Ze fietsten over het fietspad. Van links naar rechts. Zij in amazone achterop, de handen om zijn middel. Net als in de film. Turks Fruit. En dus dacht ik weer aan mijn moslima. Haar film. Onze film. De mooiste Nederlandse film ooit - alleen al vanwege de muziek. Wij hebben hem vier keer samen gezien. Daarna heb ik hem nog één keer alleen gezien.
‘De islam zal de wereld domineren'. Verdikkie. ‘De sharia komt naar Nederland'. Die boodschap gaven de verzamelde baarden in London aan Geert Wilders - die nu wel door de douane kwam en zijn film vertoonde. Dat was tegen het zere been van de haatbaarden. Die vinden dat Geert die vrijheid niet heeft. Daarom riepen ze: ‘Freedom, go to hell'. Dat zet je toch aan het denken.
Druk-druk-druk. God, ik heb het de afgelopen dagen ook veel gezegd. Maar dan zie je Wouter Bos. En dan weet je weer, wat doe ik nou eigenlijk? Wouter verdedigt niet alleen de AOW ‘te vuur en te zwaard', hij houdt ook Mariëtte overeind. En zijn eigen partij. En Dirk. En Gerrit. En Noud. Zonder Wouter zou hier alles omvallen.
(Nep)Pandarijders begroeten elkaar. Mooi is dat. Net als motorrijders en vrachtwagenchauffeurs herkennen ‘we' elkaar. Ze lachen ook. Ze zijn eigenlijk vreselijk gelukkig. Mijn zoon (bijna 4) wil ook altijd in ‘de nieuwe auto'. Niet bij z'n moeder in die grote middenklasser achterin. Maar in een ‘echte auto', naast pappa.
Lijden. Voor een liefhebber van het betere lijden, zijn het mooie tijden. Dirk die zijn pak rechttrekt. In Wognum. Prachtige, bijna surrealistische kunst. Mariëtte Hamer en haar dertien zetels. Marco Borsato. (‘Als de aarde niet meer rond is’). Agnes Jongerius en haar ongelukkige vrijpartij. Heerlijk, al die vermoeide ogen. Die tragische blik. Dat gebogen hoofd.
Studio Sport. Dat was ons uur. Dan zaten de moslima en ik in badjassen op de bank. Voetbal en Mart Smeets. Toen nog. Elke zondagavond om zeven uur, zolang de relatie duurde, zongen we het deuntje mee. ‘Kom d’r maar in, Mart.’ Hij was onze leider. Ik aan de koffie. Zij aan de thee.
Zo'n kamertje. Daar zitten ze. Ongemakkelijk. Een beetje te lachen uit verlegenheid. Agnes en Geert. Nog nooit hadden ze iets met elkaar gehad. Zij zette haar fiets altijd in het fietsenhok. Hij zijn brommer - met knalpot - voor de school, zodat iedereen het kon zien. Ze zouden elkaar ook nooit zien als ze niet een gezamenlijk belang hadden. Nu keken ze elkaar in de ogen. Samen gingen ze oud worden.
Daar zat ze. De gebroken vrouw met het moeilijke kapsel. Naar buiten toe: ik sta nog recht overeind. Maar in de badkuip in de armen van haar man is ze een dood vogeltje. Ze praten. Zachtjes over de crisis in de club. De naam wordt niet genoemd. Maar hij hangt boven de vlokken sop. De naam van de man met de haren, die hele tempels in laat storten, als hij het wil.
De moslima stond op. Ergens op een ochtend die liefdevol was. Ik zag haar billen wandelen. Lieflijk. Toen ze terugkwam, had ze een kop thee in haar handen. Ze hield hem met twee handen vast, zoals vrouwen dat doen. Niet om warm te worden. Meer om houvast te hebben.
‘Ik ga tot 1 januari niet nadenken.' Die hoorde ik vandaag. De man had van alles om over na te denken. Niet piekeren. Even helemaal zen. Sindsdien zit ik juist over die zin te piekeren. Hij voelt goed. Hij past me als een lekkere jas. Even niks.
Ik kon vroeger niet voetballen. Het heeft mijn leven bepaald. De frustratie. De vernedering. Het bukken als de bal langskwam. Als ik eraan denk, voel ik het weer. Dan zie ik mezelf weer zitten, op de bank voor het grote raam. Buiten lachten ze. Mijn vriendjes konden wel voetballen. Ze klopten wel eens op ons raam als ze een keeper nodig hadden. Meer niet.
Binden. Job Cohen heeft zijn toespraken gebundeld in een boek. In een overdaad aan ‘samenzijn', ‘bij mekaar houden' en ‘met z'n allen' bindt hij alle Amsterdammers aan elkaar. Ik vind hem lief daarin. Het is natuurlijk zijn taak als vader der burgers. Maar soms aait hij teveel. Is hij teveel de susser, de temperaar, de omhelzer.
