Schuttingtaal. Ik mag het graag gebruiken. Ik vloek de lieve lust uit mijn lijf. Maar nu krijg ik op de billen. Van het Damescollectief. Ik zou daar zelfs iets mee afgesproken hebben. Geen geslachtsdelen meer. Het ontsiert. Zeggen de dames. Zouden ze zomaar gelijk in kunnen hebben. 

Wouter Bos werkt 18 uur per dag. Hij staat om half zeven op. En werkt tot kwart over twee 's nachts. Continu bezig. Duizend ballen tegelijk in de lucht. Hij redt banken. Hij trekt krijtstreeppakken over hun bureau. Hij maakt begrotingen sluitend. Hij injecteert, fiscaliseert en ejaculeert. Dag in dag uit. Dat doe je voor je land. Voor je partij. Voor je volk. Maar dan word je wakker en heb je 14 zetels.

Osama Bin Laden stuurt weer een video. Schitterend. Hoe gaat dat?  De man zit in een grot en roept de filmbaard - zeg maar de Eddy Terstall van de Taliban. Die heeft zo'n homevideoapparaat uit de jaren tachtig. Een V2000 van Philips. Of een Betacam van Sony. Deze filmbaard knipt en plakt die film dan in zijn eigen grot aan elkaar en spoedt zich naar een kantoortje om die film op de fax te doen.

Uruzgan. Verhagen ziet het wel zitten, zo'n verlenging. Als Hillary belt (‘Haaai Maxime') ligt hij al op apegapen. Dan kan hij alleen maar ‘ja' knikken. Dat vergeef ik hem. Eimert van Middelkoop heeft dat probleem niet. Die heeft God en dus geen verleiding. Toch is onze Christen voor de zoveelste keer onduidelijk over de zoveelste ‘bijna blijven-actie'. Wouter Bos is wel duidelijk: Njet. Bij zoveel verdeeldheid zal de oppositie smullen. Maar nee. Alexander Pechtold (ooit faliekant tegen) draaide er bij NOVA mooi om heen, maar wil eigenlijk ook blijven.

Vandaag stond ik op, met een houten lichaam. Mijn hoofd was zelfs van hardhout. Gelukkig is er koffie. En De Volkskrant. Met daarin het verhaal (van Bill Clinton) dat Boris Jeltsin in Washington stomdronken in zijn onderbroek een taxi aan wilde houden, om midden in de nacht een pizza te scoren. Dat verzin je niet. Je zou toch raar opkijken als je - na een avondje drinken - in een ontheemde pizzeria naast de grootste wereldleider van dat moment zou staan.

Toen ik destijds met mijn Moslima in de bioscoop zat, zaten er ook 'Marokkanen' in de zaal die van alles ‘met ons deelden'. Ze gooiden met popcorn - omdat ze bang waren dat wij zonder zaten. Ze gaven intelligent commentaar - omdat ze bang waren dat wij de film niet snapten. Mijn Moslima kromp ineen. Maar ze werd snel herkend. ‘Vuile hoer'.

Sommige kopen een motor. Je ziet ze toeren over de dijken op zondagmiddag. Dikkige veertigers op een glimmende Suzuki. Anderen verlaten hun vrouw voor hun secretaresse. Vlezige mannen, dunne dames. Weer anderen kopen een vervallen boerderij in de Dordogne. En ik? Ik koop een Seat Marbella en ben het hele weekend de koning.

Balkenende had zijn dag niet. Dat kan. Hij was niet in vorm. Mooi gezegd. Ik hou van hem als hij dat zegt. Vooral dat knijpen van zijn lippen als hij zo'n zin heeft uitgesproken, bij wijze van punt. ‘Maar de competitie duurt nog lang.' Na die punt volgde zo'n mooie glimlach. Onze premier. Aardige man.

Hij trommelde met zijn vingers op tafel. ‘Ik heb niks. Verdomme.' Fleur werd er gek van. ‘De leider is leeg, jongens.' Hero wilde de Antillen wederom op Marktplaats zetten en Sietse stelde voor nog een keer de kosten van allochtonen op te tellen. Toen zag je hem denken. Ik wil geen kosten. Ik wil opbrengsten. ‘Hoofdelijk aansprakelijk', schreeuwde hij ineens. Vandaag weten we waarom, de hoofddoek wordt belast.

