‘De PvdA zit nog steeds in de hoek waar de klappen vallen’. Je ziet ze zitten. De kiezer die klappen uitdeelt en de PvdA die met de handen over de oren wegduikt: sla niet meer, wees genadig. Maurice de Hond blaft er achteraan en zet de partij van Wouter Bos op 19 zetels. Mariëtte Hamer scoort een 3,8 als het om vertrouwen gaat. En bij ‘de eigen achterban’ een dikke vijf.
Hij kan mooi boos worden. Eberhard van der Laan. Hij had twee weken terug al aangekondigd dat hij die Wilders nu een keer frontaal ging pakken. En vandaag was het zover: In Het Parool: Hij 'generaliseert en kiest pseudo-oplossingen die ver van de rechtsstaat afstaan'. Dat kan zo zijn, maar waarom kankeren op je tegenspeler, terwijl je er ook gewoon voorbij kunt gaan.
Hij hield weer een geweldige toespraak. Barack Hussein Obama sprak in Egypte en raakte weer een paar harten. Toenadering. Geen arrogantie. Vrede. Je voelde dat het deze kant op gaat. En toch. Er bleef iets hangen. Een graatje in je keel van een heerlijk dikke vis. Vandaag kwam dat graatje los door een mooi stuk in De Volkskrant van Maurits Berger.
Toen er om drie uur ’s nachts een kind huilde, dacht ik: is dit het? Het leven. Tandjes die doorkomen. Alle begrip. Hij heeft pijn. Maar Jezus. Moet dat midden in de nacht? Als hij getroost is, is hij klaarwakker en slaat mij continu op mijn hoofd. Hij lacht en kraait van plezier.
Een christelijke school mag homo’s weren. Dat zegt de Raad van State. Dat wil zeggen als hij praktiseert. Geweldig. Homo mag je in je hoofd zijn. Geen probleem. Maar als je thuis de daad bij het woord voegt, mag het niet. Één ding is duidelijk: Trek God uit het onderwijs. Om even Eberhard van der Laan te quoten: ‘als de caravan slingert, moet je gas geven.’
De PvdA kan geen kant meer op. De partij ‘is bezig te verdwijnen tussen de kosmopolitische winnaars en de nationalistische verliezers.’ Dat is de conclusie van Martin Sommer in De Volkskrant vandaag in een mooie column. Hij betwijfelt ook dat Wouter Bos over twee jaar weer gaat winnen. Ik vrees hetzelfde.
‘Lus jij dat wel?’ Mijn zoon wordt regelmatig staande gehouden door gerimpelde opa's die zijn ijsje ter discussie stellen. De goedbedoelende grijze glimlach maakt het er niet beter op. Mijn zoon kruipt altijd achter mijn rug, zijn ijsje dicht tegen zich aan houdend - doodsbang dat die ouwe zijn magnum afpakt. Ik heb zelf ook moeite om dan te zwijgen. Praat eens normaal. Misschien zit daar wel het probleem van de PvdA. We zijn grijs en komen over als een bedreiging. We nemen de mensen niet serieus. . Niet over de klachten over Europa. Niet over de klachten van een verkleurde wijk. En wat zeggen we? ‘Waarom vindt u ons niet aantrekkelijk?’
Ien Dales zei het al: het is moeilijk soep maken, als iemand er steeds koud water bij gooit. Ze doelde op de continue instroom van kansloze migranten die de integratie van anderen bemoeilijken. Dat was een PvdA’er met een hart. Haar geest is nu bij Eberhard van der Laan neergedaald. In De Telegraaf van vandaag: ‘De voortdurende instroom van laagopgeleide huwelijkspartners uit Marokko is een ondraaglijke last voor de Nederlandse samenleving.’ Het is duidelijk: ook Eberhard is een liefdevolle.
Ik ben onrustig. Het zonnetje is het zonnetje. En ik zit de hele tijd met die verdomde kutpartij in mijn hoofd. Over liefdevolle revoluties. Over opstanden. Over boze brieven. En ik niet alleen. Er wordt volop gebeld en gemaild. Heerlijk. Er staat iets te gebeuren. Iets met ‘verandering, waar we in kunnen geloven.’ De lente kan alleen maar mooier worden. Gelukkig hebben we niet een 'beetje' verloren, maar heel erg. Anders zou er weer niets veranderen.
En dan is het ochtend. En dan is het veel erger dan je gedacht had. Geert Wilders en Alexander Pechtold hebben gewonnen. Wij hebben heel erg verloren. In de trein terug naar huis wist ik het: hier moet heel veel gebeuren. Alleen ‘de complete revolutie’ heeft nog nut. Laten we dat maar doen.
Zit u daar een stemadvies te geven? De vrouw schrok op. Ze legde haar boek – De wereldburger bestaat niet van René Cuperus naast zich neer. De oudere man aan haar zijde werd wakker. ‘U komt stemmen, meneer?’ In mijn hoofd maakte ik een grap die ik niet uitsprak – waardoor een stilte ontstond. ‘U bent de eerste’, zei de vrouw van het boek.
