Op verzoek van de religieuze website Nieuwwij.nl schreef ik een opiniestuk over religie en onderwijs. 'Leg al die geloven, al die boeken maar naast elkaar en vertel erover.
Punt. Dan kan de leerling aan het eind van het verhaal zelf de
‘architect van zijn eigen leven’ zijn.'
‘Als jij Ayaan Hirsi Ali
in die PvdA-lijst laat
staan, is de PvdA verloren’, mailde iemand me. Hij had er slecht van geslapen.
Paul Scheffer vond hij ook al geen ‘inspirator’. Hij miste Job Cohen. En Fatima
Elatik. Iemand anders meldde dat we die lijst maar uit moesten breiden tot 100
PvdA’ers. Weer een ander vond het hele rijtje ‘walgelijk’. Dilemma’s.
Eerst maar even het lijstje:
- Ahmed Marcouch (vervangen maar teruggezet)
- Felix Rottenberg
- René Cuperus
- Willem Drees
- Willem Banning
- Ien Dales
- Ayaan Hirsi Ali (vervangen, maar teruggezet)
- (Femke Halsema vervangen door) Joke Smit
- Wouter Bos
- Paul Scheffer
- Koos Vorrink
- (Pim Fortuyn vervangen door) Jan Schaefer
- (Mei Li Vos vervangen door) Joop den Uyl
- (Annemarie Grewel vervangen door) Jan Buskes
- Sicco Mansholt
- (Karin Adelmund vervangen door) Johan Stekelenburg
- (Marcel van Dam vervangen door) Max van der Stoel
Lijstjes. Altijd leuk. Hoewel ik me had voorgenomen om er een motivatie bij
te geven, ga ik dat niet doen. Discutabele lijsten moeten namelijk discutabel
blijven. Voor je het weet, zitten er regels en wetten aan vast.
Sowieso is het in deze tijd niet kies om over mensen te praten die er wel in
mogen en wie niet. Gerd Leers weet daar alles van. En
Mauro helaas ook.
Deze column verscheen eer op de website van de PvdA. De lijst is opgesteld door mij en veranderd door mensen op twitter en op de website van de PvdA
Marcel Duyvestijn is onafhankelijk columnist en 'liefdevol lid' van de
PvdA.
Ik las. En zij gooide brood naar de eenden. Op een bankje in het Vondelpark. De zon scheen. Zonder mij aan te kijken, sprak ze over Karl Marx. Over het einde van het kapitalisme. Over haar tentje dat lekte, waardoor ze helemaal nat was geworden. Ik zat dus naast een Occupiër, de bezetters van het Beursplein.
Toen ze haar plastic Hemazakje met boterhammenkorsten leeg had gestrooid, vroeg ze wat ik las. Zonder iets te zeggen, liet ik haar de kaft zien: het complot tegen Amerika van Philip Roth. Toen kreeg ik nog een tirade over Amerika, over joden en over de nazi’s.
Ik hoefde niets te zeggen. En eigenlijk voelde ik ook niet de behoefte iets te zeggen. Ik dacht alleen: dit is de demonstrant in 2011. Ik keek naar de volgevreten eenden, die inmiddels in de gaten hadden dat de zak met brood echt leeg was. Mijn gedachten gingen uit naar de laatste grote demonstratie die ik meemaakte. Dat was op het Museumplein in 2004. Dat was vooral een feestje voor de vakbonden. Ik zie Lodewijk de Waal daar nog brullen dat het eerlijker moest.
Occupy bloedt dood. Hoewel er alle reden tot demonstreren is, doen we het niet meer. Geen zin. Geen tijd. Maar vooral: we willen ons niet meer vereenzelvigen met een stel Marxistische krakers. Dat is het probleem.
