Even verderop bij mijn nieuwe huis staan wat hangjongeren. Petje op. Bontkraagje. Handen in de zak. Ik heb ze begroet. Maar wil eigenlijk zoveel meer weten. Wat bezielt ze? Waarom hang je de hele tijd in je bontjas? Is er niets leukers te verzinnen dan je tijd verhangen in een hangjas? Waarom kijk je erbij alsof je drie hersencellen hebt?
Ik moet nog wennen aan de nieuwe geluiden. De nieuwe gezichten. Mijn nieuwe habitat is me nog vreemd. Wat ik bijvoorbeeld niet wist, is dat er aan het eind van de straat een zeer populaire kerk staat. Zondag lopen er honderden kerkgangers door mijn straat. Dus ik ging even kijken.
In Den Haag wilde de VVD, D66 en SP het ‘gescheiden zwemmen’ afschaffen. Logisch. Lijkt me. De PvdA is echter tegen. En hoe? Zij verwijt de andere partijen een ‘politiekcorrecte’ rechts-populistische en kleinzielige houding’. Hatseflats. De SP toont zich zelfs ‘van haar meest rechtse kant’
Toet. Toet. Kwart voor zeven. Het is nog pikkedonker. Vier mannen stappen uit een gigantische vrachtwagen. Blijmoedige types. ‘Goedemôge meneer.’ Ze komen onze spullen verhuizen. Eindelijk. Vanaf nu kunnen we weer gewoon leven, gewoon wonen.
Het is weer poppetjestijd. Alle kandidatenlijsten worden gemaakt. Wie trekt en wie duwt? Ahmed Marcouch trekt misschien in Nieuw West en hij duwt bij de Gemeenteraad. Lodewijk trekt Centraal. Achter hem het wervelwindje, Carolien Gehrels. Opvallend is vooral dat de hele lijst is opgeschoond. Niet een beetje, maar rigoureus.
Ik ben een Marcouch-deskundige. Hatseflats. Ik heb er verstand van. Een journalist van een regionale zender gaf me die benaming. Ik zal het direct op mijn cv zetten. Afgelopen week hingen ook allerlei kranten aan de telefoon. Wat ik er van vond. Van de islam. Van Ploumen. Van de PvdA. En van Marcouch natuurlijk.
Internet is een soort huis. En ik ben nu al een tijdje op vakantie. Vanaf volgende week woon ik ons nieuwe huis, waar de internet weer rijkelijk uit de kabels mag vloeien. Heerlijk. Nu mag ik me heel af en toe connected voelen. Een paar minuten, zoals nu. Even vrij. Even adem halen. Even surfen over de golven van deze tijd. En dan moet ik weer weg.
Hij zou eigenlijk onder mij dienen, Ahmed Marcouch. Maar toen ik nee zei, ging ‘het hele spel op de wagen’. Toen kwam Ahmed Baadoud. Maar die kende niemand. Toen kwam Marcouch weer terug. En er wordt nu gesproken met Eddy Terstall- als begeleider van de koning van Slotervaart. Één ding is duidelijk: De soap rond het lijsttrekkerschap in Nieuw West staat op het kookpunt.
Je hebt nieuwe veren. Rooie veren. Je hebt rode rozen. En je hebt nu ook nieuwe Tulpen. Dat is de nieuwe beweging van drie Slotervaarters die ooit PvdA’ers waren. Morgen is de coming out. Ze willen leuker en vrijzinniger zijn. En ze willen meer oog hebben voor de scheiding van kerk en staat.
Hij gaf me een hand. Maar meer ook niet. Ahmed Marcouch. Ik zat samen met hem, Fenna Ulichki (die een goede indruk achterliet), Fatima Elatik en Fouad Sidali in een debat dat ‘Wilders ontsluierd’ heette. Marcouch was niet scherp. Vond ik. Hij speelde - voor een zaal vol ‘Mocro’s’ weer zijn riedeltje af dat we moeten laten zien dat mensen mógen geloven. Dat we ze die ruimte geven. Dat ze erbij horen.
De ‘linkse onderzoeksmaffia’ maakte van Geert Wilders een ‘racist’ en een ‘rechts-extremist’. Pechtold zegt het al jaren. Zegt hij. Eberhard van der Laan vindt de ‘grote aanhang gevaarlijk voor de rechtsstaat’ en daarom zegt onze lieve premier dat de ‘politiek overmoedig wordt’ en al snel ‘grote ongenuanceerde woorden gebruikt’.
