Lieve Rita,

Dit is een moeilijk moment. Voor ons. Je bent niet dood. Je leeft. En toch. Deze woorden voelen als een vaarwel. Alsof wij aan de kade staan, terwijl jij wegvaart. Weg van ons. Weg van Nederland. We zien de vlag wapperen. We zwaaien. Je wordt kleiner en kleiner tot we je niet meer zien. Weg.

Wat is er toch met de dinosaurussen van de politiek? Nu weer Ed van Thijn die zegt: ‘‘De PvdA heeft een achterban die openstaat voor de verlokkingen van het extreemrechts." Ach, natuurlijk. Daar marcheren de fascisten alweer door de straten. Ook Wallage (nu informateur) zei eerder dat de PvdA ‘de agenda van Wilders’ wil uitvoeren. Het is duidelijk: De PvdA is zwaar nazistisch.

Ze zijn nu echt aan het klussen. De Paarsplussers. Cohen draagt spijkers aan. Mark heeft de hamer in handen. En Alexander en Femke dragen het hout aan. Er staat straks echt een huisje. Dat sowieso. Maar of het ook zo’n huisje is als dat ik hoop, is weer een tweede. Want zoals ik ook Bondscoach ben (‘Huntelaar voor Van Persie!’), zo ben ik ook formateur (‘Scheffer op integratie’).

Luis Súarez is de leukste Ajacied, sinds Stefan Pettersen. Dinsdag was hij alleen in de pauze van Nederland - Uruguay vol in beeld, toen hij in het reclameblok een gehoorspecialist bezocht. "Irritante fluiten." En: Súarez zit nooit op de bank." Het is zo slap als Bassie en Adriaan, maar toch. De spot is leuk, omdat Luis leuk is.

Iedereen gaat maar dood. Dat zong Huub van der Lubbe. En telkens als er weer iemand dood gaat, denk ik aan die zin. Dat doe ik, totdat Huub zelf overlijdt - ooit. Gisteren dacht ik aan Huub, omdat Jan Blokker overleed. Weer een stuk uit de krant geknipt. Weer dat gevoel: ik word ouder.

Zijn blik is goed. Zijn das zit goed. Zijn woorden zijn goed. Mark Rutte is ineens ontzettend goed. Volwassen. Sterk. Het spel om de kabinetten speelt hij voortreffelijk. En dat was niet zo lang geleden heel anders, toen hij - volgens Arend Jan Boekestijin - geen ideeën had (‘en dat is eng hoor’).

Ik deed de deur van de wc open en de geur van mijn voorganger was bijna tastbaar. Op het moment dat ik met ingehouden adem en gesloten ogen stond te plassen, dacht ik aan Hero Brinkman. Toen ik mijn handen waste en mezelf in de spiegel bekeek, gingen mijn gedachten ineens uit naar Job Cohen. Ik liet vervolgens de warme wind van de föhn over mijn handen glijden. Pas toen voelde ik dat er een stukje in mijn mouw zat. Over Hero. En over Job.

Eberhard is een denker. Hij is ook Amsterdammer. Ook een bestuurder. Ook een man met een frappant kapsel. Natuurlijk. Maar hij is vooral een denker. In vergelijking met Cohen is hij een Spinoza en de vorige burgemeester Jan Smit. Dat klinkt wat al te grof, maar sinds ik Cohen heb ontmoet, zakte er een wereld in. Cohen wíl gewoon niet denken. Hij doet maar wat. Dat geeft wel weer iets vaderlijks. Absoluut. Zo doen vaders dat, die houden hun gezin ook ‘een beetje bij mekaar’, zonder dat ze weten wat ze nou doen.

Martin Sommer schreef in De Volkskrant dat paarsplus nu onnodig is, omdat er geen ‘ethische kwesties’ zijn die opgelost moeten worden. Dat was wel het geval in 1994, bij het maken van Paars 1. Dat ben ik niet met hem eens. Het is wederom wenselijk het CDA een tijdje aan de zijkant te zetten om een seculiere agenda mogelijk te maken.

Met Khadija liep ik een keer over de boulevard in Zandvoort. Ineens stond ze stil. Ze zei niks. Maar wees. Verderop stond een groepje bontkraagjes. Van verre had ze een neefje gesignaleerd. Toen gingen we naar Bloemendaal. Maar ook daar keek ze continu om zich heen. Ze zat in een onzichtbare burka gevangen. Uiteindelijk gingen we naar huis en zaten we - zoals altijd - op mijn balkon. Toen pas haalde Khadija weer adem.

Cohen is thee. Eberhard is koffie. (En een borrel. En een sigaret.) Eberhard is wat de PvdA nodig heeft. Een oppepper. Iets stevigs. Iets realistisch. Niet iets waarvan je in slaap valt. Als Eberhard straks de opvolger wordt van Cohen, als partijleider, wil ik wel weer terugkeren bij de partij die - op papier - nog steeds mijn idealen uitdraagt.

Ineens stond ik bovenop het C&A gebouw op het Damrak. In de oude directiekamers van de Brenninkmeijers op de zesde verdieping heb je een geweldig uitzicht over de stad. Ik zag een vrouw naakt op een dakkapel zonnen. Ge-wel-dig.

"De priester en ik sms'en veel." Dat zegt Wesley Sneijder in De Volkskrant vandaag. Prachtig. Ik blijf maar staren naar die zin. Prachtig interview ook. "Het katholicisme geeft me kracht." Hij loopt met een rozenkrans om en bidt elke dag met zijn Yolanthe. "Ik heb altijd al in God geloofd." Het is jammer dat hij het verder niet uitlegt. Wel geeft hij een pragmatische reden voor zijn devotie: zijn huwelijk. "Dan moet je katholiek en gedoopt zijn."