar een hand gegeven. Vanaf maart 2014 wordt Lodewijk Asscher Hoofd Gezelligheid, bij Bureau Duyvestijn.
Brieven. Twee dozen vol lieflijk tienerproza. Ze stonden op de zolder van mijn ouders. Handgeschreven, geëzeloord, bevlekt. Er bovenop lag een schriftje. Daar stond precies van wie ik die brieven gekregen had.
(…)
Schrijven met een pen doe ik nooit meer. Als ik nu een kattenbelletje schrijf, heb ik al schrijfkramp. Mijn handschrift is nog amper leesbaar. En dan te bedenken dat ik groot geworden ben met een term als ‘schoonschrijven’. In de zesde klas kreeg je een vulpen als je gelijkmatig kon schrijven. Ik vond hem terug in de doos met brieven.
Gottogot. Welk een weemoed. Ik heb veel liefdesbrieven geschreven in mijn leven. Maar ik vond ook twee brieven met mijn eigen handschrift. Lieve Marianne. 5 juli 1986.
We waren zestien. Marianne was het mooiste meisje van de klas. Zwart haar. Zwarte wenkbrauwen. Zwarte ogen. In 1986 sloop ik met een vriendje op het schoolkamp op Texel naar de meisjeskamer. Hij dook bij Nancy in bed. Ik bij Marianne. Daar zoenden we. Ik voelde haar warme lichaam tegen het mijne, maar verder gebeurde er niets.
Nou ja, niks. Die zoen was major league. Zachte lippen. Lieflijke tong. Ik las die brief aan haar weer over. Precies zoals ik het me herinner. ‘Het was alsof ik met Jezus zoende’, schreef ik pathetisch.
Terug naar deze tijd. Toen ik weer thuis was, zocht ik Marianne op Facebook op. We zijn bijna allemaal traceerbaar. Zelfs God heeft zijn eigen pagina’s die je kunt ‘liken’. Vroeger had je programma’s als Adres Onbekend. Spannende radio waarin mensen elkaar na vele jaren weer vonden. Ik weet niet of het nog bestaat, maar ik kan me voorstellen dat het overbodig is geworden.
Op Facebook hebben we die ene nacht nog een keer doorgenomen. Marianne en ik. Lippen. Zacht. Klik. Klak. Ze lachte. Jezus. Wat lachte ze mooi. Toen. Maar ook nu weer. Marianne is iemand die in 25 jaar alleen maar mooier is geworden.
Toen mijn zoon mij die ochtend wakker maakte, vroeg hij waarom ik lachte in mijn slaap. Toen pas merkte ik dat ik mijn kussen kuste. ‘Pappa droomde’, zei ik verontschuldigend. Hij vond dat raar en begon vervolgens zijn van Sinterklaas gekregen geweer op mij leeg te schieten. ‘Nou ben je dood.’
Dat is deze tijd. Flitsgeluk. Zingend de kerk in en uit. Meer is niet nodig. Dat gelul over trouwen. Over God. Over Jezus. Het gaat om het kortstondige zingen. Een eenzame aria. Meer heb je niet nodig.
Laatst stond ik bij de Zeeman achter de kassa een winkelmeisje te omarmen. Ze liet het toe. Toen ze mijn nieuwe onderbroeken in een tasje deed, keek ze me schuchter aan. Toen ik deze blik echter beantwoordde met mijn EO-achtige je-mag-er-zijn-blik, glimlachte ze.
Dat is mijn bijdrage aan de samenleving. Liefde. Enzo.
In het Volkrantmagazine stond een mooi interview met Nico Dijkshoorn. Hij was het zat, om altijd maar te schoppen tegen alles en iedereen. Dat voel ik net zo. In 2011 heb ik mijn partij met regelmaat zweepslagen toe gediend. Dat is over. Het is nu liefde dat de klok gaat slaan. Die liefde wil ik overbrengen, zoals een Jehovagetuige je het lichaam van Christus aanbiedt.
Ja. Ook voor Job Cohen. Aardige meneer. Het is dan ook uit liefde dat ik tegen hem zeg: niet zo katten op Rutte. Dat past je niet. Eigenlijk begin je een beetje op mij te lijken: het is niet goed of het deugt niet. Altijd maar klagen. Altijd maar nee zeggen.
