Net weer even een stukje NOVA gekeken. Over het debat rond ‘de verruiming van de vrijheid van meningsuiting’. Mark Rutte zwengelt het aan. Maar politieke medestanders schijnt hij niet te hebben. Zegt Ferry Mingelen. Maar wat je vooral ziet, is dat alle politici niet ingaan op de inhoud, maar alleen ingaan op het eventuele gedraai. Of dat hij ineens mee wil liften met Wilders en Verdonk.

Stadsdeel de Baarsjes huurde christenen in om het jeugdwerk te doen. Youth for Christ. De naam moet al bellen doen rinkelen. Maar nee. Toen het COC aan de bel trok, omdat ze vreesden dat homoseksuele jongeren niet geholpen zouden worden, werd het al moeilijk. Toen de organisatie ook nog alleen christenen wierf om het jeugdwerk te doen, was de maat vol. Behalve bij de VVD.

Ik zit er ineens aan te denken. Het is vandaag vijf jaar geleden dat ik voor het eerst in De Echo schreef. Niks bijzonders. Maar toch. Het is een hele tijd. Ik denk weer – zoals de laatste wel vaker – aan de zondagavond. Dat is ook mijn Echo-avond. Dan ontstaan ze. Dan dringen ze zich op.

Corus. ING. Philips. De aantallen lopen in de duizenden. Ik zie mannen met hangende schouders. Ik zie vrouwen met rugzakken. Met een gebogen hoofd fietsen ze nog één keer naar huis. Het is wel prachtig weer om ontslagen te worden. Het regent. Het is koud. Het drama mag in volle glorie bloeien.

Weer zondagavond. Ajax verliest. AZ wint. Een gelijkspel voor mijn humeur. Dan bier. Dan nootjes. Dan tikken. Weer een opiniestuk. Dit keer met Eddy en Marc Rutte (liefdevol VVD-lid). Het moet gaan over de uitbreiding van de vrijheid van meningsuiting.

Vandaag stond ik al op de deurmat te vloeken. Daar las ik de Volkskrant. De integratieresolutie wordt aangepast. Zucht. Diepe zucht. Het ligt niet aan Lilliane, aan Jeroen of aan Ahmed (Aboutaleb). Het ligt aan de gemiddelde PvdA’er. Die haalt er weer verhalen bij die op z’n zachtst gezegd diep treurig zijn. Het gaat weer om die verdomde toon.

‘Ik kan uw mening nog zo abject vinden, maar ik zal uw recht tot de dood verdedigen om die te uiten.’ Dat is de essentie van onze vrije samenleving. Dat meningen botsen. En dat we daar wijzer van worden. Al die tere zieltjes die nu staan te dansen vanwege het vervolgen van ‘de grote vijand’ halen er van alles bij wat er niet bij hoort. Gisteren Trouw-columnist Willem Breedveld – die samen met mij te gast was bij Stand.nl: “Jij vindt het toch ook niet leuk om beledigd te worden?” En dus?

Beledig de islam en je verdwijnt in het cachot. Dat is wat kort door de bocht. Maar toch. Dat het OM hem nu toch vanwege uitspraken in de Volkskrant en in zijn film Fitna vervolgt is inderdaad - zoals hij zelf zegt – een zware slag voor de vrijheid van meningsuiting. Vanavond mag ik er over praten met Frank Du Mosch bij Standpunt NL café tussen half zeven en zeven.

Ella. Jezus. Vandaag schreef Ella Vogelaar een opiniestuk in de Volkskrant. Ik kreeg het er benauwd van. Vooral omdat hier de gemiddelde PvdA’er spreekt. Ella vindt dat de PvdA met de notitie Ploumen in een kramp schiet. Ik zou het eerder andersom zien: het Vogelarisme ís de kramp.

Het is weer zondagavond. Weer zitten we met z’n drieën achter de computer. Ieder in zijn eigen huis. Job, Eddy en ik. De liefdevollen in actie. Mooi gevoel. Eerst Studio Sport gekeken. Nu weer teksten doornemen. Dit keer voor een lang artikel voor S&D, het blad van het wetenschappelijk bureau. Dit keer is Job de architect. En hij doet dat voortreffelijk.

Gisteren weer een PvdA-integratiebijeenkomst mogen toezingen. Naar aanleiding van ons opiniestuk werd Eddy uitgenodigd in Gouda. We kwamen tot de conclusie dat we nu zelf evangelisten van het vrije woord waren geworden. En dan ook nog op tour. Job tikte op dat moment een langer stuk uit dat volgende week in het blad van de Wiardi Beckmanstichting komt. De liefdevollen zijn weer in ‘full action.’ En dat is prettig.

