België bestaat niet. Het is weer gebleken. Yves Leterme heeft zijn ontslag ingediend. Zijn kabinet zat er eigenlijk net, maar het is alweer naar huis. Weer problemen tussen Franstaligen en Nederlandstaligen. Het gaat gewoon niet. Zoveel is duidelijk. En dan denk ik toch weer aan Geert Wilders die een tijdje terug voorstelde dat Nederland maar met Vlaanderen moet fuseren. Heeft -ie zomaar ineens ontzettend gelijk in.
‘We moeten leren van elkaar te houden en geen ruzie te maken.’ Dat klinkt als mijn moeder. Het is echter Nicolas Sarkozy. Wie anders? Hij zei dat – met die geweldige mimiek, hij heeft iets clownesks- op de mediterrane top in Parijs. Daar stond hij al die temperamentvolle, types te knuffelen. Kusje in het oor. Schouderklopje. Glimlachje. En vooral veel deze-vuist-op-deze-vuist. Prachtig. Hij krijgt het weer voor mekaar. De kleine keizer. Barak en Assad. Hij trekt ze naar zich toe en laat ze knuffelen. ‘Kom op, even lachen voor de foto. Nu!’ Alle vijanden in dezelfde colberts, donkerblauw. Sarkozy is John Lennon en Mandela ineen. Heerlijke vent. ‘Make love, not war.’ Vrij met elkaar. Kijk elkaar zwoel in de ogen en besef: we vinden elkaar leuk.
Was het een midlife crisis? Toen ik een boterham met kipkerry salade voor tussen de middag stond te smeren, er één kind huilde (geen idee waarom) en de ander dreinde, gingen mijn ogen hangen. In mijn buik voelde ik een onaangenaam gevoel. Mijn vrouw liep in haar ochtendjas, heur haar nog in een waaier. Onvrede. Dat voelde ik. Was dit het leven? Is dit alles?
Nieuwe stoel. Nieuw bureau. Nieuw systeem. Nieuw. Ik wilde gisteren op mijn eerste dag bij Aarsen vooral iets doen. Maar de tragiek van een nieuwe baan is dat je zo weinig kunt, omdat je niet weet waar het over gaat of waar het naartoe gaat. Je bent de nieuweling. Daar zit je dan. Met al je energie en je goeie gedrag.
Laatste vrije minuten. Vanmiddag het laatste hoofdstuk van mijn boek geschreven. Vanavond twee columns. Voor de Echo en voor Nu.nl. En morgen (maandag) bel ik voor het eerst aan bij Aarsen communicatie. Ding Dong. Het echte leven. Het werkende leven. Misschien dat ik morgen denk, waar ben ik aan begonnen, maar op dit moment zie ik er naar uit.
Dinsdag interviewde Jarco de Swart me. Telegraaf. Aardige jongen. Ging over de PvdA. Vandaag staat het in de krant: ‘Opiniemaker kraakt eigen partij fors af.’ Hatseflats. Ik kan het helaas niet ontkennen. Alles in het interview heb ik gezegd. En ik heb het ter controle gekregen. Het is ook waar. Het stadsteam functioneert niet en je krijgt niet het idee dat alle raadsleden precies weten wat er speelt. Manon van der Garde ontkent dat weer: ‘Het stadsteam verricht veel werk. Er wordt door iedereen hard gewerkt.’ Juist. Ook dat ze ‘mijn kritiek’ altijd waardeerde, laat ik aan haar. En toch. En toch. Als ik over die Marcel Duyvestijn in dat interview lees, denk ik zelf ook: wat een zeikerig en rancuneus mannetje. Niet goed. Niet meer doen dus, zo’n interview.
Hij is terug. Dat is al één. En hij schrijft weer. Dat is twee. Martin Bril schreef zijn Volkskrantcolumn vandaag over de geur van nieuwe boeken. En specifiek over het boek van Bert Natter. ‘Geen schrijver die voordat hij zijn nieuwe kindje doorbladert er niet even aan ruikt.’ Dat is waar. De geur van nieuwe boeken. Je eigen boek. Ik heb het één keer mee mogen maken. Het boek van LuXVoor dat ik samen met Marc den Hertog schreef had die speciale nieuwe geur. Maar mijn nieuwe boek, mijn ‘wethouder’, zal lekkerder ruiken dan ooit een boek gedaan heeft. Denk ik. Hoop ik.