Job is een verbinder. Een keiharde theedrinker. Dat stond hem goed. Als je die machtige arm om je heen voelde, voelde je je echt verbonden. Dan stroomde de liefde bij je binnen. Dat was zijn kracht. Ik heb al eerder geschreven: laat Cohen Cohen zijn. Laat hem herbronnen. Laat hem zichzelf opnieuw uitvinden, zodat hij weer een aureool van liefde om zich heen krijgt.
Ook Hans Spekman ga ik liefhebben. Er zal geen gelegenheid voorbij gaan of ik ga zijn machtige torso omhelzen. Ook Hans kan af en toe zurig uit de hoek komen. Dan slaat hij op de verontwaardigingstrom. Dat klinkt lekker. Maar wat is er mooier dan het lied van de verzoening? Van de liefde.
Maar als eerste wil ik Lilianne Ploumen lief hebben. Als er iemand in onze partij een beetje liefde kan gebruiken, is zij het wel. Één onhandig interview en we kapittelen haar met z’n allen. Zo zijn wij.
Dat moet over zijn. Ik ken Lilianne als een mooi mensch. Voorzitter zijn is geen sinecure. Je doet het eigenlijk nooit goed. Je bent meer brandweer dan dat je met een verrekijker over de dijken kunt kijken. Toch deed ze dat, vooruitkijken, bijvoorbeeld op het gebied van integratie en de publieke zaak.
Liefde is de toekomst. Laat me u meenemen. Laat me u leiden door de woestijn. De menschen in het land zijn een beetje klaar met ons gezeur. Kijk even om je heen, zie ons. Wees trots op ons. Wees blij dat we in het mooiste land ter wereld wonen en neem dat als uitgangspunt.
Amen.
Deze column verscheen eerder op de website van de PvdA
‘Ik ga naar Foam’, zei ze tegen me. ‘In m’n eentje.’ Ze had haar hand tot een vuist gebald. Maar het was vooral die glimlach die me gelukkig maakte. Zo’n vederlichte glimlach op de Keizersgracht.
Terwijl ik dit schrijf, tikken haar hakken op de houten vloer van Foam, het fotografiemuseum. Ze kijkt. Ze voelt. Bij elke stap voelt ze zich leven.
Ik doe het te weinig, in m’n eentje naar een museum. Terwijl het zo veel intenser is. Als je met z’n tweeën bent, ga je toch praten. Of elkaar vasthouden. Nou is dat ook mooi, zoenen, midden in een museumzaal. Maar toch. In je eentje mag je Matisse in je laten stromen, zoals je water krijgt na een wandeling door de woestijn. In je eentje voel je pas echt de clair obscure van Rembrandt. Dan hakt het licht zo je schedel in.
Vroeger liep ik iedere week een rondje door het Stedelijk. Alleen. Langs Baselitz. Langs Picasso. Langs Mondriaan. Het liefst op een doordeweekse ochtend. Als ik dan na afloop aan tafeltje alleen zat, met koffie, en ik keek naar de achtertuin van het Stedelijk, was ik gelukkig.
De vriendin die naar Foam ging, keek ik na over de gracht. Ze liep anders. Ze huppelde. Zo leek het. Dat wilde ik haar sms’en. Maar ik deed niks. Ze moest het alleen doen.
Het CDA is zielig. Het is een partij zonder leider. Een zieltogende partij, zonder inspiratie, zonder God en zonder liefde. In Amsterdam heeft de partij nooit een donder voorgesteld. Twee of drie zetels haalden ze bij de verkiezingen de afgelopen jaren. Hoogstens. Omdat ze lief en betrouwbaar waren, mochten ze af en toe een wethouder leveren. Maar die kreeg dan een portefeuille met spek en bonen erin.
In andere steden scoorde de partij overigens ook nooit. Het CDA is vooral een provinciale partij. Maar inmiddels stemt ook de provinciaal niet meer op de christen-democraten. De crisis is dus compleet.
Marijke Shahsavari, CDA fractievoorzitter in Amsterdam, baalt van het imago van ‘een plattelands partij zonder weerga.’ Ze vindt dat de kopstukken van haar partij zich vooral meer in de stad moeten laten zien, zei ze vorige week in Het Parool.
