Zomercolumns; In de zomer van 2007 hielden de ex-moslims van Ehsan Jami de PvdA behoorlijk bezig. Er verscheen toen een artikel in NRC dat ons aller Eddy Terstall de jonge opstandeling - namens de PvdA - moest inkapselen. Ik ben daar toen kwaad over geworden en schreef er een vurige column over. Uiteindelijk bleek de waarheid heel anders te liggen. We bleken aan 'dezelfde kant' te staan. Het begin van een vriendschap.

Ik had laatst een gesprek met iemand over de 'liefdevollen'. Die schrijven alleen maar 'contrastukken' - zoals Manon van der Garde het ooit uitdrukte. Maar is dat zo? Gaan al onze liefdevolle opiniestukken over de PvdA? Nee. En toch. Ze spelen natuurlijk wel altijd een rol. Vorig jaar wilden we dat de PvdA de stekker uit dit ongeïnspireerde kabinet zou trekken. Eigenlijk nog immer actueel.

Zomercolumns: Vorig jaar trad Wijnand Duyvendak af. Ex-kraker. Gelijkhebbert. GroenLinkser. Femke had het er maar moeilijk mee. Ik geloof dat ze echter beter af is, zonder hem. De strijd tussen de vrijzinnigen en de milieufundamentalisten is sowieso interessant.

Vandaag ben ik jarig. Hiep hiep hoera. 39 jaar. Zes jaar ouder dan dat Jezus ooit geworden is. Al zeven jaar niet meer 'trillend op mijn benen'. En nog één jaar verwijderd van de midlifecrisis. Maar gelukkig, ik ben een laatbloeier - kwam ik laatst achter - dus die crisis heeft pas vat op me als ik tegen de vijftig loop. Voorlopig ben ik blij.

Zomercolumns: Ayaan Hirsi Ali. Laatst zat ik in de tuin van de Wiardi Beckmanstichting. Haar naam viel, omdat ze daar haar carrière begon. Ook Femke Halsema werkte daar. Ja. Allemaal PvdA'ers geweest. Alle twee teleurgesteld afgetaaid. Toch verdomde jammer. Met name Ayaan heeft een debat op de rails gezet - met gevaar voor eigen leven - waar we ons leven lang dankbaar voor mogen zijn.

 Zomercolumns: Een raadslid zoals een raadslid hoort te zijn. Karina Schaapman. Gedreven tot en met. Met een verleden dat haar die drijfveren gaf, maar die haar ook dwars zat. 'Een wijf om intens trots op te zijn', schreef ik destijds. Al anderhalf jaar horen we weinig meer van haar. Toen de affaire nekschot speelde, heeft ze haar lidmaatschap opgezegd- vanwege de stilte in haar eigen partij.

 

In een kiosk in Madrid zag ik honderden kranten met dezelfde foto: een dode Pim. Het was 7 mei 2002. Ik was op vakantie. De sms'jes stroomden binnen. En ik was perplex. Op 7 juni 2007 schreef ik deze column over Pim Fortuyn - misschien wel als eerbetoon voor iemand die eigenlijk veel voor de PvdA heeft betekend, al zal niet iedereen dat met me eens zijn.

Uit de serie: zomercolumns. Vandaag mijn allereerste ‘interview’ dat ik op de website van de PvdA Amsterdam zette. In 2003. Hij was onderdeel van een serie. Maar waar die andere ‘interviews’ gebleven zijn, is een raadsel. Het is een berichtje dat eindelijk een tegengeluid moest toelaten. Eigenlijk is het toen ‘mis’ gegaan met de website van de PvdA Amsterdam.

Vanaf vandaag - omdat ikzelf min of meer afwezig ben - de serie zomercolumns. Herinneringen uit de oude doos die spontaan oppoppen. Beginnend met Rob Oudkerk. Ofwel: Robbie. De man die vaker dan anderen terugkwam in mijn columns, omdat hij intrigeert- ik weet niet eens waarom.

Vandaag bij het CWI 147 vragen beantwoord. 67 formulieren gedownload. En diep in mijn herinneringen gedoken om te bedenken in welk jaartal ik nou precies geschiedenis studeerde. 1992. Maar dat was een gok. Het is duidelijk: om alles in te vullen heb je meer opleiding nodig. En dan sta ik ook nog in de krant: ‘Duyvestijn is nog maar net werkloos’. Gelukkig belde Eddy net dat we een boek gaan schrijven samen.