Ik ken Manon van de Leur niet. Toch droomde ik van haar vannacht. Ik droomde dat deze Haagse fractie assistent met een emotionele toespraak –door mij geschreven- al het cynisme uit de partij weg boende. Ik werd wakker van mijn eigen stem die ‘Amandla’ riep, terwijl ik rechtop in bed zat met mijn vuist in de lucht.
Waarom ik van deze onbekende vrouw droomde, weet ik wel. Manon kreeg namelijk in Den Haag de prestigieuze #Jeltje uitgereikt, vernoemd naar Jeltje van Nieuwenhoven. Manon kreeg die prijs, omdat ze volgens de JS Den Haag ‘inspireerde en initieerde’.
Mooi.
(…)
Inspiratie. Mooi woord. Een woord waar je warm van wordt. Een woord dat de PvdA soms zo node mist. Edoch. Geef een gemiddelde PvdA’er een microfoon en de gedreven woorden glijden door oneindig laagland. De vinger gaat omhoog, het hoofd wordt rood en de inspiratie vliegt door de zaal.
Doet me direct denken aan het inmiddels bekende reclamefilmpje van Apple, waarin 17 dwarsdenkers geportretteerd worden. Die dwazen, wereldverbeteraars en oproerkraaiers hebben we nodig, is de boodschap. De mensen die hoe dan ook inspireren, die aanzetten tot nadenken.
Daarom heeft een liefdevolle jury een volgende lijst voor de PvdA opgemaakt. Aan u de vraag om hem te veranderen. Het principe is simpel: u haalt er een naam uit en voegt een nieuwe toe, met de argumenten waarom. Dat kon in de reactiemogelijkheid onder deze column. Dan hebben we volgende week een nieuwe lijst. En let wel: het gaat om de dwazen, de wereldverbeteraar en de oproerkraaiers die ons aan het denken hebben gezet, die ons gemaakt hebben tot wat we nu zijn. De Karel Appels, Ramses Shaffy’s en Freek de Jonges van de PvdA.
- Ahmed Marcouch
- Felix Rottenberg
- René Cuperus
- Willem Drees
- Willem Banning
- Ien Dales
- Ayaan Hirsi Ali
- Femke Halsema
- Wouter Bos
- Paul Scheffer
- Koos Vorrink
- Pim Fortuyn Joop de Uyl
- Mei Li Vos Jan Schaefer
- Annemarie Grewel
- Sicco Mansholt
- Karen Adelmund
- Marcel van Dam
Deze column verscheen eerder op de website van de PvdA
Ajax staat zesde! Zelfs Feyenoord staat boven de Amsterdammers. Dat doet pijn. Hoewel het vorig jaar eigenlijk niet veel anders was, is het toch zorgelijk.
Mijn advies: kijk eens naar de provincie. Dan bedoel ik dat Ajax moet kijken naar clubs als Twente en AZ. Die combineren een frivool aanvalsspel met nuchterheid. Dat doen ze al jaren. Elk jaar verdwijnen hun belangrijkste spelers, maar dan staan er altijd weer nieuwe spelers op die moeiteloos mee kunnen in het hoge tempo.
Belangrijker nog vind ik het plezier. Dat zie je bij Twente en AZ. Ja, die zie je zelfs bij Feyenoord. Daar zie je jonge honden door een weiland dartelen. Je ziet geluk. Ze houden van het spel en ze zijn blij en dankbaar dat ze mogen spelen. Misschien ligt het aan mij, maar bij Ajacieden zie ik geld over het veld rollen. Buitenlandse spelers zien Ajax als een tussenstation. Laatst zag ik Ola Toivonen van PSV een poging doen Nederlands te praten. Dat vind ik sympathiek. Behalve Luis Suarez heb ik dat geen Ajacied in eeuwen zien doen.
In de Rotterdamse Kuip is de reservebank van hout. De gedachte is: je wilt daar niet zitten, je wilt spelen. In de Arena zie ik verveelde reservespelers op comfortabele, plastic vliegtuigstoelen zitten. Misschien moeten ‘we’ daarmee beginnen. Zet daar kerkbanken neer, keihard en kaarsrecht.
