De allochtoon. De man uit Allochtonië. Hij klimt niet omhoog. Hij wordt hoog neergezet. Zo las ik althans het initiatief van de PvdA Amsterdam om een ‘reserveringsbeleid’ in te stellen en arbeidsplaatsen voor allochtonen te reserveren. Eigenlijk heel denigrerend. ‘Deze plaats is gereserveerd.’ Je vecht je niet naar een topfunctie. Je wordt er neergezet, omdat je een kleur hebt.

Het loopt al een tijdje, het wegzakken van Wilders en zijn Wilderianen. De belasting op hoofddoeken was het begin. Zuipende, intimiderende fractiegenoten zetten het verval door. Maar de infiltrerende HP/De Tijd-stagiair kan weleens het definitieve keerpunt zijn. Dit houdt Geert niet lang vol. “Nieuw dieptepunt van linkse media!” twittert hij. Als Geert nu ook HP De Tijd als links bestempelt, is het einde zoek.

Een week niet geschreven, een week niet geleefd. Uitgerust? Buiten dat ik rillerig en snotverkouden ben, voel ik wel weer vooruitgang. We kunnen weer naar voren kijken, in plaats van naar je bord. Vier januari. Jezus. Ik ben zo gammel als een oude deur.

Goede dagen wensen. Het klinkt als beterschap wensen. Sterkte. Succes. Sla je er doorheen. Zo heb ik het vroeger wel altijd gevoeld. Ik moest me door die dagen heen rammen. Het voelde als twee dagen door de pindakaas lopen, zo traag gingen ze. Als ik mijn eerste ‘vrije’ sigaret buiten het ouderlijk huis rookte, voelde ik ineens een heerlijke vrijheid. Die sigaret mis ik nog wel eens: die enorme vrijheid-sigaret.

“Het spijt me, mam. Ik ben ziek.” Het was 2001. Ik sloeg het traditionele kerstdiner bij mijn ouders dat jaar over. De moslima en ik hadden ons eigen kerstdiner. Ook zij was via een web aan leugens twee dagen in mijn kamer met uitzicht op de Westertoren. Zij las de bijbel. Ik las de Koran. En tussendoor deden we dingen die in beide boeken verboden zijn.

De boze burger. De Volkskrant van vandaag kijkt terug op het eerste decennium van de 21-ste eeuw. Ze ziet Fortuyn. Ze ziet Wilders. En ze ziet een ‘eisende consument’ die vindt dat het met ‘hemzelf goed gaat’, maar dat het ‘met ons’ niet gaat. Maar dat ‘komt door de anderen’. ‘We’ zijn eigenlijk een stelletje ‘zij’-zeggers.

Moslimbroeder. Moslimbestuurder. Moslimomroeper. Als het woord ‘moslim’ in al je functies voorkomt, begint mijn onderbuik te gorgelen. Het gaat dan om Yahia Boujafa, de man die nu door de AIVD wel degelijk tot de moslimbroeders wordt gerekend. Ik laat de officiële duiding over aan Ewoud Buter en Carel Brendel, dan doe ik de analyse vanuit het gevoel.

PvdA Rotterdam en Leefbaar Rotterdam stappen niet in één coalitie. Dat zei Dominic Schreijer dit weekend in De Volkskrant. Begrijpelijk. Je gaat niet in een coalitie zitten die je burgemeester consequent als moslim of Marokkaan aanduidt. En toch. Ik pleit nog steeds voor die enorme brede coalitie in Rotterdam.

Mijn vrouw is helemaal ‘Kopenhagen’. Maar nog veel meer ook. Ze is ook van de fair trade. Van de biologische producten. Van de energiebesparing. Van het vegetarische. Soms houdt ze zelfs haar adem in als ze vermoedt dat ze al te veel heeft uitgestoten.

Soms zou ik homo willen zijn. Dan doe je er toe. Dan gaat het over je. Dan word je beschermd. Vandaag blijkt dat het Vaticaan zich keert tegen geweld jegens de Henk Krollen van deze wereld. Eerder was het al imam Marcouch die achter de homo ging staan. Nog even en de homo is een doodnormale man of vrouw.

Vanochtend al. Ik stond in de file. Ik droomde van een groot bed, groter dan alle ego’s bij elkaar. Zo’n bui, zuchtend tegen het voorruit. Ik dacht aan wolken. Aan schapen. Ik wist al: deze dag zakt langzaam weg en glijdt zo het weekend in, zoals het douchewater in het doucheputje glijdt.

Tien jaar geleden zat ik een tijdje in Israël. Dagenlang likte ik elke steen in de oude stad Jeruzalem af. Heerlijke Arabische chaos. Diepe devotie. Norse orthodoxie. Het liep dwars door elkaar. Dit was het centrum van de wereld. Hier kwam alles samen. Hier kon je het continu met elkaar oneens zijn. En alles van twee kanten bekijken.

Lucas (4) is Maria. Laurens (bijna 2) is dan Jozef. En pop (die vaak Lisa heet, maar vaak ook niet) is Jezus. Hij is er maar druk mee, met die kerstvieringen en de geboorte van ‘’t kindje Jezus’. In tegenstelling tot de Haagse Hogeschool staat er bij ons nu al een (kleine) kerstboom.

De PvdA is dood, leve de PvdA. Dat hoorde ik ergens. Misschien is dat wel de oplossingen. De partij vermoorden om er iets nieuws voor in de plaats te zetten.