 

Michael Jackson is dood. Ik zit al weken te bedenken wat ik daar van vind. Ik ben immers groot gebracht met ‘Thriller’. Zijn videoclips. Zijn moonwalks. Beat-it, dat toch een verheerlijking van de gang-cultuur was, met een nichterig mannetje als gang-leider. Tja. Joost Zwagerman schreef eens dat iedereen die in de jaren tachtig is opgegroeid qua muziek, film en literatuur armzalige tijden kende.

Elke week wijst Maurice de Hond ons erop dat ons land onbestuurbaarder wordt. Zes partijen die tussen de 15 en 30 zetels krijgen. Zie daar maar eens een coalitie tussen te smeden. PVV, CDA, VVD is de enige logische mogelijkheid. Maar wie durft dat aan? Hoog tijd om na te denken over bestuurlijke vernieuwing. Aangezien Pechtold alleen kan roepen: ‘Waar is Wilders?’ moet de PvdA dat maar doen.

Gisteren dan uiteindelijk met Ahmed Marcouch gegeten. Bij een Chinees in Slotervaart – een bijna surrealistische setting. Uiteindelijk weet ik net zoveel als dat ik al wist. En toch weet ik meer. Hij is een sociaaldemocraat en wil mensen verheffen tot grote hoogten. Tot zelfnadenkende wezens. We zouden eigenlijk even snel een uurtje babbelen, maar uiteindelijk zaten we er om één uur nog.

Vaak vind ik Wouter Bos goed. Vandaag was hij een klootzak. Nadat ik de ochtend doorbracht op het strand met spelende kinderen, wachtte me thuis een onaangename verrassing. Wouter lag op de deurmat in briefvorm. Daar stonden allemaal onaardige dingen in waar ik heel verdrietig van werd.

Ehsan Jami. Jezus. Ja. Twee jaar geleden hield hij de PvdA in haar greep met zijn comité ex-moslims. Een mannetje was het. Een ‘ster’ die zijn eigen graf delfde. Toch jammer. Het ging immers over geloofsafval, een thema dat sindsdien weer op zijn gat ligt.

De één dreigt net in slaap te vallen, als de ander weer wakker wordt en tot half tien blijft brullen. Kinderen. Jezus. Schrijven zit er tegenwoordig niet meer in. En ja, ik heb overdag – als ambteloos burger – alle tijd. Maar dan moet ik weer sollicitatiebrieven schrijven naar bedrijven waar ik niet wil werken. Solliciteren is eigenlijk zoiets als een douche nemen bij mensen die je niet prettig vindt ruiken.

Naar aanleiding van de brief die ik aan Wouter Bos schreef, mailde hij me terug of ik een opzetje wilde maken voor een toespraak die hij zaterdag zou houden bij de ledenraadpleging. Hij was het namelijk erg met me eens - ook wel eens goed om te horen. Hoewel de uiteindelijke toespraak- door het zuur dat hem toegeworpen werd – niet werd uitgesproken, vind ik dat hij niet zomaar verloren mag gaan.

Happy endings. Daar heeft de partij behoefte aan. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen: schrijf iets over de partij. Het mag wel kritiek bevatten. Maar het moet wel goed aflopen. Een soort roodkapje voor de PvdA, waarbij de wolf Wilders met stenen in zijn buik verdrinkt in de put. Het gaat erom dat de sociaaldemocratie levend is. Dat het bestaansrecht heeft. Het gaat dus niet om opiniestukken die de partij afzeiken. Maar opbouwende kritiek. Eindigend met: schouders eronder. 

Ik heb een ontsteking aan mijn linkeroog. Fysiek. Maar misschien ook wel geestelijk. Mijn zicht vertroebelt. En het irriteert. Het is misschien een lullig bruggetje, maar het is eenzelfde soort klacht als de PvdA heeft. Die is ook vermoeid. Ook geïrriteerd. Ook verwrongen. De ‘moskeesubsidie’ is daar een voorbeeld van.

Berlusconi ontkent te betalen voor zijn sex. Obama is voor 95% gestopt met roken. Een bodyguard van Medvedev verkracht een kamermeisje. En Balkenende laat het vuurtje over de Catshuisbrand lekker doorsmeulen. Wat een nieuws allemaal. Ondertussen is het in Iran weer rustig. Hopelijk niet voor lang.