Een begroeting in de rebound. Ik had haar al gezien. En zij mij. Maar ze keek me aan alsof ze me nog een keer wilde begroeten. Dus keerde ik na achttien stappen weer om. ‘Mooie column’, fluisterde ze snel. We stonden op de drempel van een kledingzaak. Khadija en ik. Vermoedelijk stond haar man in het pashokje. Want ze wimpelde me weg als was ik stof. ‘Ga snel. Hij staat daar.’
Lodewijk Asscher is de nieuwe burgemeester. Hij glunderde toen hij de ketting omdeed. Dat glunderen past hem. Dat woord staat continu op zijn voorhoofd geschreven. En hij doet het al jaren. (Uit De Echo van deze week)
‘Wir haben es nicht gewusst.’ Dat zegt de bisschop. Diens baas ging er dit weekend nog een keer over heen: ‘let niet op het geroddel.’ Hatseflats. Het is dus allemaal onzin dat er katholieken misbruikt zijn. Niemand heeft het ooit gezien of gehoord, dus waar hebben we het over?
Daar was hij. De lente. In volle glorie. En hij heet Job Cohen. De jonge God die de PvdA gaat redden. Er zit iets vreemds aan die Cohenmania die door het land raast. Ik hoor mensen op de radio zeggen dat ze niks met de PvdA hebben, maar nu Cohen daar zit, vallen ze van hun stoel van liefde. (Uit De Echo van deze week)
Jan Marijnissen was net zo’n drammert als Agnes Kant. En toch. De ene drammert of de andere. Jan had iets groots. Iets overkoepelends. Iets intellectueels ook. Waarom heb je met de ene wel iets en met de andere helemaal niks.
‘Mag ik je haar zien?’ Ik keek haar aan. Khadija. Tien jaar ouder inmiddels. Maar nog even mooi, al waren haar ogen dof. Ze keek naar haar koffie. Ze keek naar haar handen. En toen wierp ze met één handbeweging haar sluier naar achter en keek ze mij aan alsof ze naakt voor me zat.
Lang leve het feminisme. Dat staat boven een opiniestuk van Saskia Wieringa. Zij is directeur van Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis. Wieringa vindt ‘het feminisme na veertig jaar nog broodnodig’. Ik dacht. Ja. Natuurlijk. Het zal nu wel over hoofddoeken gaan, ongelijkheid in culturen en religies. Over nieuwe groepen die dezelfde ‘bevrijding’ verdienen. Maar nee. Wieringa roemt een initiatief als ‘mijn hoofddoek, mijn keuze’.
Iemand mailde me dat er een discussie over mij wordt gevoerd op www.ontdekislam.nl. Het ging over een column over Khadija, mijn moslima. Ene Izz ad-Din vraagt zich af ‘of je dat soort mensen wel moet vertrouwen’. In een volgende reactie gaat ze nog verder: Zolang de PvdA zich niet openlijk distantieert van dit figuur (en van alle andere racistische en intolerante elementen van hun partij, met andere woorden de PvdA moet zichzelf opheffen), zijn al hun zoete woorden voor de moslims niet serieus te nemen.’ Hatseflats
Hij was bijna de directeur generaal van Europa. Jan Peter Balkenende. Het scheelde niet veel. Maar ze wisten - in de vorm van Van Rompuy - toch een nog kleurlozer man te vinden. Nu zakt Jan peter verder weg. Zijn kabinet ontplofte. Zijn opponent is anders - Cohen. Maar vooral intern zwelt de kritiek aan. Arme Jan Peter.
Vier stoelen. Van vier Amsterdammers. En niet de minste. Hans van Mierlo. Job Cohen. Lodewijk Asscher. Wouter Bos. Vóór het weekend zitten ze nog op de stoel waar ze altijd op zaten. Maar je knippert even met je ogen. En de stoelendans is compleet. (Uit De Echo van deze week)
Je maakt me nieuwsgierig. Ik heb het beeld voor me van Job als premier. Een premier die een vaardig diplomaat is met bindende krachten. Rustgevend en met een presidentiële uitstraling. Ja. Ik zie je als premier. Daar kan het land wat mee. Maar ik blijf zo nieuwsgierig. Naar een aantal essentiële zaken.
Ineens lag ze weer op mijn keukentafel. Ayaan. In een mooi interview met Volkskrant Magazine. De zwarte hinde. Ze heeft weer een nieuw boek: Nomade. Na ‘Mijn Vrijheid’ is ze dus nog steeds dakloos. Het woord ‘eenzaam’ valt een paar keer. Dat stemt verdrietig. Maar in de VARA-gids is ze strijdbaarder en richt ze het woord tot Wilders: ‘Geert is een populist die de symbolen van de islam zoals de moskee en het hoofddoekje gebruikt, maar hij lost niets op.’