Mark Rutte werd publiekelijk geslachtofferd door media en mede-politici. Natuurlijk, het ging allemaal niet handig, met die holocaust. Maar daarom is zijn stuk over de vrijheid van meningsuiting nog niet verkeerd. Vandaag publiceerde De Volkskrant opiniestuk van Job van Amerongen en mij. 'De VVD van Mark Rutte heeft zich in de afgelopen jaren als enige partij consequent opgeworpen als verdediger van het vrije woord.'
Rennend door het pierebad. Had ik ooit gedacht dat ik dat het allermooiste zou vinden? Had ik sowieso gedacht dat ik een bakfiets zou besturen, dat ik een pappadag zou hebben, dat ik elke dag voorlees uit Jip en Janneke. En dat ik het echt leuk vind.
‘Huh, verkiezingen.’ Zaterdag stond ik in Haarlem met mijn flyertje, roosje en ballonnetje. ‘Mag ik u een foldertje van de PvdA aanbieden?’ De interesse was niet groot. Nou is Europa ook niet uit te leggen en is het PvdA-verhaal hierin al helemaal niet, maar de afwijzing van de hele politiek was voelbaar. ‘Rot toch op, man.’
Het einde van Rutte is aanstaande. Aardige vent. Wilde iets met de vrije meningsuiting doen. Uitstekend. De liefdevollen staken hem de helpende hand toe en schreven met hem een opiniestuk. Een mooi groen grasveld met veel vrijheid lag voor hem. Maar daaronder zaten nogal wat addertjes. En dat wist hij. De liberaal presteert het om op alle addertjes te trappen.
Godslastering blijft verboden. Hirsch Ballin krijgt het niet rond. Nu is ook het officiële bericht naar buiten gekomen. De minister wilde het verbod overhevelen naar een ander wetsartikel. Om het vervolgens te activeren, zodat iedereen die op z’n goddelijke plasser wordt getrapt naar de rechter kan. Maar dat is niet gelukt, door een uitspraak van de Hoge Raad.
Gisteren werd in de Vrijdenkersruimte van de VVD de ‘verruiming’ van de vrijheid van meningsuiting gepresenteerd. De ideeën zijn uitstekend, maar waarom is de uitwerking weer mager. Telkens wordt namelijk de vraag gesteld: u wilt dus dat iedereen elkaar uitscheldt. Is dat beschaving? Maar daar gaat het niet om. Nee.
Gisteren weer een lijsttrekkersdebat gezien. In de Balie. Eerste conclusie: de nuance regeert. Een keuze is moeilijk te maken. Het lijkt allemaal erg op elkaar. Allemaal willen goed samenwerken met hier en daar wat mitsen en maren. Tweede conclusie: Thijs Berman begint leuk te worden. In de tram terug naar huis hoorde ik zelfs twee jongens – die kennelijk ook bij het debat waren - tegen elkaar zeggen dat ze op hem gingen stemmen. Het moet niet gekker worden.
Hét beeld van 2002. Deze foto. Pim en Ad. Flamboyant tegenover een dood geslagen biertje. Vlammend en flets. Joviaal tegenover een monkelende verliezer. Zaterdag kwam ik de foto weer tegen in Trouw – bij de recensie van Dick Pels van het boek van René Cuperus ‘de wereldburger bestaat niet’.
Ria Windt schreef hier ergens over de etalages van de politieke partijen, die op orde zijn, maar dat mensen teleurgesteld zijn als ze echt de winkel ingaan. Hij is mooi. Maar toen ik vandaag door de Beekse Bergen hobbelde – met 28346 andere gezinnen – viel me de burger ook niet mee.
‘De PvdA zit nog steeds in de hoek waar de 
Hij kan mooi boos worden. Eberhard van der Laan. Hij had twee weken terug al aangekondigd dat hij die Wilders nu een keer frontaal ging pakken. En vandaag was het zover: In 
Hij hield weer een geweldige toespraak. Barack Hussein Obama sprak in Egypte en raakte weer een paar harten. Toenadering. Geen arrogantie. Vrede. Je voelde dat het deze kant op gaat. En toch. Er bleef iets hangen. Een graatje in je keel van een heerlijk dikke vis. Vandaag kwam dat graatje los door een 
Toen er om drie uur ’s nachts een kind huilde, dacht ik: is dit het? Het leven. Tandjes die doorkomen. Alle begrip. Hij heeft pijn. Maar Jezus. Moet dat midden in de nacht? Als hij getroost is, is hij klaarwakker en slaat mij continu op mijn hoofd. Hij lacht en kraait van plezier.
Een christelijke school mag homo’s weren. Dat zegt de Raad van State. Dat wil zeggen als hij praktiseert. Geweldig. Homo mag je in je hoofd zijn. Geen probleem. Maar als je thuis de daad bij het woord voegt, mag het niet. Één ding is duidelijk: Trek God uit het onderwijs. Om even Eberhard van der Laan te quoten: ‘als de caravan slingert, moet je gas geven.’
De PvdA kan geen kant meer op. De partij ‘is bezig te verdwijnen tussen de kosmopolitische winnaars en de nationalistische verliezers.’ Dat is de conclusie van Martin Sommer in De Volkskrant vandaag in een mooie column. Hij betwijfelt ook dat Wouter Bos over twee jaar weer gaat winnen. Ik vrees hetzelfde.