Drie PvdA'ers verlaten de fractie van Slotervaart. Vanwege Marcouch. Dat is alweer oud nieuws. Maar toch. Het is zorgwekkend. De drie wilden niet achter de lijn Marcouch staan. Als ze dat niet konden, moesten ze maar opdonderen. Dat is raar. Ik dacht dat wij een open discussiepartij waren, waarin we van mening verschilden. Ik verschil immers ook geregeld van mening met de man met de droeve ogen. [Een column]
Ze moest het zelf maar proberen. Oefenen. Op de muis van haar hand. Beetje zuigen. Beetje likken. 'Not with your teeth.' Die zijn dodelijk voor een goede kus. Twee meisjes, zo Amerikaans als maar zijn kan, in de trein van gisteren. Ik schat ze op een jaar of zestien, zeventien. En ze denken dat ik er niks van versta. 'Do they speak english here?' Het andere meisje denkt te weten dat we Duits spreken.
De fase van ‘zelf doen’ (ook wel: jelf’doe) is in volle gang. Lucas (nu tweeëneenhalf) is freelancer geworden. Aankleden, brood snijden, tandenpoetsen. Het zijn geen dingen meer die wij doen. Dat is allemaal ‘jelf’doe’. De chaos is groot, maar dat hoort bij een freelancer. Gister veegde ik zijn gezicht schoon. Ook dat mocht niet. En dus smeerde hij de pindakaas weer op zijn hoofd. Hij keek boos. Ik boog mijn hoofd. ‘Sorry. Zelf doen?’ ‘Ja’, zei hij.
Vandaag mijn laatste column geschreven voor de PvdA Amsterdam. We gaan ieder een eigen kant op. Vorige week belde de voorzitter dat ze het geld dat ze aan mij uitgaven aan een webmaster gingen besteden. Jammer. Maar toch voelt het ook bevrijdend. Eindelijk kan de deur definitief dicht. Adieu.
Dat mailtje kreeg ik vandaag. De afzender refereerde naar ons 'stuitende' artikel in Trouw. Ik antwoordde: Dan is er nog geen probleem. Dan laat hij zich zien. Dan zal hij zijn verantwoordelijkheid moeten nemen en duidelijkheid verschaffen. God is verdomme de PvdA niet die maar kan tollen en draaien dat het een lieve lust is. Nee. God zal dan echt aan werk moeten.
Volledige concentratie. Lepel in de berg. Lepel in de mond. Lucas en ijsjes. Wat ik met schrijven heb, heeft Lucas met ijsjes. Zoals ik elk woord proef, over mijn tong laat rollen en soms op mijn overhemd mors, zo doet Lucas dat met de smaken chocolade en aardbei ('Abij').
Deze foto is gemaakt in Gent. Ik was er niet bij, omdat ik weer met politiek bezig was (naar Rotterdam, het JS congres). Ik mis hem met terugwerkende kracht. En ik denk ook aan de woorden van Job van Amerongen die zei dat politiek voor zijn zoon (Daan) een naar woord was. Het betekende namelijk dat zijn vader niet met hem ging voetballen. Dat-ie nog 'effe vlug achter de computer ging duiken'. Daar zit wat in. Moeten we onze kinderen dan maar leren dat wat voor hen ijs is, voor ons schrijven en politiek is. Ik mors namelijk graag mijn liefdevolle lid-zijn op mijn schone overhemd.
Ik ben een liefhebber. Dat is bekend. Marcouch verenigt beleid, passie, woorden en theater in één lichaam. Hij heeft visie, dat zie je aan zijn droevige ogen. Hij heeft lef. Dat zie je als hij in zijn ski-jack met capuchon over straat struint en een hangMarokkaan in zijn nekvel grijpt. Hij is onorthodox in zijn aanpak. Ik heb zelfs al eens geschreven dat ik hem blind vertrouw.
Hun waren beter. Wat moet je meer zeggen? Wil ook niet meer zeggen. Het Nederlands Elftal is weer thuis. Alle welpies, smurfen en wuppies worden weer opgeborgen. Terug naar vandaag. Back to business. Terug naar het lekkere werken.
Zijn kind is dood. Khalid Boularouz. Verdomme. Vandaag sprak ook marco van Basten er over op de persconferentie. Dan blijkt voetbal weer op aarde te zijn teruggekeerd. Nigel (de Jong) en Robin (van Persie) waren ook de hele dag in het ziekenhuis om Khalid en zijn vrouw te ondersteunen. Jezus. Dat is vriendschap. En hij gaat door. Hij speelt zaterdag. Prachtig.