Gisteren hoorde ik Willem Vermeend op de radio tegen Lilianne Ploumen fulmineren over de grootverdieners die de partij uit gedonderd worden. Een week eerder kreeg Cohen de emmer stront over zich heen. Ook Bram Peper deed een duit in het zakje door te zeggen dat we –als partij- eigenlijk dood zijn. Heerlijk. Gekrakeel. Altijd goed. Ik doe daar graag aan mee, het betere gooi en smijtwerk. Daar word je scherp van. Wat daarnaast wordt vergeten, is dat wij elkaar weliswaar voor van alles en nog wat uitmaken, daarna slaan we elkaar weer op de schouders en drinken we uit één glas. Dat hoort bij ons. Het ontwikkelen van ideeën gaat nou eenmaal niet altijd over rozen!
Kijk even naar onze christelijke vrinden van het CDA. En zoom dan in op Gerd Leers. Die verandert vaker van mening dan ik van onderbroek. De ene keer is immigratie een verrijking en nog geen twee dagen daarna buigt hij zijn hoofd om te zeggen dat de grote blonde gedoger altijd gelijk heeft. Een soort ‘at your service’. Je zou denken dat de ‘sociale’ vleugel van het CDA zich roert, maar niets van dat alles. Het is muisstil.
Vroeger zei men wel eens dat dat gekrakeel slecht was. Dat zou kunnen. Maar zwijgen is niet altijd prettig. Kijk voor de grap ook eens naar de VVD, die zich laat gijzelen door de SGP en de PVV. De orthodoxe christenen hebben als doel een theocratie van Nederland te maken en de groep boze mannen willen onder leiding van hun blonde God terug naar het Nederland van de bloembollen en windmolens. Mooie vrienden. Van liberalisme is geen sprake meer. Maar daar hoor je geen enkele VVD’er over, terwijl in die partij van oudsher toch ook een liberale stroming zat. Willen wij zo’n stilte?
Ik denk het niet. Zo zijn wij niet, wij PvdA’ers. Wij willen schreeuwen. Duwen. Trekken. Wij zijn in feite een auto met op elke plek een stuurtje. Job stuurt. Maar wij sturen mee. Job drukt de koppeling, maar wij mogen schakelen. Van links, van rechts en vanaf de achterbank. Ja, ook ik mag vanuit de kofferbak af en toe iets roepen. Heerlijk toch?
Deze column verscheen eerder op de website van de PvdA
Ik zag hem fietsen, vlak bij Artis. Job Cohen. Kenmerkend beeld: een degelijke fiets. Hij droeg een donkergrijze overjas, een donkergrijze pantalon en zwarte schoenen. Alleen zijn sjaal was rood (en waarschijnlijk zijn stropdas ook, maar dat kon ik niet zien). Hij fietste met gebogen rug. De wind waaide hard in zijn gelaat.
Het was voor het fatale interview van Lilianne Ploumen in De Volkskrant, maar ook nu had hij die verslagen tronie om zijn lippen. Iedere Amsterdammer ziet het verschil tussen de zelfverzekerde blik van toen hij nog in de hoofdstad de boel bij mekaar hield en nu hij zijn eigen PvdA met kunst en vliegwerk aan elkaar wil plakken.
Dan denk ik niet aan zijn laatste jaar als burgemeester. Toen was hij al minder scherp. De uitspraak ‘we zijn allemaal amateurs’ had hij op zijn hoogtepunt niet gemaakt. Nu slipte die zin tussen zijn lippen door, terwijl hij waarschijnlijk direct wist dat die zin een eigen leven ging leiden. Hij is symbool gaan staan voor de labbekakkerige manier van aanpakken van bijvoorbeeld de NoordZuidlijn.