Daar heeft ze gelijk in. Zelden komt er een prominent naar de hoofdstad. Toen Balkenende premier was, is hij misschien drie keer op bezoek geweest. Nou was dat ook de grootste provinciaal van allemaal. Een Zeeuw. Een Christen. Een mossel. Maar toch. Ook Verhagen, Eurlings of Bleker komen nooit naar de stad. Die laten zich fotograferen in de polder. Amsterdam vinden ze te eng. Mijn stelling: wie niet van de stad houdt, houdt niet van het land. Daar moeten ze in de provincie maar over nadenken.
Misschien is het geloof ook geen goed onderwerp voor een briefwisseling. Ik voelde dat je je door je laatste woorden heen moest trekken. Het moet wel leuk blijven.
Vandaar de liefde. Niet dat ik daar verstand van heb. Maar in die zin heb ik nergens verstand van. Jazz. Poëzie Daar heb ik ook geen verstand van. Maar ik hou er wel van. Zo is het ook met de liefde. Ik ben gek op de liefde. Misschien dat het daarom door mijn vingers sijpelt als ik het heb.
Even stukkie loftrompet blazen. Voor Henkie Bleker. Sexy modderfokker. Hij - en Hij alleen gaat het CDA redden. Terwijl zijn partij aan het herbronnen is, ligt Henkie op de hooizolder met een jonge deerne te rollebollen. Ik vind dat briljant. Wat nou geen liefde voor de jonge natuur? (Denk ook even aan jonge sla, van Rutger Kopland)
Ik ben zelf een tijdje toyboy geweest van een belangrijke PvdA’er. Dat is best een ingewikkelde functie, kan ik u vertellen. In die functie heb ik ook de vrouwen gezien die bij de belangrijke leiders van ons land horen. In de loop van de avond stond ik meestal bij die vrouwen in een hoek. Zo hoorde dat. Dan hadden wij het over de nieuwste recepten, terwijl onze partners zich vol lieten lopen met hogere politiek. Mooie tijd was dat.
Terug naar Henk B. Ik heb lang mijn twijfels gehad, met Henkie. Met die pony’s. Die weilanden. Dat weke. Dat bleke. Dat ‘walgelijke’ van zijn woorden. Ja! We zijn het erover eens, dat briefje aan Mauro bij Pauw en Witteman, was het dieptepunt. En eerlijk gezegd dacht ik ook dat dit het einde zou zijn.
Maar nee. Hij is terug. En niet zo’n beetje ook.
Als ik nu naar Henkie kijk, zie ik een viriele vent. Niet een man die op pony’s rond hobbelt, maar een ridder op een wit paard. Steigerend. Ook. Zwaaiend met zijn hoed. Ik zie fonteinen die vrolijk spuiten. Ik zie vuurwerk.
Zet Henkie één keer op televisie naast zijn NRC-bitch en het CDA staat weer op 40 zetels. Dit is namelijk wat de menschen willen zien. Die willen geen rentmeesterschap. Die willen seks. Keiharde seks, gemaakt in Vlagtwedde.
Kijk even naar Maxime. Of naar Gerd Leers en zijn Genevieve. Of Ruth Peetoom. Dan voel je je wegzakken in grote wollen onderbroeken vol spinrag. Seksloze figuren. De toekomst van het CDA ligt in handen van Jack de Vries en zijn adjudant (‘at your service’). Maar de grootste modderfokker in deze is Henk. Echt. Ik zeg het u: Hij is de redder des vaderlands.
Deze column verscheen eerder op opiniesite De Jaap
Woningstichting Rochdale is klaar met krakers. Dat meldt het Noordhollands Dagblad. ‘Rochdale zegt dat de krakers de woning meestal helemaal gesloopt achterlaten.’ De gemiddelde schade is 8000 euro, na een ontruiming Maar schades van 40.000 of meer komen ook voor. Dat zijn geen geringe bedragen. Het bedrijf wil nu een maatschappelijke discussie losmaken over kraken. ‘Het lijkt erop dat kraken anno 2011 wordt gezien als 'gratis wonen', stelt Rochdale in de krant.
Kraken is veranderd. Vroeger had het een meer ideologische lading. Tegen de woningnood. Tegen de oorlog. Tegen de macht. Er hing romantiek in de lucht. Die sfeer hoorde ook bij Amsterdam. Dat vrije. Dat kunstzinnige. Ik ben vaak op feesten geweest in kraakpanden. Ik was 20 en net uit de provincie. Dat vrije aroma kwam toen als een hemels geschenk.
