Sommige kopen een motor. Je ziet ze toeren over de dijken op zondagmiddag. Dikkige veertigers op een glimmende Suzuki. Anderen verlaten hun vrouw voor hun secretaresse. Vlezige mannen, dunne dames. Weer anderen kopen een vervallen boerderij in de Dordogne. En ik? Ik koop een Seat Marbella en ben het hele weekend de koning.

Balkenende had zijn dag niet. Dat kan. Hij was niet in vorm. Mooi gezegd. Ik hou van hem als hij dat zegt. Vooral dat knijpen van zijn lippen als hij zo'n zin heeft uitgesproken, bij wijze van punt. ‘Maar de competitie duurt nog lang.' Na die punt volgde zo'n mooie glimlach. Onze premier. Aardige man.

Hij trommelde met zijn vingers op tafel. ‘Ik heb niks. Verdomme.' Fleur werd er gek van. ‘De leider is leeg, jongens.' Hero wilde de Antillen wederom op Marktplaats zetten en Sietse stelde voor nog een keer de kosten van allochtonen op te tellen. Toen zag je hem denken. Ik wil geen kosten. Ik wil opbrengsten. ‘Hoofdelijk aansprakelijk', schreeuwde hij ineens. Vandaag weten we waarom, de hoofddoek wordt belast.

Even iets geks doen. Ik ga het kabinet verdedigen. Dat ligt vooral aan mijn liefde voor underdogs. Want dat is dit kabinet. De onderhond. Een kabinet met kindjes die geplaagd worden. Die verplicht het klassenboek dragen. Klierende kereltjes Pechtold lopen continu te brullen. Dan krijg je medelijden. Van de weersomstuit ben ik bijna geneigd Balkenende een groot leider te noemen.

Nora Kasrioui draagt een raar soort hoofddeksel. Het blijkt een hoofddoek te zijn, begrijp ik nu. Het houdt het midden tussen een tulband, een Fez en een koksmuts. Maar het is dus een sluier. Daar is ze trots op. Een symbool van emancipatie. En dat houdt weer in dat ze diep teleurgesteld is in haar ‘links feministische zuster’ Femke Halsema. “Femke toch. Hoe zit het met je vrouwensolidariteit?” Nora maakt zich veel zorgen om de nieuwe generatie feministen die zo tegen de sluier ageren. Dat Femke dat nu ook doet, begrijpt ze al helemaal niet.

 

Geert Wilders. Ik hou van die man. De ene keer is-ie Hitler. Dan weer een Indo met wraakgevoelens. Dan weer de anti-christ. Dan weer Mozart. Eigenlijk is de man nooit zichzelf. Hij is zo Nederlands, zoals Prins Willem Alexander Nederlands is. Witte pruik. Blauwe das. Wit overhemd. Serieuze kop. Dat Limburgse tongetje. En overal schande over spreken. Knettergek.

“Welke vrouwen zijn vaker het doelwit van verkrachtingen en seksuele intimidaties in de wereld? Gesluierde vrouwen of niet-gesluierde?” Ik wist het antwoord niet. Maar Fawaz Jneid, imam, maar vooral bruggenbouwer, gelukkig wel. De hoofddoek beschermt de vrouw. Fantastisch. Hij schrijft dat op zijn bruggenbouwerswebsite Al Yaceen. Om diezelfde reden draagt hijzelf ook een hoofddeksel natuurlijk. Logisch. Je hoeft geen baard te zijn om dat te snappen.

Mijn zwembadblauwe Seat Marbella. Net gekocht. Blind. Telefonisch. Alleen vanwege de foto. Ik heb echt alles in mijn leven. Geluk. Liefde. Hoop. Maar Jezus. Een Seat Marbella (hierna te noemen: Fiat Panda). Dan ben je pas echt koning. En dan die kleur. Dan ben je gewoon keizer.

 

Elluf september. Verdomme. Ik krijg er toch weer een raar gevoel van. Zie ook die beelden weer. Zo’n verkruimelend gebouw in New York. De angst. De wanhoop. Het stof op de gezichten. Het zijn van die symbolen die voor altijd blijven hangen. Hier viel de achterlijkheid de moderne wereld aan. Maar wat is er sindsdien gebeurd? ‘Sinds Elluf september…’ betekent nu ‘toen begon het moslimbashen’.