Bij de grote Vogelaristische multiculturalisten was Marcouch al geen grote held. Hij stigmatiseerde namelijk. Hij was te hard. Hij is een politieagent. Maar nu is hij ook bij een groeiend aantal vrijzinnigen – die hem vroeger op handen droeg – ook niet meer populair. Alleen een middengroep worstelt nog. Die twijfelen nu. Die gaan nu vragen stellen, want ook bij hen kriebelt het. Wat wil hij toch met die islam? Een moslimstadsdeel? Een fundamentalist uitnodigen om hier de gemoederen te bedaren?

 

 

 Ons stuk over de notitie 'Ploumen' staat vandaag in De Volkskrant. Helaas is mijn titel 'verliefd op 'Ploumen' gesneuveld. De Volkskrant maakte ervan: Integratienota toont ware PvdA-gezicht. Altijd wel weer een mooi ochtendmoment, het lezen van je eigen opiniestuk in je favoriete krant.

Hij wil burgemeester worden van een ‘superstadsdeel’ Dat schreef Ahmed Marcouch aan collega’s: ‘Er kan een bloeiende moslimgemeenschap ontstaan met voldoende sociaal kapitaal. De moslimminderheid wordt dan een pluspunt.’ In alle media staat het niet veel duidelijker dan deze zin. Wat bedoelt hij daarmee? Een reservaat voor moslims? Hoe je het ook wendt of keert, het is kwalijk dat hij op deze manier over moslims spreekt. Hij ziet ze als groep. En kennelijk ook als machtige groep die je in één stadsdeel kunt stoppen. Laten we het eens omdraaien en iemand roept dat hij een ‘bloeiende atheïstenstadsdeel wil besturen. Zou hij dat gewoon kunnen zeggen?

Zondagavond. Vrouw en kinderen in bed. Ik zit alleen. Met mijn vingers op de toetsen, Chet Baker op mijn oren en letters voor mijn ogen. Heerlijk. Zondagavond is een geweldige avond. Gisteren samen met Eddy weer een opiniestuk geschreven over de notitie ‘Verdeeld Verleden, gedeelde toekomst: ‘Verliefd op ‘Ploumen’. Alle vibes komen dan los. Geweldig.

Als de idealen blijven. Als de noodzaak alleen maar groter wordt. Dan hef je een vernieuwingsbeweging op. Dat klinkt niet logisch. En dat is het ook niet. En toch is ze dood. LuXVoor. De papieren zijn getekend. Per 1 maart houdt de stichting op te bestaan.

Een doperwt lag in de douchecabine. Hij lag daar in een hoekje. Hij keek me aan met een grijns. “Ja, gek hè, een doperwt in de douche." Ik weet hoe hij daar kwam. Gisteren gooide Lucas hem in het decolleté van Marieke. Die ging later douchen en zo is de doperwt daar gekomen. Ik heb net zelf gedoucht en liet hem daar liggen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem weg te spoelen. Misschien vanwege het vreemde. Ik bedoel: op de grond, op het aanrecht, in het keukenkastje. Daar ruim ik doperwten op. Maar in de douche. Een Eskimo in Gaza heeft ook iets vertederends.

Als je iets belooft of als je ergens ingezworen wordt, zou het kunnen dat je God aanroept voor steun. Of Allah. Of de Dalai Lama. Of Pipi Langkous. En toch. Ik heb me altijd verbaasd over zo’n eed. Waarom moet dat hardop? Aboutaleb riep in de Rotterdamse Gemeenteraad ook ‘zo waarlijk helpe mij God almachtig’. Wat vraag je dan? Met name wat betreft die ‘almacht’.  Staat die ‘almacht boven de wet? Of vraag je of de overheid je wil helpen dat God daarnaar luistert? Ik bedoel: het is wel iets officieels. Daarmee geef je aan dat je je ambt met alle wettelijke verplichtingen en zonder ruggespraak aanvaardt.

Rooie reünie gisteren in het café van de Beurs van Berlage. Zowaar was de nieuwjaarsreceptie van de hoofdstedelijke PvdA leuk. Dat viel op. Twee toespraken en bier en brandewijn. Simpel en niet te veel poespas, zoals een receptie hoort te zijn. En passant werden de kandidaat-voorzitters gepresenteerd: Auke Bijlsma en Michiel Geuzinge. Ik heb even een quickscan uitgevoerd, maar voor het vrijzinnige geluid moeten we bij Geuzinge zijn. Voor oud-linkse verhaal zit je bij Bijlsma goed.

Gedoe met de buren. Wie heeft gelijk? Wie heeft er rechten? Maar vooral ook: hoe komen we hier uit. Israël en Hamas. Theodoor Holman schreef er vorige week een goede column over. Want ook in Nederland vliegen de voor- en tegenstanders elkaar in de haren. Harry van Bommel (SP) die het over een nieuwe intifada heeft. En Geert Wilders die zich pontificaal achter de Israëliërs opstelt.