Adriaan Jaegi heb ik één keer gesproken. Kees Fens nooit. En toch. Ik had toch het gevoel dat ik ze allebei kende. Ik las ze. Met plezier. En nu zijn ze dood. Zoals Ronald Giphart al schreef - iedereen gaat maar dood. Hij haalde de woorden van Huub van der Lubbe aan. Hij schreef dat als vervanger van Martin Bril in De Volkskrant. Bril is ziek. Iets met de hartstreek.
Gisteren trouwden Marc de Hertog en Romie Goedicke. En ik mocht hen toespreken in een gedicht. 'Vandaag wordt de hertog koning.' Lekkerste was om vanaf de kansel luid 'Jezus' te roepen en dat via de prachtige kerkelijke echo terug te horen. Toch jammer dat ik niet gelovig ben, anders zou ik toch dominee geworden zijn.
Vandaag staat er weer een liefdevol opiniestuk in de krant. Trouw dit maal. Vooral omdat het christelijke krant is, zei Job (van Amerongen). Het gaat over de stekker die uit dit kabinet moet. En wel zo snel mogelijk. Het momentum is nu, nu de embryo selectie weer aangeeft dat ‘we’ in dit christelijke kabinet niks te zoeken hebben. Weg wezen dus. Elsevier en de Gaykrant schrijven vandaag over ons stuk.
Ik zag hem er vorige week op fietsen. Daarna zag ik de foto in De Pers. Lodewijk Asscher met een kinderzitje voorop. Prachtig beeld. In het interview zegt hij ergens: 'Ik wil het volk verheffen.' Sindsdien zit het woord in mijn hoofd. Volksverheffersfiets. Resulterend in een column die binnenkort op de website van de PvdA Amsterdam verschijnt.
België bestaat niet. Het is weer gebleken. Yves Leterme heeft zijn ontslag ingediend. Zijn kabinet zat er eigenlijk net, maar het is alweer naar huis. Weer problemen tussen Franstaligen en Nederlandstaligen. Het gaat gewoon niet. Zoveel is duidelijk. En dan denk ik toch weer aan Geert Wilders die een tijdje terug voorstelde dat Nederland maar met Vlaanderen moet fuseren. Heeft -ie zomaar ineens ontzettend gelijk in.
‘We moeten leren van elkaar te houden en geen ruzie te maken.’ Dat klinkt als mijn moeder. Het is echter Nicolas Sarkozy. Wie anders? Hij zei dat – met die geweldige mimiek, hij heeft iets clownesks- op de mediterrane top in Parijs. Daar stond hij al die temperamentvolle, types te knuffelen. Kusje in het oor. Schouderklopje. Glimlachje. En vooral veel deze-vuist-op-deze-vuist. Prachtig. Hij krijgt het weer voor mekaar. De kleine keizer. Barak en Assad. Hij trekt ze naar zich toe en laat ze knuffelen. ‘Kom op, even lachen voor de foto. Nu!’ Alle vijanden in dezelfde colberts, donkerblauw. Sarkozy is John Lennon en Mandela ineen. Heerlijke vent. ‘Make love, not war.’ Vrij met elkaar. Kijk elkaar zwoel in de ogen en besef: we vinden elkaar leuk.
Was het een midlife crisis? Toen ik een boterham met kipkerry salade voor tussen de middag stond te smeren, er één kind huilde (geen idee waarom) en de ander dreinde, gingen mijn ogen hangen. In mijn buik voelde ik een onaangenaam gevoel. Mijn vrouw liep in haar ochtendjas, heur haar nog in een waaier. Onvrede. Dat voelde ik. Was dit het leven? Is dit alles?
Nieuwe stoel. Nieuw bureau. Nieuw systeem. Nieuw. Ik wilde gisteren op mijn eerste dag bij Aarsen vooral iets doen. Maar de tragiek van een nieuwe baan is dat je zo weinig kunt, omdat je niet weet waar het over gaat of waar het naartoe gaat. Je bent de nieuweling. Daar zit je dan. Met al je energie en je goeie gedrag. 