Nee. De hoogtepunten van Cohen zaten in de jaren na de moord op Van Gogh. Hij won niet alleen prijzen, hij had ook zelfvertrouwen. En gogme, zoals Robbie Oudkerk het uit zou drukken. Hij was een man. Een held. (…) Dat is nu volledig verdwenen. Weggewaaid.
We kennen elkaar niet. En dat moeten we ook zo houden. Aan mij heb je niks.
En toch. Beste Job. Wat er nu gebeurt, heb je niet verdiend. Ik vind dat ik je
advies moet geven. Niet zoals die Bokito’s in je omgeving, die aan je revers
trekken en in je gezicht slaan om je op te peppen. Nee. Ik wil iets liefdevols
voor je doen.
Ook als Ajax weer kampioen wordt, stelt de gemeente het Museumplein open om te feesten. Ondanks alles. Paar ton schade. Slechte organisatie. Sterker nog: het had verschrikkelijk mis kunnen gaan. Ik wil niet dramatiseren, maar als ik de berichten in de kranten lees, hadden er 15 mei ook doden kunnen vallen.
Wat ik me altijd afvraag, is of de doorgesnoven idioten die altijd de boel verstieren, nou niet eens een stadionverbod (en huldigingsverbod) kunnen krijgen. Zoveel camera’s. Alles is te zien. Maar van stadionverboden komt het niet veel. Dat heeft vooral te maken met de spagaat waar met name Ajax in zit. Het gaat namelijk niet alleen om trouwe bezoekers, het zijn ook ‘sfeermakers’, zoals Ajax ze zelf noemt. Ze zingen (meestal iets over joden) en ze juichen als er wordt gescoord (dit in tegenstelling tot de eretribune, die alleen beschaafd applaudisseert). Als je de relschoppers weert, heb je niet alleen een leger stadion, maar ook minder ‘sfeer’.
Laatst liep ik weer langs een groepje hooligans die de ME provoceerde, met stenen gooide en de meest verschrikkelijke ziekten door de lucht slingerden. Een paar liepen in de vechthouding naar voren. Dit is wat ze doen. Hier komen ze voor. Rellen. Meer niet. Ik zou zeggen: allemaal oppakken en een stadionverbod geven. Ik bedoel: als ik me thuis niet gedraag, word ik er ook uitgezet. Toch?
Deze column verscheen eerder in De Echo
‘Ik denk dat ik het toch maar doe.’
Het woord viel als een klap op tafel. Robbie ging het doen. Zijn vrouw, zijn kinderen en wat had handlangers stonden in de ruime keuken van Robbie te glunderen. Het woord revanche viel niet, maar het hing wel om zijn lippen. Zelfs marieke, die haar ogen neersloeg – en als laatste tegengestribbeld had- glimlachte nu.
‘Duyvestijn’, zei hij toen. ‘Ga jij dat wereldkundig maken?’
Hella Haasse is dood. De grand lady van de Nederlandse literatuur. Daarin was ze eigenlijk altijd de nummer vier. Je had Mulisch, Reve en Hermans, de Grote Drie. Die kibbelden. Die bestreden elkaar. Als Bokito’s klopten ze zich op de borst. Hella bleef echter altijd beschaafd, tot de laatste seconde van haar leven. Dat je daarmee net naast het podium valt, leek haar niet te deren.
Wat heeft dit met de PvdA te maken? Alles! Ook binnen de PvdA speelt de vrouw altijd de tweede viool. Ondanks al die dwangmatige regeltjes dat de helft uit vrouwen moet bestaan, zijn het de mannen die het hoogste woord voeren.
Zaterdag zal dat anders zijn. Dan komen duizenden vrouwen van de PvdA bij elkaar in Rotterdam, de mannelijkste stad van Nederland. Onder leiding van Keklik Yucel (op wie ik heimelijk verliefd ben), zullen de vrouwen het heft in handen nemen. Duizenden rode handen. Duizenden rode lippen. Duizenden machtige stemmen: nu zijn wij aan de beurt.