Wouter Bos. Camiel Eurlings. Hans van Mierlo. Je hebt slome dagen. En je hebt dagen die exploderen. Vandaag is zo’n dag. Met name het Wouter-drama hult alles in nevelen en doet de oren suizen. Vaag - als de mist optrekt - zie ik een beeld van de stoppelbaard en de glimlach van Job Cohen. De verlosser. Ooit. Nu toch iemand die zegt: ‘Wij zijn allemaal amateurs.’
Dinsdag liep ik langs het politburo van de PvdA aan de Herengracht. In de kamer van de voorzitter zat Ronald Plasterk. Zijn hoed hing aan de kapstok. Hij lachte. Wat hij zei, hoorde ik niet, maar er lag een ontspannen glimlach rond zijn mond. De volgende dag wist ik waarom. Hij is ‘beschikbaar’ voor de Tweede Kamer. Vanaf nu staat er elke dag een aankomend Kamerlid in de krant. Niet de inhoud. Maar de poppetjes. Daar gaat het om.
Hij stond voor me. Beetje zenuwachtig. Bellend: ‘Ja, ik sta in het stembureau.’ Hij keek mij even aan. En riep toen hard in zijn telefoon: ‘Op Wilders natuurlijk.’ Nu keken meer mensen naar hem. ‘Zo ken het toch niet langer?’ (Uit de Echo van deze week)
Het gevecht is over. De bühne is leeg. Alleen de microfoon zingt nog rond. Achter de coulissen horen we de verliezers en winnaars elkaar innig knuffelen. Dat is de democratie in Nederland. In de campagne elkaar kop eraf trekken om – uit het zicht van de kiezer – diezelfde kop weer op de romp te plakken en na een paar weken een gezamenlijk programma in elkaar te knutselen. Mag dat over zijn?
Hij genoot ervan. Sietse Fritsma: ‘Wij gaan de gevestigde politiek helemaal gek maken.’ Als een soort Louis van Gaal blèrde hij in de microfoon na zijn verkiezingsoverwinning in Den Haag. Dat is kennelijk zijn doel: gek maken. Ideeën, veranderingen. Nee. Den Haag stemde op iemand die gek wil maken.
Moslims roepen op niet op Ahmed Marcouch te stemmen. "Oh gelovige”(…) ‘Laat jullie niet misleiden door wolven in schaapskleding.' Dat laatste is natuurlijk wel weer interessant, omdat Marcouch door seculiere scherpslijpers ook weer als wolf in schaapskleren wordt neergezet. Dan moet je wel een wolf zijn.
Een oude man stond voor het verkiezingsbord. Hij leunde op zijn rollator. Hij zag vijf lagen posters over elkaar geplakt. Maurice Limmen (CDA) was waarschijnlijk de laatste, want hij was de enige die nog niet overgeplakt was. (Uit De Echo van deze week)
Homo’s en hosties. Dat gaat niet samen. Lilianne Ploumen, opperhoofd van de PvdA, pikt en slikt het niet meer. Henk Krol zonder Snor zei melodramatisch: ‘De kerk mag niemand uitsluiten. Dat doet ze nu wel.’ Twee gedachten: Moet je achterlijkheid wel willen verheffen? Zo’n hostie eten is toch een vorm van kannibalisme - immers het lichaam van de Heer. De wijn is dan zijn bloed. Tweede gedachte: waarom nu wel massaal in de kerk herrie trappen, maar waarom nooit tegen dezelfde achterlijkheid van de moskee aanschoppen?
Een begroeting in de rebound. Ik had haar al gezien. En zij mij. Maar ze keek me aan alsof ze me nog een keer wilde begroeten. Dus keerde ik na achttien stappen weer om. ‘Mooie 
Lodewijk Asscher is de nieuwe burgemeester. Hij glunderde toen hij de ketting omdeed. Dat glunderen past hem. Dat woord staat continu op zijn voorhoofd geschreven. En hij doet het al jaren. (Uit De Echo van deze week)
‘Wir haben es nicht gewusst.’ Dat zegt de bisschop. Diens baas ging er dit weekend nog een keer over heen: ‘let niet op het geroddel.’ Hatseflats. Het is dus allemaal onzin dat er katholieken misbruikt zijn. Niemand heeft het ooit gezien of gehoord, dus waar hebben we het over? 
