Soms hoor je een klok, maar weet je niet waar de klepel zit. Zo ging dat gisteren met Rob Oudkerk. Er was rumoer rond Robbie. Dan gaan bij mij alle alarmbellen af. Maar ik was te snel. Sorry. Hij wordt niet de opvolger van Els Iping. Hij gaat iets anders doen.

Het is officieel: Rob Oudkerk wordt de nieuwe stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Centrum. Het was een puzzeltje. Een paar telefoontjes. Dingen optellen en aftrekken. Ineens weet je het. Robbie gaat ‘betuttelkoningin’ Els Iping opvolgen.

Het is zo’n fruitvliegje. Als je de prullenbak opendoet, vliegen ze. Dus doe je de vuilniszak weg. Maar dan zijn ze er nog. Je gooit het fruit weg. Maar nee. Ze blijven, hun hele leven. Dat is Tariq Ramadan. Ik dacht echt: toedeledoki. Maar nee. Hij is here to stay, zegt hij tegen Het Parool. Hij is hier ‘zo nodig’, zei tegen Marco Pastors.

‘Ik ben de boef.’ Hij draagt een blauw wit gestreept hemd en dito broek. ‘Dan ben ik de politie.’ Zeg ik. Hij kijkt me aan alsof hij wil zeggen: wie wil in Godsnaam politieagent zijn? Kijk daar gaan we, met die opvoeding de mist in. Hij wil alleen maar slecht zijn. Piraat. Ridder. Boef. Cowboy.

Lucas was teleurgesteld. Hij vroeg waar hij was. Mijn nieuwe baan. Hij dacht dat het een ‘iets’ was. Iets om mee te spelen. Of om op te eten. Hij rende naar boven, maar vond niets. Marieke had hem wijs gemaakt dat de 'nieuwe baan' iets met fabrieken was, met schoorstenen vol rook en allemaal Bob de Bouwers die van ijzer staal maken.

Ahmed Aboutaleb kan communiceren. Luid. Duidelijk. Alleen nu even niet. Hij wordt in het nauw gedreven door Marco Pastors, die terecht doorvraagt hoeveel mensen er nu eigenlijk vastzitten – naar aanleiding van de rellen op het strand van Hoek van Holland. ‘Het zijn er nul’, zei Pastors. ‘Zo moet je dat niet zien’, zei de arme burgemeester. Tjak. Dat is het punt dat veel mensen afhaken.

 

Mag je een cartoon publiceren waarin de Holocaust wordt ontkend? Dat is de vraag die het OM zichzelf stelde. De Arabisch Europese Liga (AEL) wordt nu vervolgd door het Openbaar Ministerie. Ben ik het niet mee eens. In die zin: het moet niet strafrechtelijk vervolgd worden. De AEL heeft gelijk - zeg ik met tegenzin - dat het meten met twee maten is.

 

Het feuilleton (deel 5). We zaten op een terras en keken naar billen, de moslima en ik. Billen in een strakke spijkerbroek van een gehoofddoekt meisje dat haar scooter losmaakte van een lantaarnpaal. Bij het vooroverbuigen zagen we een roze string die boven haar broek uitknalde. Er kwam gekraak uit mijn mond, waar ik geen invloed op had.

Prachtige actie van Joost Eerdmans. Een burgercomité - mooi woord ook - om aandacht te vragen voor het slachtoffer van geweldsmisdrijven. Het klopt dat alles in het strafrecht om de dader draait. ''Vergelding is voor velen een vies woord, barbaars”, zegt de oud-LPF’er. Hij vindt – met mij – dat leed vergolden moet worden. Hij gaf een mooie presentatie. Mooi gesproken. Alleen dat eeuwige links-rechts denken. Dat is dan weer erg slachtofferig.

Ik heb niks met Sneijder. Niks met Robben. Maar wel met Rafael van der Vaart. Niet eens vanwege zijn bloedmooie vrouw. Misschien vooral omdat hij net niet goed genoeg is op zijn blauwe schoentjes. Dat is een stil drama. 

 

Ze kwam terug. De moslima. Natuurlijk kwam ze terug. ‘Ok. Jij wint.’ Ze stond voor me, trok haar jas uit en keek me aan alsof ik degene was die niet wist hoe je een klok gelijk moet zetten. ‘Doe iets.’ Maar Jezus. Winnen van God. Dat is niet niks.