'De PvdA moet het beste in zichzelf boven halen. Nu de regen stroomt, moet je niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog en laat je de spetters op je wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water tegemoet lachen. De poëzie moet ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste tekenen zijn gunstig.' Een column die vrijdag verscheen op www.pvda.nl.
Ineens zag ik haar lopen. Mijn moslima. Een flits. Een verstild beeld van een seconde. Met hoofddoek. Met boodschappen. Voor haar liep een man in een wat ruimzittend pak. Hij had iets weg van Ahmedinejad, met vlassig baardje en lodderige ogen.
Leegte. Omdat ik moet wachten op de sleutel van mijn nieuwe huis, zitten we tijdelijk in een huurhuis. Met halfbakken meubels. Zonder televisie. Zonder internet. Het enige dat er wel in zit, is een gigantisch bubbelbad.
Gedegen bestuurders. Scheepsladingen vol ervaring. En toch. Op een dag zijn ze het zat. Dan vallen ze aan. Dan pakken ze de tegenstander bij de lurven en willen ze hem wurgen. Deze week weer een burgemeester van een grote stad. Hij schoot compleet uit zijn slof, zoals katten doen die te lang in een hoekje zitten. Niet hij - de grote burgemeester - had verkeerd gehandeld. Nee. De populist is corrupt.
Soms wil ik homo zijn. Dat zijn momenten dat ik vrouwen niet begrijp. Dat ze op een hoger niveau zitten en mateloos ingewikkeld doen. Als een mier een olifant wordt, roep ik wel eens uit: ik word homo. Maar soms ook vanwege de extra aandacht. In Amsterdam zijn ze bijvoorbeeld gek op de homo. Homonota's, homomonument, homoparades, homomoslims en nu dus ook de homoSpelen.
Ik zat te wachten. Mijn moslima zou rond acht uur bij me zijn. De wijn stond klaar. Ik zat klaar. Maar er kwam een sms’je tussen: ‘even in de rotzooi’. Het tweede sms’je kwam een uur later. ‘Op pliesiburo’. De derde volgde weer een uur later. ‘Ik kom niet meer.’
Ze fietsten over het fietspad. Van links naar rechts. Zij in amazone achterop, de handen om zijn middel. Net als in de film. Turks Fruit. En dus dacht ik weer aan mijn moslima. Haar film. Onze film. De mooiste Nederlandse film ooit - alleen al vanwege de muziek. Wij hebben hem vier keer samen gezien. Daarna heb ik hem nog één keer alleen gezien.
‘De islam zal de wereld domineren'. Verdikkie. ‘De sharia komt naar Nederland'. Die boodschap gaven de verzamelde baarden in London aan Geert Wilders - die nu wel door de douane kwam en zijn film vertoonde. Dat was tegen het zere been van de haatbaarden. Die vinden dat Geert die vrijheid niet heeft. Daarom riepen ze: ‘Freedom, go to hell'. Dat zet je toch aan het denken.
Druk-druk-druk. God, ik heb het de afgelopen dagen ook veel gezegd. Maar dan zie je Wouter Bos. En dan weet je weer, wat doe ik nou eigenlijk? Wouter verdedigt niet alleen de AOW ‘te vuur en te zwaard', hij houdt ook Mariëtte overeind. En zijn eigen partij. En Dirk. En Gerrit. En Noud. Zonder Wouter zou hier alles omvallen.
Even verderop bij mijn nieuwe huis staan wat hangjongeren. Petje op. Bontkraagje. Handen in de zak. Ik heb ze begroet. Maar wil eigenlijk zoveel meer weten. Wat bezielt ze? Waarom hang je de hele tijd in je bontjas? Is er niets leukers te verzinnen dan je tijd verhangen in een hangjas? Waarom kijk je erbij alsof je drie hersencellen hebt?
Ik moet nog wennen aan de 
In 
Toet. Toet. Kwart voor zeven. Het is nog pikkedonker. Vier mannen stappen uit een gigantische vrachtwagen. Blijmoedige types. ‘Goedemôge meneer.’ Ze komen onze spullen verhuizen. Eindelijk. Vanaf nu kunnen we weer gewoon leven, gewoon wonen.
