Om zes uur vanochtend stond Lucas naast mijn bed. ‘Pappa, jij moet slapen. En ik moet taart bakken. Het is Pappadag.’ Hij is er al dagen mee bezig. Onder zijn bed lag een zelfgemaakte kartonnen stropdas die hij op de crèche gemaakt had. Mijn andere zoon had een medaille gemaakt. Ik ben zijn number one. Van mijn derde ‘zoon’ kreeg ik alleen een sms’je: 'Onze kandidaat – Mohammed Mahandis is voorzitter van de JS geworden. Hij is daarmee de eerste jongere met een baard die voorzitter wordt.

Aangezien ik diep in mijn hart graag een devoot gelovige wil zijn, maar geen geloof kan vinden, heb ik me in de sociaaldemocratie genesteld. Over het sterven en de wederopstanding. 'Terug naar Jezus. Als hij straks opstaat, zullen zijn volgelingen boeken schrijven. In die zin zijn René Cuperus en Paul Scheffer de Paulus en Petrus van de partij.' Een column geschreven voor www.pvda.nl

 

‘Er is hoop. En deze modderfokker gaat het brengen.’ Hij was zo stoned als een garnaal. Hij zei later hetzelfde tegen de pilaar naast me. Hij kon de toespraak van Lodewijk Asscher, gister in een school in Amsterdam West ook niet uitzingen. Een stuk of honderd PvdA’ers konden dat wel. Robbie Oudkerk en Lilliane Ploumen knikten instemmend en veegden een traan uit hun ooghoek.

Vanavond gaat Lodewijk Asscher een positief verhaal houden. Dat kondigde hij aan. Waarover precies, is onduidelijk. Maar ik vermoed dat hij de partij aan de nekharen uit de modder haalt om haar schoon te maken en weer tot leven te kussen. Het past ook geheel bij zijn aard. Lodewijk houdt niet van gesomber. Hij heeft zich dan ook geïrriteerd aan alle negatieve berichtgeving rond de verkiezingen. ‘Pas op voor je de mantel weggegooid’, sms’te hij mij.

Het mooie van denken is dat het hoe dan ook vrij is. Het enige dat de buitenwereld ziet, is een kleine glimlach of een fronsende wenkbrauw. Ik en mijn denken. Ze hebben samen vaak enorme lol. En ze zijn toch vreselijk onschuldig. Vandaag was ik moslim. En ik had een heerlijk visioen.

Miljoenen verdwenen in IJsland. Maar de 'gedupeerde' staten van Noord Holland blijven gewoon zitten. Natuurlijk. Niemand kon er wat aan doen. De meesten wisten sowieso niet dat er geld in ijsbergen verstopt zat. Maar goed, het volk wil bloed zien. En dus traden ze een beetje af, een weekendje, en de maandag daarna maakten ze een doorstart en vlogen weer fijn de lucht in. De 'gedupeerden' gaan alleen weg als de provincie afgeschaft wordt. Als hun bureau het provinciehuis is uitgemieterd. Anders blijven ze gewoon zitten. 

Zaterdag sneerde Wouter Bos richting Alexander Pechtold dat die geen grootstedelijke ideeën had. Vandaag ‘slaat’ de leider van de sociaalliberalen terug. Hij weet namelijk wel wat er speelt. In een opiniestuk vandaag in De Volkskrant komt hij met oplossingen. ‘Ik pak Wilders aan’.  En verder komt hij niet.

‘De PvdA zit nog steeds in de hoek waar de klappen vallen’. Je ziet ze zitten. De kiezer die klappen uitdeelt en de PvdA die met de handen over de oren wegduikt: sla niet meer, wees genadig. Maurice de Hond blaft er achteraan en zet de partij van Wouter Bos op 19 zetels. Mariëtte Hamer scoort een 3,8 als het om vertrouwen gaat. En bij ‘de eigen achterban’ een dikke vijf.

Hij kan mooi boos worden. Eberhard van der Laan. Hij had twee weken terug al aangekondigd dat hij die Wilders nu een keer frontaal ging pakken. En vandaag was het zover: In Het Parool: Hij 'generaliseert en kiest pseudo-oplossingen die ver van de rechtsstaat afstaan'. Dat kan zo zijn, maar waarom kankeren op je tegenspeler, terwijl je er ook gewoon voorbij kunt gaan.

