Raar soort leegte. Eenzaamheid ook. Dit keer heet hij Karst. De vorige keer Mohamed. Daarvoor heette hij Volkert. Ze wonen in Huissen, in Slotervaart of in Harderwijk. Daar waar nooit iets gebeurt. Ik zie leegte in hun ogen. Ik zie… niks. 38 jaar. Zo oud ben ik ook. Hij is nu dood. Hij is van grijs naar zwart gegaan.

We gaan vandaag nutteloze dingen kopen die we straks wegmieteren. En ja. Met een driejarig jongetje dat alles pakt dat roze is, dat plastic is, dat kan bewegen, kom je nog eens met iets of iemand thuis. Zelfs een vrouw met roze hoofddoek vond hij mooi. "Lucas heeft nog de onbeschaamdheid om daar lekker een tijdje naar te kijken."

Vorig jaar ging stadsdeel centrum ‘de overlast’ van het rookverbod tackelen. Buiten roken, mag. Maar je mocht er niet bij drinken. Alleen als er een terras was. Maar zonder asbak. Staand roken en drinken was verboden. Het was duidelijk: gezelligheid was uit den boze. Met de afgekondigde ‘koninginnedagregels’ tackelt Amsterdam wéér de gezelligheid. Mooi staaltje babyboombestuur.

Eddy spreekt met moslims en schrijft mooie woorden over ‘allochtonen’ (morgen op PvdA.nl), ik was op de kermis, met een jongetje van drie dat nu nog met zijn ogen draait en in zijn slaap het stuur van de brandweer in de draaimolen vasthoudt. Ieder z’n ding.

Weer te snel geoordeeld. Ik las gisteravond laat een berichtje dat de JSF er toch niet komt. Dus was ik vrolijk. Zo ging ik ook naar bed. ’s Ochtends kwam de kater. Het besluit is nog niet gevallen, maar we betalen wel alvast. Zucht. PvdA. Ik dacht toch echt dat het over was, dat we echt ergens voor stonden.

Kabinet is gered. JSF vliegt pas in 2010 door christelijk Nederland. De PvdA hield de poot stijf. Dat stemt me wel weer vrolijk. Geweldig. Ik had namelijk niet graag gezien dat het kabinet valt op de begrafenis van Martin Bril. Want respect, dat kennen ze niet, die modderfokkers.

We liepen over de begraafplaats en ik legde Lucas (3) uit wat dood was. Maar dat ging er niet in. Waarom zou je hier gaan liggen als je dood bent, vroeg hij. Daar had ik geen antwoord op. Net als dat ik met mijn mond vol tanden sta bij de dood van Martin Bril. Ik heb hem nooit gesproken. Maar bijna elke dag nam ik ‘hem’ mee naar de wc – om de krant en daarmee het ochtendritueel af te sluiten.

Gisteren was Eddy jarig. En Hitler. Eddy werd 45. Adolf werd 120. We vierden het eerste, gisteren, in zijn huiskamer – De Kat. Zijn moeder achter de bar. Ome Bertus aan de andere kant. En zijn vrienden om hem heen. Mooi.

Ingedeukte tieten. En een warrige haardos. Daar lag ze op tafel - nog steeds te glimlachen. Lucas en ik keken ernaar met enig medelijden. Nu moet ik haar helpen aankleden. Want dat was, volgens Lucas, een ingewikkelde klus.

Opiniestukken. Ze komen en gaan. Ze waaien weg en ze waaien weer over. Soms worden ze snel geplaatst, soms duurt het te lang - omdat de redacties geen ruimte hebben - en dan is het dus niet meer actueel. Zo ging dat nu met ons stuk. We (de liefdevolle leden Job van Amerongen, Eddy Terstall en ik) hadden dit stuk al drie weken geleden ingestuurd. Gelukkig hebben we internet.

Het vrije woord. Raar ding eigenlijk. Moet Ali Eddaoui ontslagen worden vanwege zijn meningen? Tja. Hij is vrij om te zeggen wat hij wil. Zeker. Aan de andere kant: zou je een geestelijk verzorger aan moeten nemen voor een baan in een oorlog waar hij tegen is?