Jan Peter. Zwak schaap temidden van een kudde leeuwen. Maxime is nu het mannetje. Bronstig. Zoals altijd. Nooit eerder voelde hij zich zo zeker. Dat zie je aan de manier van lopen. Aan de manier van twitteren. Aan de manier van handenschudden. Dit is zijn kans. Hij is een rat, zoals oud-fractievoorzitter Jacques Tichelaar na de coalitieonderhandelingen zei. Een slang heb ik ook wel eens gehoord.
Schuttingtaal. Ik mag het graag gebruiken. Ik vloek de lieve lust uit mijn lijf. Maar nu krijg ik op de billen. Van het Damescollectief. Ik zou daar zelfs iets mee afgesproken hebben. Geen geslachtsdelen meer. Het ontsiert. Zeggen de dames. Zouden ze zomaar gelijk in kunnen hebben.
Wouter Bos werkt 18 uur per dag. Hij staat om half zeven op. En werkt tot kwart over twee 's nachts. Continu bezig. Duizend ballen tegelijk in de lucht. Hij redt banken. Hij trekt krijtstreeppakken over hun bureau. Hij maakt begrotingen sluitend. Hij injecteert, fiscaliseert en ejaculeert. Dag in dag uit. Dat doe je voor je land. Voor je partij. Voor je volk. Maar dan word je wakker en heb je 14 zetels.
Osama Bin Laden stuurt weer een video. Schitterend. Hoe gaat dat? De man zit in een grot en roept de filmbaard - zeg maar de Eddy Terstall van de Taliban. Die heeft zo'n homevideoapparaat uit de jaren tachtig. Een V2000 van Philips. Of een Betacam van Sony. Deze filmbaard knipt en plakt die film dan in zijn eigen grot aan elkaar en spoedt zich naar een kantoortje om die film op de fax te doen.
Uruzgan. Verhagen ziet het wel zitten, zo'n verlenging. Als Hillary belt (‘Haaai Maxime') ligt hij al op apegapen. Dan kan hij alleen maar ‘ja' knikken. Dat vergeef ik hem. Eimert van Middelkoop heeft dat probleem niet. Die heeft God en dus geen verleiding. Toch is onze Christen voor de zoveelste keer onduidelijk over de zoveelste ‘bijna blijven-actie'. Wouter Bos is wel duidelijk: Njet. Bij zoveel verdeeldheid zal de oppositie smullen. Maar nee. Alexander Pechtold (ooit faliekant tegen) draaide er bij NOVA mooi om heen, maar wil eigenlijk ook blijven.
Wat verzin je. En wat verzin je niet. Als Ahmed Marcouch in een Chinees restaurant iets zegt over ‘gescheiden deuren voor mannen en vrouwen in een bibliotheek' komen daar schriftelijke vragen over. Als Rob Oudkerk moslim is geworden, gelooft niemand dat. Laat ik het zo zeggen: ik verzin de waarheid wel vaker, tenzij ik de waarheid schrijf.
Vandaag stond ik op, met een houten lichaam. Mijn hoofd was zelfs van hardhout. Gelukkig is er koffie. En De Volkskrant. Met daarin het verhaal (van Bill Clinton) dat Boris Jeltsin in Washington stomdronken in zijn onderbroek een taxi aan wilde houden, om midden in de nacht een pizza te scoren. Dat verzin je niet. Je zou toch raar opkijken als je - na een avondje drinken - in een ontheemde pizzeria naast de grootste wereldleider van dat moment zou staan.
Toen ik destijds met mijn Moslima in de bioscoop zat, zaten er ook 'Marokkanen' in de zaal die van alles ‘met ons deelden'. Ze gooiden met popcorn - omdat ze bang waren dat wij zonder zaten. Ze gaven intelligent commentaar - omdat ze bang waren dat wij de film niet snapten. Mijn Moslima kromp ineen. Maar ze werd snel herkend. ‘Vuile hoer'.
Ze fietsten over het fietspad. Van links naar rechts. Zij in amazone achterop, de handen om zijn middel. Net als in de film. 
‘De islam zal de wereld domineren'. Verdikkie. ‘De sharia komt naar Nederland'. Die boodschap gaven de 
Druk-druk-druk. God, ik heb het de afgelopen dagen ook veel gezegd. Maar dan zie je Wouter Bos. En dan weet je weer, wat doe ik nou eigenlijk? Wouter verdedigt niet alleen de AOW ‘te vuur en te zwaard', hij houdt ook Mariëtte overeind. En zijn eigen partij. En Dirk. En Gerrit. En Noud. Zonder Wouter zou hier alles omvallen.