 

‘Obama, kom ze ophalen’,  zegt Martijn van Dam (PvdA). Je ziet het hem zeggen. ‘Zeg, eh, haal us effe die nukli-jere rotzooi op.’ Toch heeft hij gelijk. Wapens weg. Daarin ben ik een oude pacifist. Mijn oma had al een gebroken geweertje op haar rever. Ikzelf liep als tienjarige met de vuist in de lucht en ‘ban de bom’ te roepen, terwijl ik niet wist waarover ik het had.

Femke Halsema. Vandaag was ze weer ongekend belangrijk voor het feminisme. In De Pers zei ze tegen Kustaw Bessems strijdvaardig: "Ik zie het liefst elke vrouw in Nederland hoofddoekloos. En volstrekt vrij.” Ze zegt het met half gesloten mond, met een strakke onderlip, verbeten. Dat weet je. Maar toch. Femke. Geweldig. Ze wil niet dat moslima’s de hoofddoek bedeesd afleggen. Nee. ‘Afslingeren’. Prachtig.

 

Soms hoor je een klok, maar weet je niet waar de klepel zit. Zo ging dat gisteren met Rob Oudkerk. Er was rumoer rond Robbie. Dan gaan bij mij alle alarmbellen af. Maar ik was te snel. Sorry. Hij wordt niet de opvolger van Els Iping. Hij gaat iets anders doen.

Het is officieel: Rob Oudkerk wordt de nieuwe stadsdeelvoorzitter van Amsterdam-Centrum. Het was een puzzeltje. Een paar telefoontjes. Dingen optellen en aftrekken. Ineens weet je het. Robbie gaat ‘betuttelkoningin’ Els Iping opvolgen.

Het is zo’n fruitvliegje. Als je de prullenbak opendoet, vliegen ze. Dus doe je de vuilniszak weg. Maar dan zijn ze er nog. Je gooit het fruit weg. Maar nee. Ze blijven, hun hele leven. Dat is Tariq Ramadan. Ik dacht echt: toedeledoki. Maar nee. Hij is here to stay, zegt hij tegen Het Parool. Hij is hier ‘zo nodig’, zei tegen Marco Pastors.

‘Ik ben de boef.’ Hij draagt een blauw wit gestreept hemd en dito broek. ‘Dan ben ik de politie.’ Zeg ik. Hij kijkt me aan alsof hij wil zeggen: wie wil in Godsnaam politieagent zijn? Kijk daar gaan we, met die opvoeding de mist in. Hij wil alleen maar slecht zijn. Piraat. Ridder. Boef. Cowboy.

Lucas was teleurgesteld. Hij vroeg waar hij was. Mijn nieuwe baan. Hij dacht dat het een ‘iets’ was. Iets om mee te spelen. Of om op te eten. Hij rende naar boven, maar vond niets. Marieke had hem wijs gemaakt dat de 'nieuwe baan' iets met fabrieken was, met schoorstenen vol rook en allemaal Bob de Bouwers die van ijzer staal maken.

Ahmed Aboutaleb kan communiceren. Luid. Duidelijk. Alleen nu even niet. Hij wordt in het nauw gedreven door Marco Pastors, die terecht doorvraagt hoeveel mensen er nu eigenlijk vastzitten – naar aanleiding van de rellen op het strand van Hoek van Holland. ‘Het zijn er nul’, zei Pastors. ‘Zo moet je dat niet zien’, zei de arme burgemeester. Tjak. Dat is het punt dat veel mensen afhaken.

 

Mag je een cartoon publiceren waarin de Holocaust wordt ontkend? Dat is de vraag die het OM zichzelf stelde. De Arabisch Europese Liga (AEL) wordt nu vervolgd door het Openbaar Ministerie. Ben ik het niet mee eens. In die zin: het moet niet strafrechtelijk vervolgd worden. De AEL heeft gelijk - zeg ik met tegenzin - dat het meten met twee maten is.

 

Het feuilleton (deel 5). We zaten op een terras en keken naar billen, de moslima en ik. Billen in een strakke spijkerbroek van een gehoofddoekt meisje dat haar scooter losmaakte van een lantaarnpaal. Bij het vooroverbuigen zagen we een roze string die boven haar broek uitknalde. Er kwam gekraak uit mijn mond, waar ik geen invloed op had.