Weer een mooie van Lucas (3): Jij bent koning en ik ben prinses. Dat overstijgt het partijpolitieke. Lucas is graag de prinses en speelt het liefst met barbie en houdt van alles dat roze is. Dan mijn andere zoon (1 jaar). Zit nu al de hele ochtend met het foldertje van Thijs Berman in zijn handen. Lekker papier. Hij laat het ook de hele dag zien. ‘Ja, dat is van pappa.’

'Ik kan niet zoeken.' Hij bedoelt echter: Ik kan het niet vinden. Hij roept ook eerst en gaat dan pas zoeken. Lucas (3) is nu al een PvdA’er. De kiezer is namelijk wel degelijk te vinden, als je maar zoekt. Zoeken is een actief proces. Vinden is iets dat je overkomt. God, wat een filosofische brainwaves. En dat op goede vrijdag - een dag dat ik altijd wat pijn in mijn handpalmen krijg.

De homonota van Marcouch. Daar kun je toch niet tegen zijn? Dat vroeg een Parooljournalist gisteren bij de receptie van Tjeerd Herrema (waar ik eindelijk ook de Vogelaar in levende lijve zag - wat zag ze er weer schitterend uit - stralend gewoon. Of kan hij bij jou geen goed meer doen? Nou… ik… Nou. Ik voelde even aan mijn lippen. Even aan mijn tong. Maar ik voelde een mond vol tanden.

Hatseflats! Een nieuwe beweging. Stond in De Pers. Vrijzinnigen binnen de PvdA, VVD, GroenLinks en D66 komen tezamen. Onder leiding van Thom de Graaff (…) Dat is dan weer jammer. Die is toch van de categorie Doekle terpstra: goedbedoelend, maar zeer naïef. Ook de mensen die meeschreven aan een bundel ‘Vitaal Erfgoed’, nodigen niet uit tot enthousiasme. Job Cohen, Hans Dijkstal en Ahmed Marcouch. Maar goed, laten we positief blijven. Er is iets. En dat is meer dan niets.

Henk Krol is een homo en Bolkestein is een gefrustreerde VVD-pensionado. Wat snappen die nou van de islam? De islam is vrede. En dat is precies wat Tariq Ramadan brengt: vrede en in de mensen een weltevreden. En als je die waarheid in pacht hebt, hoef je ook niet meer over de details te praten. Toch?

Arne Mosselman -JS'er, liefdevol lid en zoon - las een column op de PvdA website van Amsterdam. Over meisjesbesnijdenis. Hij las: “de noodzaak van maatregelen niet is bewezen”. Hatseflats. Je moet er dus niks aan doen, aan die barbaarse daden uit naam van Allah? Hij schreef, belde, mailde en sms-te zijn liefdevolle vrienden en zo schreven we samen - Arne, Eddy en ik - een liefdevolle column.

Job Cohen wil de lijst met door Marokko goedgekeurde namen behouden. Natuurlijk. De mensen zouden maar problemen krijgen. Daar waar Aboutaleb de lijst dapper ‘persoonlijk in de fik zou steken’ als hij er één tegenkomt, zo is de Amsterdamse burgervader ‘behulpzaam’. Arme Marokkaantjes moeten niet zelf een naam uitkiezen. Is niet goed voor ze, zo denkt Job.

Marcouch blijft een merkwaardig mannetje. Nou wil hij weer de Gaypride door de Sloterplas laten varen. Op zich geen gek idee. Maar het komt er een beetje gekunsteld uit. Het is roepen voor de bühne om zijn criticasters de wind uit de zeilen te houden. Marcouch loopt op een pad en zaait aan twee kanten. De ene keer zegt hij iets wat orthodoxe moslims als muziek in de oren klinkt, de andere keer wil hij aangeven dat hij ‘zijn moslimgemeenschap’ wil emanciperen en zouden de seculiere PvdA’ers tevreden moeten zijn.

De grote integratieman. Inburgeringman. Tariq Ramadan. God, wat ging die man veel betekenen voor Rotterdam, als hoogleraar en adviseur burgerschap. Hij viel echter door de mand. Althans, dat zou je inmiddels wel denken. Zeker na de open brief van Amanda Kluveld. Maar nee. Morgen is hij ingehuurd door de VNG.