Lijden. Voor een liefhebber van het betere lijden, zijn het mooie tijden. Dirk die zijn pak rechttrekt. In Wognum. Prachtige, bijna surrealistische kunst. Mariëtte Hamer en haar dertien zetels. Marco Borsato. (‘Als de aarde niet meer rond is’). Agnes Jongerius en haar ongelukkige vrijpartij. Heerlijk, al die vermoeide ogen. Die tragische blik. Dat gebogen hoofd.
Studio Sport. Dat was ons uur. Dan zaten de moslima en ik in badjassen op de bank. Voetbal en Mart Smeets. Toen nog. Elke zondagavond om zeven uur, zolang de relatie duurde, zongen we het deuntje mee. ‘Kom d’r maar in, Mart.’ Hij was onze leider. Ik aan de koffie. Zij aan de thee.
Zo'n kamertje. Daar zitten ze. Ongemakkelijk. Een beetje te lachen uit verlegenheid. Agnes en Geert. Nog nooit hadden ze iets met elkaar gehad. Zij zette haar fiets altijd in het fietsenhok. Hij zijn brommer - met knalpot - voor de school, zodat iedereen het kon zien. Ze zouden elkaar ook nooit zien als ze niet een gezamenlijk belang hadden. Nu keken ze elkaar in de ogen. Samen gingen ze oud worden. 
Daar zat ze. De gebroken vrouw met het moeilijke kapsel. Naar buiten toe: ik sta nog recht overeind. Maar in de badkuip in de armen van haar man is ze een dood vogeltje. Ze praten. Zachtjes over de crisis in de club. De naam wordt niet genoemd. Maar hij hangt boven de vlokken sop. De naam van de man met de haren, die hele tempels in laat storten, als hij het wil.
De moslima stond op. Ergens op een ochtend die liefdevol was. Ik zag haar billen wandelen. Lieflijk. Toen ze terugkwam, had ze een kop thee in haar handen. Ze hield hem met twee handen vast, zoals vrouwen dat doen. Niet om warm te worden. Meer om houvast te hebben.
‘Ik ga tot 1 januari niet nadenken.' Die hoorde ik vandaag. De man had van alles om over na te denken. Niet piekeren. Even helemaal zen. Sindsdien zit ik juist over die zin te piekeren. Hij voelt goed. Hij past me als een lekkere jas. Even niks.
Ik kon vroeger niet voetballen. Het heeft mijn leven bepaald. De frustratie. De vernedering. Het bukken als de bal langskwam. Als ik eraan denk, voel ik het weer. Dan zie ik mezelf weer zitten, op de bank voor het grote raam. Buiten lachten ze. Mijn vriendjes konden wel voetballen. Ze klopten wel eens op ons raam als ze een keeper nodig hadden. Meer niet.
Binden. Job 
Jan Peter. Zwak schaap temidden van een kudde leeuwen. 
Schuttingtaal. Ik mag het graag gebruiken. Ik vloek de lieve lust uit mijn lijf. Maar nu krijg ik op de billen. Van het Damescollectief. Ik zou daar zelfs iets mee afgesproken hebben. Geen geslachtsdelen meer. Het ontsiert. Zeggen de dames. Zouden ze zomaar gelijk in kunnen hebben. 
Wouter Bos werkt 18 uur per dag. Hij staat om half zeven op. En werkt tot kwart over twee 's nachts. Continu bezig. Duizend ballen tegelijk in de lucht. Hij redt banken. Hij trekt krijtstreeppakken over hun bureau. Hij maakt begrotingen sluitend. Hij injecteert, fiscaliseert en ejaculeert. Dag in dag uit. Dat doe je voor je land. Voor je partij. Voor je volk. Maar dan word je wakker en heb je 
Osama Bin Laden stuurt weer een 
Uruzgan. Verhagen ziet het wel zitten, zo'n verlenging. Als Hillary belt (‘Haaai Maxime') ligt hij al op apegapen. Dan kan hij alleen maar ‘ja' knikken. Dat vergeef ik hem. Eimert van Middelkoop heeft dat probleem niet. Die heeft God en dus geen verleiding. Toch is onze Christen voor de zoveelste keer onduidelijk over de zoveelste ‘bijna blijven-actie'. Wouter Bos is wel duidelijk: Njet. Bij zoveel verdeeldheid zal de oppositie smullen. Maar nee. Alexander Pechtold (ooit faliekant tegen) draaide er bij 
Wat verzin je. En wat verzin je niet. Als Ahmed Marcouch in een Chinees restaurant 
Vandaag stond ik op, met een houten lichaam. Mijn hoofd was zelfs van hardhout. Gelukkig is er koffie. En De Volkskrant. Met daarin het 
Toen ik destijds met 