Even iets geks doen. Ik ga het kabinet verdedigen. Dat ligt vooral aan mijn liefde voor underdogs. Want dat is dit kabinet. De onderhond. Een kabinet met kindjes die geplaagd worden. Die verplicht het klassenboek dragen. Klierende kereltjes Pechtold lopen continu te brullen. Dan krijg je medelijden. Van de weersomstuit ben ik bijna geneigd Balkenende een groot leider te noemen.

Nora Kasrioui draagt een raar soort hoofddeksel. Het blijkt een hoofddoek te zijn, begrijp ik nu. Het houdt het midden tussen een tulband, een Fez en een koksmuts. Maar het is dus een sluier. Daar is ze trots op. Een symbool van emancipatie. En dat houdt weer in dat ze diep teleurgesteld is in haar ‘links feministische zuster’ Femke Halsema. “Femke toch. Hoe zit het met je vrouwensolidariteit?” Nora maakt zich veel zorgen om de nieuwe generatie feministen die zo tegen de sluier ageren. Dat Femke dat nu ook doet, begrijpt ze al helemaal niet.

 

Geert Wilders. Ik hou van die man. De ene keer is-ie Hitler. Dan weer een Indo met wraakgevoelens. Dan weer de anti-christ. Dan weer Mozart. Eigenlijk is de man nooit zichzelf. Hij is zo Nederlands, zoals Prins Willem Alexander Nederlands is. Witte pruik. Blauwe das. Wit overhemd. Serieuze kop. Dat Limburgse tongetje. En overal schande over spreken. Knettergek.

“Welke vrouwen zijn vaker het doelwit van verkrachtingen en seksuele intimidaties in de wereld? Gesluierde vrouwen of niet-gesluierde?” Ik wist het antwoord niet. Maar Fawaz Jneid, imam, maar vooral bruggenbouwer, gelukkig wel. De hoofddoek beschermt de vrouw. Fantastisch. Hij schrijft dat op zijn bruggenbouwerswebsite Al Yaceen. Om diezelfde reden draagt hijzelf ook een hoofddeksel natuurlijk. Logisch. Je hoeft geen baard te zijn om dat te snappen.

Mijn zwembadblauwe Seat Marbella. Net gekocht. Blind. Telefonisch. Alleen vanwege de foto. Ik heb echt alles in mijn leven. Geluk. Liefde. Hoop. Maar Jezus. Een Seat Marbella (hierna te noemen: Fiat Panda). Dan ben je pas echt koning. En dan die kleur. Dan ben je gewoon keizer.

 

Elluf september. Verdomme. Ik krijg er toch weer een raar gevoel van. Zie ook die beelden weer. Zo’n verkruimelend gebouw in New York. De angst. De wanhoop. Het stof op de gezichten. Het zijn van die symbolen die voor altijd blijven hangen. Hier viel de achterlijkheid de moderne wereld aan. Maar wat is er sindsdien gebeurd? ‘Sinds Elluf september…’ betekent nu ‘toen begon het moslimbashen’.

 

‘Obama, kom ze ophalen’,  zegt Martijn van Dam (PvdA). Je ziet het hem zeggen. ‘Zeg, eh, haal us effe die nukli-jere rotzooi op.’ Toch heeft hij gelijk. Wapens weg. Daarin ben ik een oude pacifist. Mijn oma had al een gebroken geweertje op haar rever. Ikzelf liep als tienjarige met de vuist in de lucht en ‘ban de bom’ te roepen, terwijl ik niet wist waarover ik het had.

Femke Halsema. Vandaag was ze weer ongekend belangrijk voor het feminisme. In De Pers zei ze tegen Kustaw Bessems strijdvaardig: "Ik zie het liefst elke vrouw in Nederland hoofddoekloos. En volstrekt vrij.” Ze zegt het met half gesloten mond, met een strakke onderlip, verbeten. Dat weet je. Maar toch. Femke. Geweldig. Ze wil niet dat moslima’s de hoofddoek bedeesd afleggen. Nee. ‘Afslingeren’. Prachtig.

 

Soms hoor je een klok, maar weet je niet waar de klepel zit. Zo ging dat gisteren met Rob Oudkerk. Er was rumoer rond Robbie. Dan gaan bij mij alle alarmbellen af. Maar ik was te snel. Sorry. Hij wordt niet de opvolger van Els Iping. Hij gaat iets anders doen.