Laatste vrije minuten. Vanmiddag het laatste hoofdstuk van mijn boek geschreven. Vanavond twee columns. Voor 
Dinsdag interviewde Jarco de Swart me. Telegraaf. Aardige jongen. Ging over de PvdA. Vandaag staat het 
Hij is terug. Dat is al één. En hij schrijft weer. Dat is twee. Martin Bril schreef zijn Volkskrantcolumn vandaag over de geur van nieuwe boeken. En specifiek over het boek van Bert Natter. ‘Geen schrijver die voordat hij zijn nieuwe kindje doorbladert er niet even aan ruikt.’ Dat is waar. De geur van nieuwe boeken. Je eigen boek. Ik heb het één keer mee mogen maken. Het boek van LuXVoor dat ik samen met Marc den Hertog schreef had die speciale nieuwe geur. Maar mijn nieuwe boek, mijn ‘wethouder’, zal lekkerder ruiken dan ooit een boek gedaan heeft. Denk ik. Hoop ik. 
Drie PvdA'ers verlaten de fractie van Slotervaart. Vanwege Marcouch. Dat is alweer oud nieuws. Maar toch. Het is zorgwekkend. De drie wilden niet achter de lijn Marcouch staan. Als ze dat niet konden, moesten ze maar opdonderen. Dat is raar. Ik dacht dat wij een open discussiepartij waren, waarin we van mening verschilden. Ik verschil immers ook geregeld van mening met de man met de droeve ogen. [
Ze moest het zelf maar proberen. Oefenen. Op de muis van haar hand. Beetje zuigen. Beetje likken. 'Not with your teeth.' Die zijn dodelijk voor een goede kus. Twee meisjes, zo Amerikaans als maar zijn kan, in de trein van gisteren. Ik schat ze op een jaar of zestien, zeventien. En ze denken dat ik er niks van versta. 'Do they speak english here?' Het andere meisje denkt te weten dat we Duits spreken. 
De fase van ‘zelf doen’ (ook wel: jelf’doe) is in volle gang. Lucas (nu tweeëneenhalf) is freelancer geworden. Aankleden, brood snijden, tandenpoetsen. Het zijn geen dingen meer die wij doen. Dat is allemaal ‘jelf’doe’. De chaos is groot, maar dat hoort bij een freelancer. Gister veegde ik zijn gezicht schoon. Ook dat mocht niet. En dus smeerde hij de pindakaas weer op zijn hoofd. Hij keek boos. Ik boog mijn hoofd. ‘Sorry. Zelf doen?’ ‘Ja’, zei hij.
Vandaag mijn laatste column geschreven voor de PvdA Amsterdam. We gaan ieder een eigen kant op. Vorige week belde de voorzitter dat ze het geld dat ze aan mij uitgaven aan een webmaster gingen besteden. Jammer. Maar toch voelt het ook bevrijdend. Eindelijk kan de deur definitief dicht. Adieu.
Dat mailtje kreeg ik vandaag. De afzender refereerde naar ons 'stuitende' 
Volledige concentratie. Lepel in de berg. Lepel in de mond. Lucas en ijsjes. Wat ik met schrijven heb, heeft Lucas met ijsjes. Zoals ik elk woord proef, over mijn tong laat rollen en soms op mijn overhemd mors, zo doet Lucas dat met de smaken chocolade en aardbei ('Abij').
Ik ben een liefhebber. Dat is bekend. Marcouch verenigt beleid, passie, woorden en theater in één lichaam. Hij heeft visie, dat zie je aan zijn droevige ogen. Hij heeft lef. Dat zie je als hij in zijn ski-jack met capuchon over straat struint en een hangMarokkaan in zijn nekvel grijpt. Hij is onorthodox in zijn aanpak. Ik heb zelfs al eens geschreven dat ik hem blind vertrouw.
Hun waren beter. Wat moet je meer zeggen? Wil ook niet meer zeggen. Het Nederlands Elftal is weer thuis. Alle welpies, smurfen en wuppies worden weer opgeborgen. Terug naar vandaag. Back to business. Terug naar het lekkere werken.
Adriaan Jaegi heb ik één keer gesproken. Kees Fens nooit. En toch. Ik had toch het gevoel dat ik ze allebei kende. Ik las ze. Met plezier. En nu zijn ze dood. Zoals Ronald Giphart al schreef - iedereen gaat maar dood. Hij haalde de woorden van Huub van der Lubbe aan. Hij schreef dat als vervanger van Martin Bril in De Volkskrant. Bril is ziek. Iets met de hartstreek. 
Vandaag staat er weer een 
Ik zag hem er vorige week op fietsen. Daarna zag ik de foto in De Pers. Lodewijk Asscher met een kinderzitje voorop. Prachtig beeld. In het interview zegt hij ergens: 'Ik wil het volk verheffen.' Sindsdien zit het woord in mijn hoofd. Volksverheffersfiets. Resulterend in een column die binnenkort op de website van de PvdA Amsterdam verschijnt. 