Ze dronk wijn. Maar ze dronk wijn als een konijn. Ze snifte het naar binnen. Het was ook haar eerste wijn, een rode, goedkope Bordeaux van de Albert Heijn die ze zelf had uitgekozen. Ze hield het glas vast aan het pootje. Heerlijk. De moslima dronk en keek naar haar glas en mompelde lieflijk tevreden: ik drink.

 

Voor de PvdA Noord-Holland schrijf ik eens in de zoveel tijd een column. 'Ze zijn er. Talenten. Jezus. Wij hebben de meeste talenten van allemaal. Wij zijn de beste, verdomme. Ja, toch?' Over het nut van scouten, het zoeken naar talent. Dat er gewoon is, maar dat telkens over het hoofd wordt gezien.

 

‘Ik ga voor je koken man!’ Ze wilde me eigenlijk omhelzen. De moslima. Ze was in extase. Eigenlijk zei ze: trouw met me!  Ik voelde me de pasha. Ik zag het voor me. Druiven die ze in mijn mond stopte. Dadels. Passievruchten. De hele dag. Toen zei ik tegen haar - met van die lieve hondenoogjes: ‘Zal ik vandaag moslim worden?’

Ik wil het niet. En ik mag het niet meer van Fatima. Schrijven over de islam. En ook niet meer over Ramadan. Maar Jezus. Als Pieter Hilhorst in De Volkskrant schrijft dat mensen als Ramadan ‘onmisbare bondgenoten zijn voor een succesvolle integratie van moslims’, dan jeukt het aan alle kanten. En als Elsbeth Etty de affaire Ramadan omschrijft als ‘een heksenjacht, Mccarthyisme en exorcisme’, kan ik mijn frustratie niet wegzuchten.

Nog een keer de liefde. Na 'de brief' kwam ze bij me langs. We gingen naar de film. De moslima zat bij mij op de bank en was van slag. Ik had namelijk kaartjes voor de laatste film (van half elf), maar dat was veel te laat. ‘Dan moet ik allang weer thuis zijn.’ Hoewel ze op zichzelf woonde – wat al een soort revolutie was – kon ze niet zelf uitmaken wanneer en met wie ze iets deed.

“Inspireer ons weer met verhalen over liefde”, twitter-twatter-twotterde Fatima Elatik. Ze vond dat ik dat vroeger zo mooi deed. Ik ging nadenken. En ja. Schrijven over de liefde. Jezus. Daar was ik goed in. Volgens mij had ik een honderd procent score met mijn liefdesbrieven. Nee. Dat is niet waar. Ik heb één keer een liefdesbrief geschreven aan een moslima.

‘Ramadan was te groot voor ons.’ Dat zegt Orhan Kaya, ooit wethouder van Rotterdam en in die hoedanigheid loodste hij de grote moslimfilosoof binnen. Of moslimintellectueel. Topmoslim. Moslimgeleerde. Moslimprofessor. Ik heb ze allemaal langs zien komen. Na de aantijging, nu de verdediging. Alle Mohameds krijgen de ruimte om Ramadan te loven en ons als bekrompen volkje neer te zetten. Mooi ook om het verschil te zien tussen De Volkskrant en NRC Handelsblad.

'Billen afvegen is een ingewikkeld iets.' Tot die conclusie kwamen Lucas en ik zojuist. Hij probeert dat sinds kort zelf. Maar dat valt niet mee. Of hij heeft een halve wc rol nodig of hij vergeet het.

 

De PVV doet niet mee. Of toch wel? Immers, het blijft een spook dat rondwaart en waar alles aan gespiegeld wordt. Als Eberhard van de Laan iets vrij normaals zegt over importbruiden – dweilen met de kraan open, dan zou hij dat doen om Wilders de wind uit de zeilen te houden. Nu de Amsterdamse VVD hele normale ideeën neerlegt over scheiding van kerk en staat en het afschaffen van subsidies die alleen voor een bepaalde etnische groep bedoeld zijn, ‘schuiven ze’ ineens ‘op naar Wilders’. Jan Paternotte, D66 rookie, heeft het zelfs over ‘Wilders light’. Het moet niet gekker worden.