Ze stond voor me. ‘Mag ik u een D66-flyer aanbieden?’ Ja natuurlijk. Graag. Ik dacht dat ze nog ging vertellen waarom ik op haar partij moest stemmen. Maar dat deed ze niet. Dus vroeg ik het zelf. Maar ook toen kwam het antwoord niet. Het was de zoveelste keer dat ik tevergeefs met een flyerende Democraat wilde praten. PvdA’ers hadden je allang doodgegooid met structuurplannen, investeringsbudgetten en met de vinger op mijn borst geprikt: ‘Iedereen telt mee.’

Ik tikte dit stukje in 12,54. Toen Sven Kramer van start ging op de 10 kilometer, begon ik te tikken. Mijn doel was om in dezelfde tijd over de finisch te glijden. Hij was de absolute favoriet op de 10 kilometer. Ik moest mijn zinnen dus net zo snel tikken als hij rondjes kon rijden. Het gaat minder om de goede opening. Het gaat om de slotzinnen. Die moeten klasse zijn. (Eerder geschreven voor www.fispr.nl en www.amsterdamcentraal.nl)

Binnen bocht. Buitenbocht. Ik was een kwartier verdoofd. Wist niet meer hoe de afstandsbediening werkte. Begon tegen Mart Smeets te schreeuwen. En kreeg een droge tong, omdat ik mijn mond niet dicht kon houden. Ik hoorde de stilte van een stadionvol zwijgen. Sven Kramer. Gerard Kemkers. Het suist nog steeds.

Wie krijgt de schuld van de breuk? Wouter Bos of Maxime Verhagen? PvdA of CDA? Als ik mijn geld ergens op in mag zetten, zeg ik: CDA. Die partij is namelijk gedisciplineerd. Zakelijk. Professioneel. Bij de PvdA zitten te veel roeptoeters. En die willen allemaal ‘iets neutraals’ zeggen.

Het was saai, eigenlijk. De campagnes voor de verkiezingen kabbelden voort. Dappere politici trokken aan uw jas: ‘U vindt toch ook dat het beter moet?’ U kunt dan het beste ‘nee’ zeggen, dan schrikken ze tenminste. Als u ja zegt, krijgt u een heel verhaal over een ‘beter, veiliger, mooier en geiler Amsterdam’.  Dat willen ze namelijk allemaal. (Uit DE Echo van deze week)

Mark Tuitert. Victorie. Kraaiend. Heerlijk. Dat geeft de middelmaat moed. Als hij de 1500 meter kan winnen, dan kan ik ooit nog eens Harry Mulisch worden. Keihard werken. Dat moet je. En dan win je. Ooit. Wouter Bos doet straks een stap opzij. Mark Tuitert wordt straks onze nieuwe minister-president van Paars-plus.

U heeft toch wel een mening? ‘Ja. Natuurlijk. Maar die ga ik u niet geven’, zei de grote leider van Nederland. Wat een eloquentie. Wat een prachtige pose. Hij had het ook over ‘prematuur’. ‘Zorgvuldig’. ‘Weging’. Fantastisch. De meel kwam uit zijn mondhoeken, maar de grote leider bleef doorpraten alsof er niks aan de hand was.

De pijn, van een langzaam draaiende startmotor. Het huilen. Het haperen. Ik wil wel, maar ik kan niet. Mijn lieflijke zwembadblauwe nep-Panda kon niet starten vanochtend. De lichtjes op het dashboard waren zwak. En ik maar bemoedigende woorden spreken. Het hielp niet.

Daar sta je dan. Bloemen in je handen. Een glimlach die gebeiteld is op je wangen. Het applaus laat je door je lichaam stromen. Heerlijk. Ageeth Telleman werd in september tot grote leider van D66 gekozen. Van Amsterdam, de bakermat van D66. Geen klein partijtje meer. Nee. D66 kan zomaar ineens de grootste worden. Totdat je een foutje maakt. En nog één.

‘Mijn drijfveren om de politiek in te gaan, zijn voor een deel terug te leiden tot waar ik vandaan kom.’ Dat schrijft Lodewijk Asscher in zijn jongste boekje ‘De ontsluierde stad’. Dat zijn mooie openingen. Vol van pathos. Vol offers. In de Volkskrant zei hij al dat hij niet Ischa Meijers jongentje wilde zijn ‘die alles goed moest maken’. Dat klopt. Zijn drijfveren komen namelijk ook ergens anders vandaan. Die zitten diep in hem. Ergens tussen de navel en het strottenhoofd. Een recensie

Bij bezuinigingen moet de ambtenaar het altijd ontgelden. Dat zie je overal. Waarop vindt u dat er bezuinigd moet worden? De ambtenaar natuurlijk. Je hebt toch geen idee wat die doet. Maar uiteindelijk gebeurt er niks. Het ambtenarenapparaat sputtert altijd rustig voort. Ook het aantal externen groeit altijd. No matter what.

Frans Verhagen irriteerde zich aan ‘de elite’. Die beheerst het integratiedebat. En dat doen ze vanuit een negatief perspectief. Hij schreef er een boek over met de veelzeggende titel: ‘Hoezo mislukt? Daaronder: ‘de nuchtere feiten over de integratie in Nederland’. Frans wil vooral juichen. Het gaat 'juist ontzettend goed met de integratie. Goed opgeleid. Ingeburgerd. ‘We mogen daar best trots op zijn.’

Ineens weet je het, ik word dominee. Ook als je denkt dat God niet bestaat, kan dat. Dat bewijst de ‘atheïstische dominee’ Klaas Hendrikse. Toen ik als klein jongentje een keer naar de kerk ging, wist ik het. Ik wil daar staan, op de kansel, schreeuwen, wijzen, bulderen. Maar er was één probleem: God.