Zoals veel mensen stond ik sympathiek tegenover krakers. Tot ik een keer een ontruiming zag op de Keizersgracht. Krakers gooiden met verf en brandbommen naar de politie. Toen de laatste kraker uiteindelijk weg was, stond een gedeelte van het pand in de fik. Het was de hebberigheid. Als zij het pand niet mochten hebben, mocht niemand het hebben.
Ik stond op de brug te kijken en werd omver gelopen door die laatste kraker. De hond die hij bij zich had, stond tegen mijn gevallen lichaam te blaffen. Tot hij geroepen werd. In het Spaans.
Terug van weggeweest. Tot 2006 schreef ik elke tweede dag van het jaar een brief aan mijn vrienden. Niet over de politiek. Of over anderen, zoals gewoonlijk. Nee, ik wandelde met zware laarzen door mijn eigen modder en overzag mijn leven. De treurigste dag van het jaar is de beste dag om weg te zakken. Twee januari.
2011 was een jaar om in een envelop te doen. Dichtplakken en versturen naar een adres ver weg. Een dikke brief is het. Hoewel er eigenlijk niet zoveel in staat. Het is eigenlijk vooral een opeenhoping van de jaren daarvoor. Brandbrief. Brandende brief. Exploderende brief. Zoiets. In die volgorde.
En ineens woon je ergens anders. Ergens waar het stil is. Doodstil. De helft van de week hoor ik mijn eigen adem en de andere helft proberen ik –samen met mijn zonen- synchroon te snurken. Zonder mijn zonen zou ik elke dag slapen.
Gelukkig kon ik mijn woede op een politieke partij koelen. En op God. Nutteloze exercities. God bestaat niet. En de PvdA is ook maar een verzinsel.
Toen deed ik het licht weer aan. De herfst was begonnen, maar het zonnetje scheen. Ik schreef weer. Langzaam. Behoedzaam. Maagdelijk witte vellen papier vulden zich met woorden. Het mag eigenlijk geen naam hebben, maar het gevoel dat er weer iets in de lucht hangt dat nodig beschreven moet worden, voelt goed. Vooral omdat het over de liefde gaat. En vriendschap. De eerste woorden van een roman heb ik geschreven.
Leven.
Te veel.
Te delen.
Te doorbreken. In gebrekkig Nederlands.
Het aanvankelijk vangen van vis, die
die zich een weg terug stoeit, het water in.
Stil. Zo stil, dat in de krochten van m’n hersens de
Vraag opborrelt of Jezus wel eens geneukt heeft.
Wie veel zegt, doet veel minder.
En ik ben daar een voorbeeld van.
Ik deel veel,
Omdat ik veel te delen heb,
Maar sommige dingen zijn ondeelbaar. Dat is mijn liefde.
Ik wens u en de uwen vooral inspiratie toe. 2012 wordt mijn jaar. Maar mijn bagagedrager is groot.
Dikke klonten regenwater tegen mijn tramraam. Amsterdam was stil, de eerste dag van het jaar. Veegwagens veegden. Zwaailichten zwaaiden. Twee toeristen stonden voor een dicht café, de natte kaart in de handen. Ik was eigenlijk net van plan langzaam in te dutten, toen er een idioot dikke mevrouw in het bankje naast me ging zitten. Ze belde. ‘Ik heb gezopen als een koe, weet je…’ Zonder op te hangen, kleedde ze zich uit. Eerst haar zware leren lange jas, toen haar nat geworden sjaal en toen haar colbert. Daarna zuchtte ze. Misschien was het verbeelding, maar ik had het gevoel dat haar hele lichaam zuchtte.
Toen we langs het museumplein ratelden, begon ze ineens hard op de ramen te slaan. Door de telefoon schreeuwde ze dat ze Wesley zag. ‘Hij moet papierprikken. Omdat-ie gisteren die bom had laten ontploffen, weet je wel.’
Wesley keek even, maar aan zijn natte gezicht veranderde niks. Droevig. Hij droeg een oranje jas, een papierprikker en een vuilniszak. Zijn haar hing voor zijn ogen. Terwijl de dikke vrouw zwaaide alsof ze de boot naar Amerika uitzwaaide, knikte Wesley alleen maar. Zelfs op haar handkussen reageerde hij niet.