Denk weer even aan Hella. Een vrouw, zoals een vrouw is, bescheiden, op de achtergrond. Ze liet haar woorden spreken. In tegenstelling tot de woorden van Mulisch en Hermans waren Hella’s woorden altijd zo helder als glas.
Heldere woorden. Dat is wat we nu nodig hebben. Geen complexe ideeën, nee, zuivere woorden. Dat geldt voor de financiële wereld, waar niemand meer wat van begrijpt. Maar dat geldt eigenlijk voor alle beleidsterreinen. Alles wordt nodeloos ingewikkeld gemaakt. Heldere woorden zijn een zeldzaamheid geworden. Ik wil dan ook afsluiten met Hella’s eigen woorden (uit een prachtig interview in De Groene van vorige maand):
“Voor mij is het een bijzonder verwarrende tijd. Een chaos. Niemand weet wat er speelt, wat er aan de hand is. Als ik het nieuws zie, dan denk ik: ik geloof het niet. Niet dat ik denk dat ik word voorgelogen, maar wel dat niemand weet hoe de wereld in elkaar steekt. Ook de politieke leiders niet, die klungelen maar wat aan.”
Ik wil daarom alle vrouwen ter wereld oproepen je niet als man te gedragen, maar vrouw te zijn. Helder en duidelijk!
Deze column verscheen eerder op de website van de Pvda
Vorige week leek het er op dat Huub van der Lubbe van De Dijk zou stoppen. Hij zei dat in een documentaire die over de band is gemaakt. Dat had te maken met de dood van Solomon Burke, met wie de band het afgelopen jaar een plaat maakte en waarmee een tournee gepland stond. Burke is voor Huub wat Jezus voor een christen is. Wat Cruijff voor Ajax is. In de documentaire zie je Huub ook stuiteren van geluk als hij naar de klanken van de moddervette Solomon luistert. Heerlijk!
Ze bestaan inmiddels al dertig jaar, De Dijk. Ik heb ze regelmatig gezien. In Paradiso. In de Melkweg. De liefde voor muziek knalt van het podium af. Hoewel hun roots in de Zaanstreek liggen, is het een Amsterdamse band. Ik weet niet precies waarom. Vanwege de poëzie. En de blues. Dat is hoog genot met een Amsterdams accent.
Ook zag ik Huub regelmatig fietsen. Spijkerjackie aan. Wijdbeens. Een keer fluitend, toen hij over het Leidseplein slingerde, terwijl hij ternauwernood een taxi ontweek. Hij zwaaide, waar de taxi toeterde. Dat typeert Huub. Die vrolijkheid.
Probleem voor Huub is dat niemand wil dat hij stopt. Mensen vroegen ook niet of hij op andere gedachte te brengen was. Nee. Ze zeiden: het is onmogelijk. Het kan niet. Het mag niet. Je zag Huub denken: ik kan dus niet anders.
Deze column verscheen eerder in De Echo
Waarom schrijf je niet eens over die idioot van een Wilders? (…) Je schrijft wel altijd allerlei PvdA’ers de grond in, maar die blonde clown laat je links liggen. Tja. Geert. Altijd maar Geert. Laatst was ik bij een debat over de final fatwa, een initiatief van Tofik Dibi en onze eigen Ahmed Marcouch. Een zaal vol Marokkanen. Moslims. Het ging over wetten. Over zelf denken. Over de islam. En… U raadt het al. De naam die het meest viel, was die van Wilders. ‘Met uw aandachttrekkerij loopt u Wilders achterna’, kreeg Tofik Dibi te horen. Kennelijk kun je niet over de islam spreken zonder Wilders in je mond te nemen.