Daar was hij. De lente. In volle glorie. En hij heet Job Cohen. De jonge God die de PvdA gaat redden. Er zit iets vreemds aan die Cohenmania die door het land raast. Ik hoor mensen op de radio zeggen dat ze niks met de PvdA hebben, maar nu Cohen daar zit, vallen ze van hun stoel van liefde. (Uit De Echo van deze week)
Jan Marijnissen was net zo’n drammert als Agnes Kant. En toch. De ene drammert of de andere. Jan had iets groots. Iets overkoepelends. Iets intellectueels ook. Waarom heb je met de ene wel iets en met de andere helemaal niks.
‘Mag ik je haar zien?’ Ik keek haar aan. 
Lang leve het feminisme. Dat staat boven een opiniestuk van Saskia Wieringa. Zij is directeur van Aletta, instituut voor vrouwengeschiedenis. Wieringa vindt ‘het feminisme na veertig jaar nog broodnodig’. Ik dacht. Ja. Natuurlijk. Het zal nu wel over hoofddoeken gaan, ongelijkheid in culturen en religies. Over nieuwe groepen die dezelfde ‘bevrijding’ verdienen. Maar nee. Wieringa roemt een initiatief als ‘mijn hoofddoek, mijn keuze’.
Iemand mailde me dat er een 
Hij was bijna de directeur generaal van Europa. Jan Peter Balkenende. Het scheelde niet veel. Maar ze wisten - in de vorm van Van Rompuy - toch een nog kleurlozer man te vinden. Nu zakt Jan peter verder weg. Zijn kabinet ontplofte. Zijn opponent is anders - Cohen. Maar vooral intern zwelt de kritiek aan. Arme Jan Peter.
Je maakt me nieuwsgierig. Ik heb het beeld voor me van Job als premier. Een premier die een vaardig diplomaat is met bindende krachten. Rustgevend en met een presidentiële uitstraling. Ja. Ik zie je als premier. Daar kan het land wat mee. Maar ik blijf zo nieuwsgierig. Naar een aantal essentiële zaken.
Wouter Bos. Camiel Eurlings. Hans van Mierlo. Je hebt slome dagen. En je hebt dagen die exploderen. Vandaag is zo’n dag. Met name het Wouter-drama hult alles in nevelen en doet de oren suizen. Vaag - als de mist optrekt - zie ik een beeld van de stoppelbaard en de glimlach van Job Cohen. De verlosser. Ooit. Nu toch iemand die zegt: ‘Wij zijn allemaal amateurs.’
Dinsdag liep ik langs het politburo van de PvdA aan de Herengracht. In de kamer van de voorzitter zat Ronald Plasterk. Zijn hoed hing aan de kapstok. Hij lachte. Wat hij zei, hoorde ik niet, maar er lag een ontspannen glimlach rond zijn mond. De volgende dag wist ik waarom. Hij is ‘beschikbaar’ voor de Tweede Kamer. Vanaf nu staat er elke dag een aankomend Kamerlid in de krant.
Hij stond voor me. Beetje zenuwachtig. Bellend: ‘Ja, ik sta in het stembureau.’ Hij keek mij even aan. En riep toen hard in zijn telefoon: ‘Op Wilders natuurlijk.’ Nu keken meer mensen naar hem. ‘Zo ken het toch niet langer?’ (Uit de Echo van deze week)
Het gevecht is over. De bühne is leeg. Alleen de microfoon zingt nog rond. Achter de coulissen horen we de verliezers en winnaars elkaar innig knuffelen. Dat is de democratie in Nederland. In de campagne elkaar kop eraf trekken om – uit het zicht van de kiezer – diezelfde kop weer op de romp te plakken en na een paar weken een gezamenlijk programma in elkaar te knutselen. Mag dat over zijn?
Hij genoot ervan. Sietse Fritsma: ‘
Homo’s en hosties. Dat gaat niet samen. Lilianne Ploumen, opperhoofd van de PvdA, pikt en slikt het niet meer. Henk Krol zonder Snor zei melodramatisch: ‘De kerk mag niemand uitsluiten. Dat doet ze nu wel.’ Twee gedachten: Moet je achterlijkheid wel willen verheffen? Zo’n hostie eten is toch een vorm van kannibalisme - immers het lichaam van de Heer. De wijn is dan zijn bloed. Tweede gedachte: waarom nu wel massaal in de kerk herrie trappen, maar waarom nooit tegen dezelfde achterlijkheid van de moskee aanschoppen?