Hij hield weer een geweldige toespraak. Barack Hussein Obama sprak in Egypte en raakte weer een paar harten. Toenadering. Geen arrogantie. Vrede. Je voelde dat het deze kant op gaat. En toch. Er bleef iets hangen. Een graatje in je keel van een heerlijk dikke vis. Vandaag kwam dat graatje los door een mooi stuk in De Volkskrant van Maurits Berger.

Toen er om drie uur ’s nachts een kind huilde, dacht ik: is dit het? Het leven. Tandjes die doorkomen. Alle begrip. Hij heeft pijn. Maar Jezus. Moet dat midden in de nacht? Als hij getroost is, is hij klaarwakker en slaat mij continu op mijn hoofd. Hij lacht en kraait van plezier.

Een christelijke school mag homo’s weren. Dat zegt de Raad van State. Dat wil zeggen als hij praktiseert. Geweldig. Homo mag je in je hoofd zijn. Geen probleem. Maar als je thuis de daad bij het woord voegt, mag het niet. Één ding is duidelijk: Trek God uit het onderwijs. Om even Eberhard van der Laan te quoten: ‘als de caravan slingert, moet je gas geven.’

‘Lus jij dat wel?’ Mijn zoon wordt regelmatig staande gehouden door gerimpelde opa's die zijn ijsje ter discussie stellen. De goedbedoelende grijze glimlach maakt het er niet beter op. Mijn zoon kruipt altijd achter mijn rug, zijn ijsje dicht tegen zich aan houdend - doodsbang dat die ouwe zijn magnum afpakt. Ik heb zelf ook moeite om dan te zwijgen. Praat eens normaal. Misschien zit daar wel het probleem van de PvdA. We zijn grijs en komen over als een bedreiging. We nemen de mensen niet serieus. . Niet over de klachten over Europa. Niet over de klachten van een verkleurde wijk. En wat zeggen we? ‘Waarom vindt u ons niet aantrekkelijk?’

Ien Dales zei het al: het is moeilijk soep maken, als iemand er steeds koud water bij gooit. Ze doelde op de continue instroom van kansloze migranten die de integratie van anderen bemoeilijken. Dat was een PvdA’er met een hart. Haar geest is nu bij Eberhard van der Laan neergedaald. In De Telegraaf van vandaag: ‘De voortdurende instroom van laagopgeleide huwelijkspartners uit Marokko is een ondraaglijke last voor de Nederlandse samenleving.’ Het is duidelijk: ook Eberhard is een liefdevolle.

Ik ben onrustig. Het zonnetje is het zonnetje. En ik zit de hele tijd met die verdomde kutpartij in mijn hoofd. Over liefdevolle revoluties. Over opstanden. Over boze brieven. En ik niet alleen. Er wordt volop gebeld en gemaild. Heerlijk. Er staat iets te gebeuren. Iets met ‘verandering, waar we in kunnen geloven.’ De lente kan alleen maar mooier worden. Gelukkig hebben we niet een 'beetje' verloren, maar heel erg. Anders zou er weer niets veranderen.

En dan is het ochtend. En dan is het veel erger dan je gedacht had. Geert Wilders en Alexander Pechtold hebben gewonnen. Wij hebben heel erg verloren. In de trein terug naar huis wist ik het: hier moet heel veel gebeuren. Alleen ‘de complete revolutie’ heeft nog nut. Laten we dat maar doen.

Zit u daar een stemadvies te geven? De vrouw schrok op. Ze legde haar boek – De wereldburger bestaat niet van René Cuperus naast zich neer. De oudere man aan haar zijde werd wakker. ‘U komt stemmen, meneer?’ In mijn hoofd maakte ik een grap die ik niet uitsprak – waardoor een stilte ontstond. ‘U bent de eerste’, zei de vrouw van het boek.

Mark Rutte werd publiekelijk geslachtofferd door media en mede-politici. Natuurlijk, het ging allemaal niet handig, met die holocaust. Maar daarom is zijn stuk over de vrijheid van meningsuiting nog niet verkeerd. Vandaag publiceerde De Volkskrant opiniestuk van Job van Amerongen en mij. 'De VVD van Mark Rutte heeft zich in de afgelopen jaren als enige partij consequent opgeworpen als verdediger van het vrije woord.'

 

Rennend door het pierebad. Had ik ooit gedacht dat ik dat het allermooiste zou vinden? Had ik sowieso gedacht dat ik een bakfiets zou besturen, dat ik een pappadag zou hebben, dat ik elke dag voorlees uit Jip en Janneke. En dat ik het echt leuk vind.