Op verzoek van het tijdschrift Volzin schreven Thijs Kleinpaste en ik een stuk over het eventueel afschaffen van artikel 6. 'et zou goed zijn met de stofkam door alle wetten te gaan om te kijken
wat nodig is en wat naar de geschiedenisboeken kan worden overgebracht.
Zoals dat Artikel 6 van de Grondwet bijvoorbeeld.'
Even stukkie loftrompet toeteren. Dat moet af en toe. Want hoewel de PvdA er slecht voor staat, zijn er af en toe mooie lichtpuntjes. Gisteren was er ineens een fel licht. Dat scheen op het kale hoofd van Diederik Samsom. Ja, de man van de kerncentrales. De man van de straling. Een wetenschapper. Maar nu deed hij iets wat je niet zou verwachten: hij ging de straat op als straatcoach, een jaar lang.
Gisteren vertelde hij er over bij Pauw en Witteman in een prachtige waterval van woorden. Hij spaarde niets en niemand. Geen meel in de mond, nee, een heldere analyse van de problemen die Marokkaanse jongeren veroorzaken. In NRC betoogde hij al dat die jongens “zichtbaar voor de buurt op hun plaats worden gezet”. Toen Hans Spekman dat een paar jaar terug zei, was de wereld nog te klein. Toen Ahmed Marcouch dit soort bontkraagjes ‘tuig’ noemde, stonden veel PvdA’ers op om met de vinger te wijzen: dat mag niet.
Samsom heeft ook onorthodoxe oplossingen: “lichamelijke of verbale draai om de oren”. Hatseflats. Daar dacht de PvdA vroeger toch anders over. Die jongeren ‘protesteerden’ in feite tegen discriminatie, zo dachten ‘wij’. Jarenlang waren deze jongeren toch vooral slachtoffer van ons koloniale denken. Ze woonden te klein. Konden nergens heen, kregen geen stageplekken en hingen rond omdat ‘wij’ hun jeugdhonken afpakten. Kortom: het was onze schuld!
Er zijn meerdere PvdA’ers die van zich doen spreken op dit onderwerp. Mohamed Mohandis in Gouda. Mohamed Chahim in Helmond. Ook de opvolger van Ahmed Marcouch in Nieuw West, Ahmed Baadoud, deed een duit in het zakje: hij pleitte voor een ‘heropvoedingskamp’ voor jongeren die in de gevangenis zitten, maar snel vrijkomen. Burgemeester Eberhard van der Laan omarmde het plan.
Allemaal PvdA’ers. Allemaal van ons. Ik kan de lijst moeiteloos langer maken. Maar dan nog. Één falende burgemeester die laks omgaat met weggepeste buurtbewoners en het beeld is weer gezet. Wat wij als PvdA’ers dus moeten doen, is de goede voorbeelden binnenhalen en de slechte wegsturen. Dan zal het tij ooit weer voor ons keren.
Vandaag een mooi gesprek. Over vrouwen. Thijs Kleinpaste en ik waren namelijk in de moskee en spraken daar met een man met een baard (zonder snor). Over dat je van Mohamed vier vrouwen mag hebben.
‘Ho.’ De baard stak zijn vinger op. Eerst in de lucht. Daarna richting ons. ‘Ten eerste is het natuurlijk zo dat mannen meer zin hebben dan vrouwen. In seks, bedoel ik. Wij zijn… eh… zo.’ Hij keek ons weer aan met een blik van ‘mannen onder mekaar’. ‘Misschien heb je er aan één niet genoeg. En dan? Dan ga je naar de hoeren en zo.’ (Ik dacht even aan Robbie). ‘Dat is niet de bedoeling.’ Hij liet zijn hoofd zakken, maar verhief hem weer snel. ‘Dus als je in staat bent om meerdere vrouwen te onderhouden…’ Weer stak hij even zijn vinger op. ‘Seksueel…’ Hij bewoog even zijn heupen. ‘Maar ook financieel. Dan mag je er vier hebben. Maar…’ (weer die machtige vinger) dan moet je ze wel gelijk behandelen. Allemaal evenveel.’