‘Lus jij dat wel?’ Mijn zoon wordt regelmatig staande gehouden door gerimpelde opa's die zijn ijsje ter discussie stellen. De goedbedoelende grijze glimlach maakt het er niet beter op. Mijn zoon kruipt altijd achter mijn rug, zijn ijsje dicht tegen zich aan houdend - doodsbang dat die ouwe zijn magnum afpakt. Ik heb zelf ook moeite om dan te zwijgen. Praat eens normaal. Misschien zit daar wel het probleem van de PvdA. We zijn grijs en komen over als een bedreiging. We nemen de mensen niet serieus. . Niet over de klachten over Europa. Niet over de klachten van een verkleurde wijk. En wat zeggen we? ‘Waarom vindt u ons niet aantrekkelijk?’
Ien Dales zei het al: het is moeilijk soep maken, als iemand er steeds koud water bij gooit. Ze doelde op de continue instroom van kansloze migranten die de integratie van anderen bemoeilijken. Dat was een PvdA’er met een hart. Haar geest is nu bij Eberhard van der Laan neergedaald. In 
Ik ben onrustig. Het zonnetje is het zonnetje. En ik zit de hele tijd met die verdomde kutpartij in mijn hoofd. Over liefdevolle revoluties. Over opstanden. Over boze brieven. En ik niet alleen. Er wordt volop gebeld en gemaild. Heerlijk. Er staat iets te gebeuren. Iets met ‘verandering, waar we in kunnen geloven.’ De lente kan alleen maar mooier worden. Gelukkig hebben we niet een 'beetje' verloren, maar heel erg. Anders zou er weer niets veranderen.
Zit u daar een stemadvies te geven? De vrouw schrok op. Ze legde haar boek – De wereldburger bestaat niet van René Cuperus naast zich neer. De oudere man aan haar zijde werd wakker. ‘U komt stemmen, meneer?’ In mijn hoofd maakte ik een grap die ik niet uitsprak – waardoor een stilte ontstond. ‘U bent de eerste’, zei de vrouw van het boek.
Mark Rutte werd publiekelijk geslachtofferd door media en mede-politici. Natuurlijk, het ging allemaal niet handig, met die holocaust. Maar daarom is zijn stuk over de vrijheid van meningsuiting nog niet verkeerd. Vandaag publiceerde De Volkskrant opiniestuk van Job van Amerongen en mij. 'De VVD van Mark Rutte heeft zich in de afgelopen jaren als enige partij consequent opgeworpen als verdediger van het vrije woord.'
‘Huh, verkiezingen.’ Zaterdag stond ik in Haarlem met mijn flyertje, roosje en ballonnetje. ‘Mag ik u een foldertje van de PvdA aanbieden?’ De interesse was niet groot. Nou is Europa ook niet uit te leggen en is het PvdA-verhaal hierin al helemaal niet, maar de afwijzing van de hele politiek was voelbaar. ‘Rot toch op, man.’ 
Het einde van Rutte is aanstaande. Aardige vent. Wilde iets met de vrije meningsuiting doen. Uitstekend. De liefdevollen staken hem de helpende hand toe en schreven met hem een opiniestuk. Een mooi groen grasveld met veel vrijheid lag voor hem. Maar daaronder zaten nogal wat addertjes. En dat wist hij. De liberaal presteert het om op alle addertjes te trappen.
Godslastering blijft verboden. Hirsch Ballin krijgt het niet rond. Nu is ook het officiële bericht naar buiten gekomen. De minister wilde het verbod overhevelen naar een ander wetsartikel. Om het vervolgens te activeren, zodat iedereen die op z’n goddelijke plasser wordt getrapt naar de rechter kan. Maar dat is niet gelukt, door een uitspraak van de Hoge Raad.
Gisteren werd in de Vrijdenkersruimte van de VVD de ‘verruiming’ van de vrijheid van meningsuiting gepresenteerd. De ideeën zijn uitstekend, maar waarom is de uitwerking weer mager. Telkens wordt namelijk de vraag gesteld: u wilt dus dat iedereen elkaar uitscheldt. Is dat beschaving? Maar daar gaat het niet om. Nee.
Gisteren weer een lijsttrekkersdebat gezien. In de Balie. Eerste conclusie: de nuance regeert. Een keuze is moeilijk te maken. Het lijkt allemaal erg op elkaar. Allemaal willen goed samenwerken met hier en daar wat mitsen en maren. Tweede conclusie: Thijs Berman begint leuk te worden. In de tram terug naar huis hoorde ik zelfs twee jongens – die kennelijk ook bij het debat waren - tegen elkaar zeggen dat ze op hem gingen stemmen. Het moet niet gekker worden. 
Ria Windt schreef hier ergens over de etalages van de politieke partijen, die op orde zijn, maar dat mensen teleurgesteld zijn als ze echt de winkel ingaan. Hij is mooi. Maar toen ik vandaag door de Beekse Bergen hobbelde – met 28346 andere gezinnen – viel me de burger ook niet mee.
