Bij bezuinigingen moet de ambtenaar het altijd ontgelden. Dat zie je overal. Waarop vindt u dat er bezuinigd moet worden? De ambtenaar natuurlijk. Je hebt toch geen idee wat die doet. Maar uiteindelijk gebeurt er niks. Het ambtenarenapparaat sputtert altijd rustig voort. Ook het aantal externen groeit altijd. No matter what.

Frans Verhagen irriteerde zich aan ‘de elite’. Die beheerst het integratiedebat. En dat doen ze vanuit een negatief perspectief. Hij schreef er een boek over met de veelzeggende titel: ‘Hoezo mislukt? Daaronder: ‘de nuchtere feiten over de integratie in Nederland’. Frans wil vooral juichen. Het gaat 'juist ontzettend goed met de integratie. Goed opgeleid. Ingeburgerd. ‘We mogen daar best trots op zijn.’

Ineens weet je het, ik word dominee. Ook als je denkt dat God niet bestaat, kan dat. Dat bewijst de ‘atheïstische dominee’ Klaas Hendrikse. Toen ik als klein jongentje een keer naar de kerk ging, wist ik het. Ik wil daar staan, op de kansel, schreeuwen, wijzen, bulderen. Maar er was één probleem: God.

Wim Kok. FNV’er. PvdA’er. Zong De Internationale uit volle borst mee. Voor de kleine burger. Voor de uitgeknepene. Voor de verworpene der aarde. Tegen de grootkapitalist. Nu een bankier die salarisverhogingen van meer dan 500% uitstekend vindt. Je begrijpt het af en toe niet meer. Is er dan niemand die tegen hem zegt: je geloofwaardigheid is hiermee compleet aan stukken.

‘Osama Bin Laden is ook bezorgd om het klimaat’, kopt Het Parool. Dat zegt hij op een geluidsbandje dat uitgezonden is door Al Jazeera. Het is maar een klein berichtje. Maar toch. Het zet de raderen der fantasie wel aan het werk. Je ziet hem zitten, met zijn bandrecordertje. In zijn grot, op zijn opvouwbare Ikea-stoeltje.

‘Nieuw rechts radicaal’. In onze ijver mensen in hokjes te krijgen, moet je soms nieuwe hokjes creëren. Geert Wilders is een nieuw fenomeen. Niet te vergelijken met Janmaat. Niet met Rita Verdonk. Niet met Le Pen. En dus krijgt hij zijn eigen hokje: de nieuw rechts radicalen.

Een lieflijk autootje heb ik. Als ik ’s ochtends de gordijnen opendoe, kijk ik verlangend naar haar. Mooi blik. Mooi blauw. Alleen heeft zo’n lieflijk autootje zo z’n nadelen. De blower doet blaast koude lucht. Daarnaast zijn beide portierdeuren dichtgevroren en moet ik dus via de achterklep naar binnen klimmen.

Een dominee die atheïst is. Geert Wilders aan de telefoon voor Haïti. Wouter die samenwerkt met Jan Peter. Wat past niet in dit rijtje? Dat laatste. Het voortstrompelen van dit kabinet is af en toe bijna vernederend. Het sleept zich voort als een oude man achter zijn rollator. Van Drees naar Davids. Van Afghanistan naar Amerika. Van hoge tot lage belasting. In de Volkskrant wordt vandaag gesproken over ‘het gemankeerde tweetal’.

D66 gooide de eerste steen. Naar de PvdA. Ageeth Telleman vindt dat de hoofdstedelijke PvdA arrogant is en daardoor steken liet vallen. Hatseflats. Daarmee was het bal geopend en de campagne begonnen. Het was een dappere poging. Maar de steen werd moeiteloos opgevangen. Lodewijk Asscher ving hem zonder moeite op, bekeek hem even en legde hem naast zich neer, als een heer. Een vilein glimlachje gooide hij terug. Ook de andere partijen wezen de dappere Telleman terug in haar hok. Wat alle partijen eigenlijk zeiden tegen D66: ‘Dat je hoog in de peilingen staat, betekent niet dat je ook hoog van de toren kan blazen.’

‘Proces van de eeuw’. De woorden zijn van Geert zelf. Het ‘spektakel’ gaat vandaag los. Laat dat maar aan Geert over - en natuurlijk aan Bram. Het is een onzinnig proces. Een politiek proces. Geert wordt de martelaar van het vrije woord. En dat is - voor iemand die anderen het vrije woord niet gunt en snel op de penis is getrapt - een hele prestatie.

‘Hij pakte die steen en gooide hem naar die ME’er. Echt helemaal gaaf, man, vond-ie het.’ Terwijl ik mijn gezinsbakfiets vastzette, stonden even verder wat jongens te praten. Ze waren trots. Dat weekend hadden ze weer iemand mogen verwelkomen in hun slopende midden. Hij was aangenomen. Hij had immers een ME’er bang gemaakt. ‘Die keek echt alsof-ie moest poepen.’

Het was zo’n winter als deze. We fietsten in Het Vondelpark door de sneeuw. Ik voorop. Mijn moslima er vloekend achteraan. Toen ze viel, bleef ze languit liggen om dit kutland de waarheid te zeggen. ‘Je moet een Marokkaan ook niet laten fietsen.’