En waarom mogen vrouwen dan niet vier mannen hebben, vroeg Thijs.
‘Nee, dat gaat niet.’
‘Waarom niet.’
‘Dat is nou eenmaal zo.’
Dat laatste is jammer. Want het eerste houdt me nou al de hele tijd bezig. Waarom zou je geen vier vrouwen mogen hebben? Of vier mannen. Niet voor mezelf, ik kan er niet eens één onderhouden, laat staan een kwartet. Maar er zijn natuurlijk wel viriele mannen en vrouwen die dat wel kunnen. Dus geef even wat argumenten waarom het niet kan!
9/11. Het had eigenlijk niks met Amsterdam te maken. En toch. Zonder 09/11 geen Pim. Geen Ayaan. Geen Theo. Geen Mohamed. Pim Fortuyn ging –gek genoeg- aan Amsterdam voorbij. Het was vooral een Rotterdams fenomeen. Ayaan woonde lang in Amsterdam, maar werd nooit Amsterdammer. Theo en Mohamed verscheurden Amsterdam echter pas echt. Nog steeds als ik over de Linneusstraat fiets voel ik die dolk, dat bloed dat langzaam op het trottoir sijpelt, die brief die op zijn borst was geprikt, die blauwe tent die zachtjes in de koude wind wapperde.
Bij 9/11 kon men nog zeggen: dit hoort niet bij ons. Dit is iets van Amerika. En van moslims. Maar niet ónze moslims. Het deed me denken aan mijn vroegere buurvrouw, met wier zoon ik mijn eerste sigaret rookte. ‘Dat doet mijn zoon niet’, zei de buurvrouw tegen mijn moeder, terwijl de sigarettengeur duidelijk aanwezig was. Natuurlijk, onze bestuurders fietsten nu een extra rondje door de wijken, hier en daar werd een hand op de schouders gelegd. Hier en daar werd thee gedronken. Maar meer niet. Pas bij de moord op Theo werd er iets wakker. Amsterdam had ook moslims. Moslims die ons haten.
Pas toen gingen we echt kijken, echt luisteren, maar vooral: voor het eerst gingen we praten. Met elkaar. Eindelijk. Dat gesprek is nog steeds gaande. Wilders. Breivik. Cohen. Nieuwe namen, zelfde bron: 9/11
Je hebt mensen die je inspireren. En je hebt mensen die je laten huilen van de inspiratie. Zo iemand is Karina Schaapman. U kent haar verhaal wel. Raadslid. PvdA. Prostituee. Ze schreef er een ontroerend mooi boek over, Zonder Moeder. Nu is ze terug. Niet met het vervolg, maar met een kinderboek. Bij wijze van therapie maakte ze muizen. En toen een poppenhuis waar de muizen konden wonen. Dat poppenhuis komt binnenkort permanent in de Openbare Bibliotheek aan het IJ te staan. Dat boek heb ik nu voor me liggen.
Vorige week overhandigde ze het eerste exemplaar aan Lodewijk Asscher. Daar legde ze uit hoe haar muizen tot stand kwamen. Karina is namelijk niet snel tevreden. De muis moest perfect zijn. Ik wist dat ze er mee bezig was. Ze stuurde me ook wel eens foto’s. Ik betrapte mezelf erop dat ik dacht: het zal wel. Je moet wat met je leven. Maar nu ik het resultaat zie, moet ik alle woorden inslikken.
Lodewijk Asscher typeerde Schaapman treffend: ‘Altijd denk jij: kan ik dat wel?’ Zo ging dat als raadslid, terwijl ze verreweg de beste in haar soort was. Zo ging dat ook als schrijfster. En nu als kunstenares. Maar bovenal als mens. Karina Schaapman is niet alleen een begaafd schepper der dingen, maar ook een fantastisch mensch! Opdat u het weet.