De tram klingelde verder. De dikke vrouw ging een bekentenis doen, door de telefoon. ‘Wesley is echt de geilste bonenstaak die er is.’ Ineens werd ik warm. Wat een liefde, op één januari.
Henk Bleker. In februari verschijnt nog een filmpje van een wanhopige Henk die zijn excuses aan Mauro aanbiedt. Hij had het niet zo bedoeld. Hij biedt hem een pony aan. In maart echter, bij een bleek zonnetje, stelt hij zich kandidaat als lijsttrekker van het CDA. Eerst zakt zijn ster, om vervolgens uit het moeras omhoog te schieten. In november staat zijn partij op 25 zetels. Na een nationale ramp in december 2012 steekt Henk een emotionele rede af, die dwars door de ziel snijdt. Iedereen houdt van Henk. Ineens. Als er geruchten klinken dat Henk een relatie heeft met de koningin, eind december, is hij echt koning! Mijn boek ‘Bleker, de musical’ wordt daarom ook een hit, al is het slecht geschreven.
Job Cohen. Met een emotionele toespraak neemt hij afscheid van de politiek. In april. Na afloop blijft het minutenlang stil. Het is koud. De film die later van hem wordt gemaakt door Eddy Terstall wordt een kaskraker. De laatste scene, waarin Job zijn PvdA-pyjama hoog optrekt en naast Lidie in bed gaat liggen om in haar oren te lispelen dat hij van haar houdt, gaat de hele wereld over. De zin: ‘Job, je hebt koude voeten’ wordt een oneliner van formaat. Zelfs de herkozen Obama refereert eraan.
Femke Halsema. Haar huwelijk loopt op de klippen. Eerst wordt ze gezien met een jonge zanger, die loog over zijn leeftijd. Daarna zendt Pownews schokkerige beelden uit van een parenclub in Vlagtwedde. Femke ontkent. Maar niemand die haar gelooft. Ze trekt met een bruine rugzak de wereld in. Reizigers nemen foto’s. Maar zelf laat ze niks van zich horen. Vijf jaar niet. In 2018 schrijft ze een boek. Maar niemand die het leest. In 2019 trouwt ze met een aan lager wal geraakte schrijver, die ooit furore maakte met een boek over Henk Bleker.
Louis van Gaal. In juli, op de heetste dag van het jaar, wordt hij opgepakt. Hij heeft een moord gepleegd. Dat beweert De Telegraaf. Een jonge asielzoeker zou het slachtoffer zijn. Het is echter niet Louis, maar Truus van Gaal, die het niet langer kon aanzien, dat ze haar man moest delen. Nadat Truus bekent, komt Louis vrij. Louis wordt weer trainer. Van VV Westerwolde, in Vlagtwedde.
Marcel Duyvestijn. Nadat hij zich –in 2012- maanden niet met de PvdA bemoeid heeft, benadert Job Cohen hem voor een toespraak. Diens laatste. Het succes is daar! Iedereen wil Duyvestijn-toespraken. Het geld komt met bakken binnen. Maar als hij met een misselijke grap zijn hand overspeelt, daalt zijn ster. Hij schrijft weliswaar de bestseller ‘Henk Bleker, de musical’, maar echt gelukkig wordt hij niet. Pas als hij in een dorpje in Nepal Femke Halsema trouwt, voelt hij zijn koude hart weer opleven.
Met een karatetrap velde een Ajacied de keeper van AZ. Een supporter! Een fan! Een liefhebber! Ajax stond nota bene 1-0 voor. (…)
Ik wil deze gek niet meer aandacht geven dan nodig. Het gaat me vooral om Ajax zelf. Deze jongen had namelijk een stadionverbod. Hij had daar nooit mogen zijn.
De bestuurders spraken er schande van. Maar dat was alleen voor de bühne. Ajax is veel te mild met hooligans. Datzelfde geldt voor spreekkoren. Ook daarover gaat Ajax ‘in gesprek’ met de supportersverenigingen. Terwijl je gewoon moet zeggen: dit is ons huis! Je gedraagt je of je komt er nooit meer in.