Het is weer poppetjestijd. Alle kandidatenlijsten worden gemaakt. Wie trekt en wie duwt? Ahmed Marcouch trekt 
Ik ben een Marcouch-deskundige. Hatseflats. Ik heb er verstand van. Een journalist van een regionale zender gaf me die benaming. Ik zal het direct op mijn cv zetten. Afgelopen week hingen ook allerlei kranten aan de telefoon. Wat ik er van vond. Van de islam. Van Ploumen. Van de PvdA. En van Marcouch natuurlijk.
Internet is een soort huis. En ik ben nu al een tijdje op vakantie. Vanaf volgende week woon ik ons nieuwe huis, waar de internet weer rijkelijk uit de kabels mag vloeien. Heerlijk. Nu mag ik me heel af en toe connected voelen. Een paar minuten, zoals nu. Even vrij. Even adem halen. Even surfen over de golven van deze tijd. En dan moet ik weer weg.
Hij zou eigenlijk onder mij dienen, Ahmed Marcouch. Maar toen ik nee zei, ging ‘het hele 
Je hebt 
Hij gaf me een hand. Maar meer ook niet. Ahmed Marcouch. Ik zat samen met hem, Fenna Ulichki (die een goede indruk achterliet), Fatima Elatik en Fouad Sidali in een debat dat ‘Wilders ontsluierd’ heette. Marcouch was niet scherp. Vond ik. Hij speelde - voor een zaal vol 
De ‘linkse onderzoeksmaffia’ maakte van Geert Wilders een ‘racist’ en een ‘rechts-extremist’. Pechtold zegt het al jaren. Zegt hij. Eberhard van der Laan vindt de ‘grote aanhang gevaarlijk voor de rechtsstaat’ en daarom zegt onze lieve premier dat de ‘politiek overmoedig wordt’ en al snel ‘grote ongenuanceerde woorden gebruikt’.
'De PvdA moet het beste in zichzelf boven halen. Nu de regen stroomt, moet je niet gaan schuilen. Nee. Dan doe je je hoofd omhoog en laat je de spetters op je wangen uiteen spatten. Zingend moet je het water tegemoet lachen. De poëzie moet ontwaken. Voel je niet de verworpene. Sta op. En ja. De eerste tekenen zijn gunstig.' Een column die vrijdag verscheen op 
Ineens zag ik haar lopen. Mijn moslima. Een flits. Een verstild beeld van een seconde. Met hoofddoek. Met boodschappen. Voor haar liep een man in een wat ruimzittend pak. Hij had iets weg van Ahmedinejad, met vlassig baardje en lodderige ogen. 
Leegte. Omdat ik moet wachten op de sleutel van mijn nieuwe huis, zitten we tijdelijk in een huurhuis. Met halfbakken meubels. Zonder televisie. Zonder internet. Het enige dat er wel in zit, is een gigantisch bubbelbad. 
Gedegen bestuurders. Scheepsladingen vol ervaring. En toch. Op een dag zijn ze het zat. Dan vallen ze aan. Dan pakken ze de tegenstander bij de lurven en willen ze hem wurgen. Deze week weer een burgemeester van een grote stad. Hij schoot compleet uit zijn slof, zoals katten doen die te lang in een hoekje zitten. Niet hij - de grote burgemeester - had verkeerd gehandeld. Nee. De populist is corrupt.
Ik zat te wachten. Mijn moslima zou rond acht uur bij me zijn. De wijn stond klaar. Ik zat klaar. Maar er kwam een sms’je tussen: ‘even in de rotzooi’. Het tweede sms’je kwam een uur later. ‘Op pliesiburo’. De derde volgde weer een uur later. ‘Ik kom niet meer.’
Ze fietsten over het fietspad. Van links naar rechts. Zij in amazone achterop, de handen om zijn middel. Net als in de film. 
‘De islam zal de wereld domineren'. Verdikkie. ‘De sharia komt naar Nederland'. Die boodschap gaven de 
Druk-druk-druk. God, ik heb het de afgelopen dagen ook veel gezegd. Maar dan zie je Wouter Bos. En dan weet je weer, wat doe ik nou eigenlijk? Wouter verdedigt niet alleen de AOW ‘te vuur en te zwaard', hij houdt ook Mariëtte overeind. En zijn eigen partij. En Dirk. En Gerrit. En Noud. Zonder Wouter zou hier alles omvallen.