Dat is ingewikkeld. Dat snap ik. Het gaat toch om supporters. Die betalen. Die zingen. Die klappen. Zonder supporters geen voetbal. Het valt me op dat clubs naar buiten toe streng zijn, maar dat er eigenlijk verdomd weinig stadionverboden opgelegd worden.
Ook de politie speelt een merkwaardige wedstrijd. Als er rellen zijn waar tientallen supporters aan mee doen, hoor je altijd dat er maar een paar arrestaties verricht zijn. Terwijl er toch overal camera’s hangen. Alles wordt vastgelegd en je kunt precies zien wie wie is.
Ben ik nou zo rechts geworden dat ik denk: wie zich niet gedraagt, mag niet meer komen. Die gaat thuis maar z’n eigen bank slopen. Daar mag ie ook roepen wat-ie wil. Daar mag hij zijn televisie met een karatetrap te lijf gaan.
Collectieve gezelligheid. Kerstliederen. Samen drinken. Samen eten. En samen de kerstboom beminnen. Ik word er opstandig van. Tegendraads. Ik ben echt een lieve, meegaande jongen. Maar als de weeïge klanken van ‘Do they know it’s christmastime’ klinken, ben ik weg.
Sowieso. Dat nummer. Het gaat over Afrika. En dan vragen al die zangers zich af of die arme negers sowieso wel weten dat het kerstmis is. ‘And there won't be snow in Africa this Christmas time.’ Manmanman. Ook dat nog. Geen sneeuw.
Maar dat terzijde.
Ik word dus opstandig. Ik wil botsen. Ik wil rechts inhalen. Ik wil de mevrouw van de Albert Heijn kussen. Ik wil …
Iets doen wat mijn opstandigheid kan dempen. Het plan is nu om een diner te organiseren. Bij mij thuis. Ik heb een tafel met zes stoelen. Eentje voor mezelf. Dus ik wil vijf gasten uitnodigen die vreselijk gaan botsen.
Eerst dacht ik dat het wel aardig was om vijf ex-en uit te nodigen. Aangezien ik val op mondige types is dat een feestelijke optie. En toch. Het risico dat ze samenspannen is groot.
Tweede optie. Vijf aanstaande bruiden aan één tafel. (…) De kans dat het uitmondt in een catfight is aanwezig. Maar misschien mondt het ook wel uit in een groepsbruiloft. Ik geloof niet dat ik de aantrekkingskracht heb die Anton Heyboer had, maar niets is onmogelijk.
Iets minder explosief. Ik nodig vijf mensen uit. Die elkaar niet kennen. Die ook niks met elkaar gemeen hebben, behalve dan dat ze mij kennen. Samen eten. Samen drinken. Samen de kerstboom beminnen.
(…)
In het nieuwe jaar ga ik de uitnodigingen sturen.
Neukend het nieuwe jaar in. Dat leek hem het toppunt. Samen zaten we op de fiets, een volle schooltas op de bagagedrager, de gure Noord-Hollandse wind in ons gezicht. Vrienden waren we, van en naar school. Elk jaar hadden we het erover. ‘Zou toch mooi zijn, als je precies om twaalf uur…’ Hij deed zijn ogen dicht en deed met zijn handen een explosie na.
Daarna werd het een jaarlijks terugkerende gimmick. Per kerstkaart, per mail of per sms meldde hij me de stand van zaken. Het was hem nooit gelukt, neukend het nieuwe jaar in te gaan. Zijn vriendinnen zaten liever op de bank, met een oliebol en een glas champoppel.
De laatste jaren hoorde ik niets meer van hem. Gisteren kreeg ik een mailtje van zijn moeder. Hij is dood. Ze schreef erbij: ‘We hadden zo gehoopt dat hij de kerstdagen en oud en nieuw nog mee mocht maken.’
(…)
Misschien deze jaarwisseling een monument voor hem oprichten.
Deze ochtend. Een hoofd vol watten. Een gloeiend voorhoofd. En de bami van gisteren in mijn neus. Ziek was ik. Ik had net mijn dekentje naar de bank gesleept en thee gemaakt toen Het Parool belde: over de ‘nieuwe politieke beweging’.
Om 12.00 stond het in Het Parool: ‘Nieuwe Paarse partij komt op’. Hatseflats. Een partij! Zo snel kan het gaan, kennelijk. Ik sta zelfs genoemd als een van die figuren die een partij op willen richten, terwijl ik dat niet gezegd heb. Ik heb alleen gezegd dat ‘ dat eventuele verre toekomst muziek is’.
Maar het was vooral te vroeg. Er is nog niet eens een naam. Er zijn wat gesprekken met gelijkgestemden. Met Thijs en Eddy heb ik diverse artikelen geschreven. En met Teun, Maarten en Arjen heb ik gesprekken, waar we hevig lopen te knikken, omdat we het vreselijk met elkaar eens zijn. Ik denk aan Nescio: ‘Jongens waren we - maar aardige jongens. Al zeg ik 't zelf.’ We eten. We drinken. En tussendoor verbeteren we de wereld. Zoiets.
Nou zit ik de boel te downplayen. En dat terwijl de urgentie wel degelijk gevoeld wordt. Nieuwe tijden, nieuwe antwoorden. Het huidige establishment houdt elkaar in de houdgreep. Echte hervormingen vinden niet plaats. Europa. Globalisering. Onderwijs. Milieucrisis, sociale crisis. Het vertrouwen in de politiek. Van die dingen, weet je.
Dan de reacties op het ‘nieuwe paars’. Te wit. Te mannelijk. Te oud. Te inhoudsloos. Te D66. En volgens HP/DeTijd, te rancuneus. Drie keer niks dus. Ik kan ze niet eens ongelijk geven. En toch. Het is ook logisch, we zitten in de embryonale fase, de bevruchting is nog maar net afgerond. Eigenlijk weten we zelf nog maar net dat we zwanger zijn.
Iedereen plakt er nu z'n etiketje op. Sociaal-liberaal, progressief-liberaal, Femkenisme. Het mag allemaal. Mij maakt het niet zo veel uit. Ik wil graag een modern, vrijzinnig, viriel verhaal maken. En dat is wat we gaan doen. En hopelijk inspireert en enthousiasmeert dat anderen. En wat er dan uitkomt, zien we dan wel weer.
Sta dan niet de pers te woord!
Tja. Daar heeft u een punt. Ik ben daar sowieso niet zo goed in, flapuit als ik ben. En toch. Ik ben al jaren bezig met een vorm van politieke vernieuwing. Ook LuXVoor was dat. En dus ben ik enthousiast over een vernieuwingsbeweging, koffieclub, breivereniging of wat het dan ook is.
Alla. Zo gaat dat. En nu er toch iets beweegt –hoe klein en onbegrepen ook- en iedereen weet dat we zwanger zijn, moeten we maar ophouden met roken en drinken. Dan moeten we maar knallen ook. Cynisme zullen we sowieso tegemoet zien. Maar dat weerhoudt ons er niet van zinnige dingen te schrijven en leuke bijeenkomsten te organiseren.
VVD’er zijn leuke mensen. Ze houden van het leven. De man van het jaar, Mark Rutte, straalt dat ook uit. Dat vrolijke, alsof elke persconferentie een bruiloft is. Dat zwaaien. Dat wijzen. Dat glimlachen.
Daarom houden ze ook van doorrijden. 130! Dat het slecht is voor het milieu en voor de veiligheid wuiven ze weg. Ook dat er straks op de ring A10 honderd gereden mag worden, vinden ze heerlijk. Dan glimlachen ze als kinderen bij de Mc Donalds.
Ik heb wel eens met een VVD’er in de auto gezeten. We hadden thuis wat kunnen drinken. Of in het café. Maar hij vond het prettiger een rondje A10 te rijden in zijn nieuwe BMW.
Een merkwaardige rit. Hij sprak wel. Maar niet met mij. Hij gromde als hij kon schakelen. Die pook liet hij bijna erotisch door zijn vingers glijden. Het stuur aaide hij.
Toen we op de A10 west reden, vertelde ik dat ik eens had gekeken naar een van die huizen, die hun balkon zo’n beetje over de snelweg hadden hangen. Roet op de ramen. En altijd lawaai. Mijn vriend keek me aan, legde zijn hand op zijn pook en haalde een Toyota Corolla vol hoofddoekjes rechts in. Hij zuchtte. ‘Je moet het leven berijden.’
Dat deed hij. Hij bereed zijn auto. Zoals hij zijn liefde bereed. En zijn stad.
